yurdumuza teşrif edişinin yirminci yılını kutlayacağımız şu günlerde hâlâ atm'lerin uzay mekiği muamelesi görmesi, bu imtihanı verememiş olmamızın avrupa birliği yolunda önümüzdeki en büyük engellerden biri olması biliyorum ki sadece beni değil, her gün onlarca dakikasını bankamatik önlerinde geçiren vefakar, cefakar, ihmalkar, isyankar vatandaşlarımızı da üzüyor. hüzünlere gark gurk ediyor.
-aman allahım ya başaramazsam. herkes de bana bakıyor. dur önce bi kartı sokayım.
+girişe basacaksın. bunlarda böyle.
-hah pardon.
>hmpfh. offf.
+bazılarında basmıyorsun mesela. otomatik giriyor devreye böyle.
-hangi hesaptı ya? haydi bismillah.
+madem basmadan da oluyor. neden yapıyosun ki böyle di mi?
>öff. pufff
-yok bu değil, iptal diyeyim.
~napıyor bu karı ya? kilim filan serelim bari.
+benim damat ithalatçısı bunların. geri diyecektin bu arada.
-teyze bi karışmaz mısın? kartı veriyor. dur yapma.
>ooof of.
+iyi karışmıyorum. demiştim ama ben.
-gerizekalı makine ya.
~makine sabit bacım herkese. sende var bir arıza.
-hayvan.
sırf buruşturup atmak için makbuz bekleyenler var bir de. ulan bari git iki sokak öteye at. hiç mi saygın yok kafam kadar makineye? hani ormanı, doğayı, yeşili filan düşündüğümden değil. zaman kaybı anca. yoksa çok pis gürgen yakarım ben.
(luto, 18.03.2008 01:55 ~ 03:22) türk' ün bonus trinkle imtihanından daha beter değildir.
bankamatik ile imtahan veren türkler var farkındayım, biliyorum; ama hadi para kıymetli birşey insanlarımızda da var biraz paranoya ya param kaybolursa diye lakin şu numara veren cihaz olan q-mate cihazına uzay üssü gibi bakmalarını asla anlayamıyorum. altı üstü dokunacaksın amcacım, teyzecim diyesim geliyor.
türk'ün ateşlen imtihanı kadar can alıcı noktaları, sürükleyici hezeyanları olan atraksiyonu bol imtihandır bu. her türk'ün başına gelir, gelmesi olağandır. nasıl ki uzaktan kumantasını yumurta poşeti içine tıkarsa, nasıl ki telefonunun üstüne dantel koyarsa, nasıl ki vitrinin camlı bölmelerinde sergilediği bardakların arasına aile bireylerinin fotoğraflarını, açıkta kalan kısımlara ana britannica'ları sıra sıra dizerse aynen bankamatiklen de öyle kendine özgü cebelleşir durur.
bankamatik sırası bozulmaz, mümkünse hizaya bakılır. ve beklemeye devam! derkene gelir çatar sıra bana. evet, evet bana. olay benim başımdan geçiyor. hani buraya kadar sakladık ama bundan sonrasını idare edemem. liseye gidiyorum henüz annemin eski bankamatik kartlarından oluşturduğum koleksiyon dışında elim banka kartına değmeye yeni yeni başlamış. biz de öle valla para peşin kırmızı meşin. kartlan falan işim olmaz benim. bırak ya kimi kandırıyom. babam yaptırmazdı bana banka kartı neyim. bir ara ortak kart çok popülerdi ona bilem hayır dediydi. hatta üniversiteye yeni başlamışım geldiler size "university cart" yapalım falan diye. kefilsizmiş de hem. tamam dedim hemen yapalım. aradan bir hafta geçti geçmedi babamı aramış allahsızlar. "çocuğunuz üniversitelilere tanınan ayrıcaklı bir kart için başvuruda bulunmuş verelim mi?" diye. bu kadar da güvensiz, bu kadar da ayıpçana bir davranış yani şahsıma karşı uygulanan.
