türkün anlamadığı türkçe  

asırlar öncesinde türkler tarafından kullanılan dillere ait kelimeler araya serpiştirilerek yazılan şeyleri anlayamayan türkler tarafından ortaya atılmış bir kavram.
arapça, osmanlıca, farsça kökenli kelimeleri kullanarak derdini anlatmaya çalışan türkçe dostu abiler/ablalar; kelime dağarcığının yetersizliğinden yakınan kardeşlerine acımadan eski türkçe(veya öz türkçe) kavramlar ile konuşur konuşur.
muhteşem hitabet yetenekleri olsa da derdini anlatamıyor, karşısındaki anlamıyor en azından, neye yarar.

(bkz: trt türkçesi)
(bkz: hukuk dili olarak türkçe)

türkün anlamadığı türkçenin savunucuları bir de başkalarına sataşmaktan geri kalmazlar. ülkemizdeki bir çok kişinin sadece dini sebeplerle öğrendiği arapçayı, gündelik dilde kullanmaktan büyük haz alırlar, ancak konuşurken ingilizce başta olmak üzere diğer yabancı dillerden alıntı yapanları aptalın önde gideni dil düşmanı ilan ederler.
kendilerinin haklı, diğer herkesin haksız olduğunu düşünen mutlu azınlık olmaktan büyük zevk alan bu cemaat memleketimizi kurtaracak, türkçesi varken ingilizce kelimeler kullanmak gibi büyük hata yapan türkler ise hel'âk edilecektir.
(bkz: helak olmak)
(bkz: yok olmak)
(bkz: türkçesi varken arapça kelimeler kullanmak)
(bkz: tövbe tövbe)

asırlar öncesinin türk halkının konuştuğu türkçe'yi şu an çok da zorlanmadan anlayabiliriz. halk dili olarak türkçe sanıldığı kadar fazla kirlenmemiştir. ama saray dili olsun, bürokraside kullanılan dil olsun pek de anlaşılır değildir.

halk ozanlarının eserleri ile divan edebiyatı eserlerine biraz göz gezdirirseniz bu farkı çok rahat fark edebilirsiniz.

insanların iletişimdeki amacı, "derdini anlatmak" daha doğrusu "derdini anlatabilmek" olmalıdır. işin ilginç olan ve tepki toplayan kısmı ise;
aynı amaç ile yola çıkan kardeşlerine, yabancı dilden doğrudan alıntı yaptıkları için husumet besleyip*,
kendilerinin edebi san'atların en güzel örnekleriyle süsledikleri konuşmalarında bulunan, standart donanım insanlarca anlaşılması güç sözlerine aşk ile bakmalarıdır.
derdimi anlatabilmek için, ek açıklamalar olmadan çok az bir kısmını anlayabildiğim bir giriyi örnek vereyim;
"... din-i mübin-i islamı yeteneksiz ve güçsüz devletlerin elinden güçlü olan devlete taşıyarak sancaktarı yapması, devlet ebet müddet uyarınca anadoluya ajanlarını yollayıp din temelli bölücülük yapan şah ismail'e ve şii tehlikesine karşı ehl-i sünnet ve'l cemaatin akidesini en ciddi şekilde koruması, hak ve adaleti en şiddetli bir şekilde savunarak yavuz lakabını alması, halk içinde halkla olmak eylemi uygulayıcısı ve kılıcını kınına sokmadan nizam-ı alem uğruna savurması dolayısı ile sevilen padişahtır. ..."

(bkz: tdk türkçesi)

70-80 sene öncesine kadarki tarihidir. o türk bunları anlamaz, "bunlar aranpça, parsça, ohşmanlıcaaa" der. iki yüz yıl önce koyun süren, buğday eken adamın konuştuğu lisandır ona göre makbul olan türkçe. sanır ki günümüzün kalifiye insanlarına da bu yeter. yetmezse de "aranpça, parsça, ohşmanlıcası" yerine ingilizce'den alırız. o da yabancı bu da yabancı diye düşünür... lakin bu saçma düşünceyle 1000 yıllık malını, mirasını çöpe atar gider.

hababam sınıfında ilgili çok güzel bir yergi olan durumdur.öğretmen çağdaş edebiyatı reddetmekte ve divan edebiyatına hayran olduğunu söylemektedir ve hababam sınıfından divan edebiyatı ile ilgili verdiği beyitleri tekrarlamasını ister

zühtü hoca:tizi reftar olanin payine dagmen dolasir
tulum hayri:teyzesi defterdar olan faytonla damda dolaşır

zühtü hoca:süzme ruhini pahidarın müjgan müjgan üstüne
güdük:kış geliyor ört hocam yorgan yorgan üstüne

zühtü hoca:vechi hurşidinize münevver demişler
inek şaban:aman kaçalım hocam..bekçi hurşitin eline lüverver vermişler yakalarsa sizide vurur benide.

arap alfabesiyle yazlmış türkçedir. biz nasıl latin alfabesiyle yazıp latince konuşuyorsak(!) o da arapçadır, okusak da anlamayız zaten. şehr-i istanbul'un dört bir köşesinde yazar. gözümüzün önünde bize osmanlı'nın hikayesini anlatır. ama dedik ya. arap alfabesiyle yazılmış arapçadır o. biz anlamayız.