suphi suphi bir acayip adam
suphi suphi benim canım ciğerim
kimse bilmez nereli olduğunu
suphi suphi bir acayip adam
suphi suphi susar akşama doğru
bir cebinde daskapital
bir cebinde daskapital
bir cebinde kenevir tohumu
suphi suphi bir acayip adam
suphi suphi benim canım ciğerim
fırtınadan arta kalmış bir teknede
tevekkül içinde görkemli sakalı
ve iğleti paltasıyla
gizlediği macerasıyla
bir acayip adam yaşardı
akşamları susardı ben konuşsam kızardı
bir sürgün kasabasıydı
bir eski zamandı hazirandı
çocuktum evden kaçmıştım
gelip ona sığınmıştım
küçücük bir koydu sığdı
burayı keşfeden belki oydu
uzaktan kasabanın ışıkları yanardı
içim anneyle dolardı ağlardım
suphi şöyle bir göz atardı
gizli bir cigara sarardı ağlardı
sonra barışırdık ben fülüt çalardım
cigara sönerdi ağlardık
nerden geldiğini bilmezdim
kimsesizdi belki kimliksizdi
onun macerası onu ilgilendirirdi
kimseye ilişmezdi
birşeylere küfrederdi hep
tedirgin bir balık gibi uyurdu
bazen kaybolurdu arardım
yağmurun altında dururdu
bir kalın kitabı vardı cebinde dururdu
hergün okurdu ben birşey anlamazdım
kapağını seyreder duymazdım
sakallı bir resimdi kimdi
nekadar mütebessimdi
sordum birgün suphiye
söylediklerini niye anlamıyorum diye
bildiklerini dedi yüzleştir hayatla
ve sınamaktan korkma
doğruyla yanlışı ozaman anlayabilirsin
ve onu anlıyabilirsin sonra gülerdi
günlerim yüzlerce ayrıtıyı merak etmekle geçerdi
sonra yine akşam olurdu suphi susardı
ben konuşsam kızardı tekneye martılar konardı
yüreğim suphiye yanardı ağlardım
suphi denize tükürürdü gökyüzünü tarardı ağ
bir sürgün kasabasıydı
bir eski zamandı hazirandı
çocuktum evden kaçmıştım
gelip ona sığınmıştım
bir gün aksilik oldu annem beni buldu
suphi kaçıp kayboldu
kasaba çalkalandı olay oldu
ben sustum kanım dondulardı
sonra barışırdık ben fülüt çalardım
yıldız kayardı ağlardık
suphi suphi bir acayip adam
suphi suphi benim canım ciğerim
kimse bilmez nereli olduğunu
suphi suphi bir acayip adam
suphi suphi susar akşama doğru
bir cebinde daskapital
bir cebinde daskapital
bir cebinde kenevir tohumu
suphi suphi bir acayip adam
suphi suphi benim canım ciğerim
polisler onu bulduğunda tekti felaketti
herkes meydanda birikti
karakoldan içeri girerken sanki mağrur bir tüfekti
ansızın dönüp bana baktı anladın mı dedi
anladım dedim anladım
ve o günden sonra hiç bir zaman hiç bir yerde hiç ağlamadım..
ayrıca suphi'ye hitaben yazdığı şiirlerden birisi de yine bir acayip adam başlığını taşır.
firtinadan arta kalmiş bir teknede,
tevekkül içinde;
görkemli sakali ve igreti parkasiyla,
gizledigi macerasiyla,
bir acayip adam yaşardi.
akşamlari susardi,
ben konuşsam kizardi...
bir sürgün kasabasiydi,
bir eski zamandi, haziran'di.
çocuktum, evden kaçmiştim
gelip ona siginmiştim...
küçücük bir koydu, sigdi,
burayi keşfeden belki de oydu.
uzaktan, kasabanin işiklari yanardi,
içim anneyle dolardi, aglardim.
suphi şöyle bir göz atardi,
gizli bir cigara sarardi, aglardi.
sonra barişirdik,
ben flüt çalardim, cigara sönerdi,
aglardik...
nereden geldigini bilmezdim,
kimsesizdi,
belki kimliksizdi...
onun macerasi onu ilgilendirirdi;
kimseye ilişmezdi...
bir şeylere küfrederdi hep,
tedirgin bir balik gibi uyurdu.
bazen kaybolurdu, arardim,
yagmurun altinda dururdu.
bir kalin kitabi vardi,
cebinde olurdu, her gün okurdu.
ben bir şey anlamazdim,
kapagini seyreder, duymazdim.
sakalli bir resimdi, kimdi;
ne kadar mütebessimdi!
sordum bir gün suphi'ye:
söylediklerini niye anlamiyorum, diye.
bildiklerini, dedi; yüzleştir hayatla
ve sinamaktan korkma!.
dogru ile yanlişi,
ancak o zaman ayirabilirsin
ve o'nu anlayabilirsin...
sonra gülerdi.
günlerim, yüzlerce ayrintiyi
merak etmekle geçerdi.
sonra yine akşam olurdu, suphi susardi,
ben konuşsam kizardi.
tekneye martilar konardi,
yüregim suphi'ye yanardi, aglardim.
suphi denize tükürürdü,
gökyüzünü tarardi, aglardi.
sonra barişirdik,
ben flüt çalardim, yildiz kayardi,
aglardik...
bir sahil kasabasiydi,
bir eski zamandi, haziran'di.
çocuktum, evden kaçmiştim,
gelip ona siginmiştim.
bir gün aksilik oldu,
annem beni buldu!
suphi kaçip kayboldu.
kasaba çalkalandi, olay oldu;
ben sustum, kanim dondu!..
polisler onu buldugunda tekti,
felaketti...
herkes meydanda birikti.
karakoldan içeri girerken
sanki magrur bir tüfekti!..
ansizin dönüp bana bakti,
anladin mi? dedi
anladim, dedim; anladim...
ve o günden sonra
hiç bir zaman,
hiç bir yerde,
hiç aglamadim...
