yaş ilerledikten sonra seyredildiğinde "meğer çocukken seyrettiğimde hiç birşey anlamamışım" dedirten program ki içindeki kimi esprilier çocukluğun verdiği salaklık içerisinde heba olmuştur.
yakın bir zamanda televizyonda zap yaparken birden kurabiye canavarıyla karşılaştım ve nostaljik duygularla seyretmeye başladım.kurabiye canavarı kurabiyeleri kuklalığın getirmiş olduğu zorluklardan dolayı yemiyor,ziyan ediyordu...
-evet çocuklar bugün size bir hikaye anlatacağım..içinde aşk,ihtiras,yalan,aksiyon ve akıl almaz bir son var..
dedikten sonra bünyemde oluşan şaşkınlık ve merakla televizyon ekranına yaklaştım.
-hikayemizin adı halilin sonu.zavallı halilin başına gelmedik kalmıyor.hadi seyredelim.çok heyecanlı ve ibret verici bir hikaye.
dedi ve ekrana bir duvar görüntüsü geldi..bir süre öyle boş boş baktım..sonra duvarın üstünde sağ taraftan görüntüye pembe bir kukla yılan sürünerek girdi "tısss" diyerek ve kurabiye canavarının sesi duyuldu..
-halilin başı..
yılan sürünmeye devam etti ekranın ortasına kadar..
-halilin ortası..
yılan sadece kuyruğu görünene kadar duvarın üstünde sürünmeye devam etti..
-ve halilin sonu.
orda hikaye bitti ve televizyona donuk donuk baktım bir süre ne olduğunu anlayamadan."susam sokağı","çocuk programı" düşünceleri beynimde dolaşıyorken bastım kahkahayı.yaratıcılık budur..ve evet yılanın rengi pembeydi.zavallı halil.