neysem bizim konumuz bankamatik şimdik. oraya dönelim tez elden. anneannem emekli olmuş, eleğini elemiş, köşesine çekilmiş mütevazı bir hayatın kendisine sunduğu olanaklardan faydalanmaktadır. üç aylık günü gelmiş çatmış. biz kuzenler olaraktan anneannemin üç aylığı sıraylan çekerdik. kim gidip çekerse %25'i bilemedin %20'si onun olurdu. nasıl olduysa talih kuşu kafama konuverdi de anneannem de per gidiver de şu parayı bu ay da sen çekiver deyiverdi. gittim girdim sıraya, sıra geldi bana. kartı soktum bankamatiğe bekliyorum, komutlan idare edilen bi neslin evladıyım ya talimat gelsin de işimi görem. neysem her şey yolunda gidiyor tabi. içerdeki para miktarı çıktı ilkin. sonra çekilebilecek en yüksek miktarı girdim. sonra makbuz istedim falan. ama şakkadan kaldı makine öle. ne kartı veriyor, ne makbuzu ne de paraları. bir de bana yine bekleriz diyen o koca yazıyı göstertmez mi? sonrası mavi ekran; ben de tabi bu mavilik. o şerefsiz bankamatik beni yoladığını kabul edip "hoş geldiniz" diyerekten bir sonraki müşteriyi karşılıyor bilem. şöle başımdan aşağıya kaynar kaynar sular döküldü onu diyeyim ilkin. kanım damarlarımdan çekilmeye başladı, paçalarımdan aşağı soğuk terler döküldü. ama türk insanı cefakardır, türk insanı mücalecidir. ardımı döndüm baktım cümle millet beni izliyor. o anda yalnız olmadığımı bana hissettiren herkese buradan teşekkürü bir borç bilirim. ardıma aldığım desteğin rahatlığıylan konuşmaya başladım:
-yahu bu bankamatik bozuk mudur nedir paramı vermedi, kartımı da aldı?
tık yok! sede suratıma bakan boş gözler. sonra iki kişi arkamdaki amca geldi. dur bakayım sen bi çekil diyerek elindeki banka kartını sokmaya çalışıyor bankamatiğe.
-amcacım benim kartımı yuttu bu. içinde benim kartım var. üstelik işlemi de yaptı; ama paramı vermedi. şimdi dokunmamamız daha iyi. içerden bir görevli çağırsak ya.
yok amca kartı sokcak illa. bi de "ben para çekmeyeceğim şifremi değiştireceğim. bi şeycik olmaz." diyor.
ağladım ağlayacağım tam o sıra böle şerif kıyafetli biri (güvenlik işte olaya atraksiyon katmaya çalışıyorum. çok durağan ilerliyor.) geldi yanımıza. noldu, ne bitti bir de ona anlattık tabi. baktı adam ekrana:
+eee işte çalışıyor ya!
-yahu anlatamıyorum galiba derdimi ben. çalışmasına çalışıyor ona dediğim yok; ama paramı vermedi, üstelik kartımı da.
+valla yiğenim şimdiye kadar bu bankada hiç böyle bir sorun olmadı. ilk sen bu laflarlan geliyosun bana.
-bu kadar insan gördü ama yalan mı söyleyeceğim?
+iyi madem gel benimle anlarız şimdi. (sonra da arka sıradakilere dönüp) siz de ellemeyin iki dakka makineye.(artiz)
aldı beni götürdü içeriye bir iki işlem yapıldı falan. sonra soruyorlar ad, soyad, şifre, doğum tarihi, cart curt... derkene o can alıcı soruya geldi sıra:
+anneannenizin annesinin kızlık soyadı?
oharoo neydi lan? valla hatırlamıyorum. soruyu zaten ilkin kafamda toparlayamadım. "anneannemin annesinin kızlık soyadı" ne desem şimdi?
-kusura bakmayın ama gerçekten hatırlayamadım. anneanneminkisini söylesem olur mu?
+olmaz tabiki de!
- o zaman ben bir anneannemi arasam?
+ (kızdı kızdı çok kızdı) peki, arayın madem.
açtım telefonu anneannemin zaten kulaklar ağır işitiyor, derdimi anlatana kadar rahat 5 dakika geçti. bir de bankadan arıyorum. kız, ters ters suratıma bakıyor. millet sessiz sessiz sırasını bekliyor, ben bağıra çağıra anneanneme laf anlatıyorum. sonunda asıl merak ettiğimiz noktaya geldik.
- ya anneanne sonra anlatırım ben sana sen şimdi annenin kızlık soyadını söyler misin?
+ arapanlılardan huriye de sen onlar bilirler.
- ya anneanne kim bilecek arapanlılardan huriye'yi allasen? soyadı ne annenin?
+ kızım, soyadını desem kimse bilmez anamı. sen benim dediğimi de öyle tanırlar onu.
- anneanne nolursun ya nolursun kızlık soyadını söyle sen. söz ben onların tanıyacağı şekilde anlatacağım.
+ ...
- anneanne?
+ ...
- anneanne?
+ devamsız! çekemedin di mi parayı?
- anneanne ya! dayım orda mı?
teyzenin biri ziraat bankası atm sinden para çekiyordu, geçtim arkasına sıramı bekledim. makina verdi teyzenin parasıyla (10 ytl) kartını, tam hareketleniyordum ki teyze tekrar soktu kartı ve 10 lira daha çekti. sonra tekrar sonra tekrar... acaba teyze bunamış da çektiğini unutuyor tekrar tekrar mı çekiyor diye düşündüm.
"teyze hepsini bir çeksen ya uğraşmasan bu kadar?" dedim, "bozuk lazım evladım" dedi. cevap veremedim kaldım öyle.
