|
|
- yıllarını hep bir şeyleri başarmaya çalışmakla harcamış, bu hedeflerinin büyük ama çok büyük bir kısmında gerçekten başarılı olmuş, ama halen saçma salak bir amerikan gençlik filmi izlediğinde hayatı sorgulayabilen, "bu aptallar öyleyken biz neden böyleyiz?" demekten kendini alamayan çok ama çok yakın bir arkadaşımın* kendini tanımlarken kullandığı söz..
"- kendimi tüplü lamborghini gibi hissediyorum abi.."
en azından lamborghini'yiz dedim cevaben. dışarıdan bakan hala güzel olduğumuzu düşünüyor.. kimse bilmez senin içinde kopan fırtınaları, hoş, sen de bilemezsin karşındakini, en azından beni bile bilemezsin.
dışı seni içi beni yakar..
uzaktan seyreyleyen için belki rakı manzarasısın da farkında değilsin. bilmez çoğusu.
ailelerimizle kavga ettik bir nesil. ya onların hayatı kazanış biçimi bize çok kolay geliyordu, ya da ilginç şekilde bizim hayatlarımız onlara öyle. ki ikisinden de eminim.
ilkokulu "anadolu lisesi", ortaokulu "fen lisesi", liseyi ise "üniversite" sınavıyla harcamış bir nesiliz biz. kimin babasının zamanında anadolu lisesi bizim dönemimizdeki ihtişamına sahipti? veya okumak isteyen ve üniversiteye giren adam işsiz kalır mıydı yine bu aynı türkiye'de?
yarın belki çok önemli işlerin adamı olacak çoğumuz, önemli kararlar verecek, imrenilen adamı oynayacak. peki o imrenilen adamın imrendiklerini bilecek mi ona imrenenler?
ben hala 3 yaşındaki yeğenimin oyuncak çöp kamyonuyla oynarken bana anlam verebilir mi bunu okuyanlar? peki yeğenim anlam verebilecek mi bundan 10 yıl sonra?
bir ömrü harcanmışlıkla değerlendirmek zorunda bırakılmışlara..(gxix, 11.09.2007 22:42 ~ 22:43)
|
