gerçekten başarılı bir albüm. elbette bir
sfam,
images and words veya
awake değil. ama amcamlar zaten daha en başından öyle bir albüm olmadığını söylediler bizlere. zaten insan (ne kadar amcamlar benim gözümde insan olmasalarda) ömrü hayatında bir kere çıkarabilir
sfam gibi bir albüm.
albüm için son zamanlarda beni gaza getiren tek albüm diyebilirim rahatlıkla. ama bunda albüm öncesi yapılan açıklamaların çok büyük bir payı var. değişik bir albüm olacağını söylemeleriyle içimdeki acaba bir
sfam daha gelirmi sorusunu bırakıp, daha objektif bir halde albümü dinleyip gayet keyif aldım. biraz daha açmak gerekirse
labrie'nin vokalinden çok keyif aldım ki grup içindeki en zayıf halka olduğunu düşünen biri olarak.
gerek gitar gerek davul ritmleri sert ama bir okadar da etkileyici. bunların üstüne
myung'ın vuruşları ve
rudess'in yetenekleri eklenince gayet başarılı bir çalışma çıkmış ortaya. diğer albümlere kıyasla (
sfam'dan itibaren)
rudess bu albümde daha bir etkisiz gibi. gitarlar daha bir önde bütün şarkılarda.
petrucci sololar ve ritmlerde yine bütün hünerlerini ortaya koymuş, gerektiğinde gaza getiren sert ritmler, gerektiğinde de gayet duygu yüklü sololar atmıştır.
myung her zamanki
myung; gizli kahraman.
portnoy'a laf yok zaten. sert ritmlerde
petrucci'yi yanlız bırakmayarak yeteneklerini konuşturmuştur. back vokali daha bir güzel olmuştur. gelelim
labrie'ye. bence albümdeki en büyük değişim
labrie'de. artık şarkıların tonlarındanmıdır, ses renginin bu tarz şarkılara daha çok yakıştığındanmıdır, bu albümde çok beğendim kendisini. kendisini aşan bir performans sergilemiş. severek dinliyoruz.
sonuç olarak amcamlar dediklerini yapmış, sert, farklı bir albüm yapmışlardır. iyi de yapmışlardır. gaza gelmişizdir, sürekli dinliyoruzdur albümü. ama içimizdeki belki bir gün bir
sfam daha gelirmi sorusu hala yerindedir, heyecanla beklenmektedir.
not:evet
sfam hastasıyım. çıktığından beri neredeyse hergün dinlemekteyim, dinlettirmekteyim.
