haber medyasının yaptığı eylemdir. bu medya dünyayı şekillendirmek amacıyla bazı
mitoslar yaratır. bunlar, zamanla gerçekliğin dokusuna dahil olur ve ayrıntılı bir hikaye olarak karşımıza çıkarlar. medya, duygu sömürüsünden ibaret manşetler aracılığıyla korku çığırtkanlığı yaparak para kazanır. başka hiçbir şey izleyicilere haber programı seyrettirmek için bu kadar etkili olamaz; savaş korkusu, hastalık korkusu, ölüm korkusu, sevilen kişilere zarar gelme korkusu vs. gibi.
örnek verirsek;
"okullardaki şiddet: çocuğunuz güvende mi? her ebeveynin görmesi gereken özel haber! bu gece saat 11:00'de!" gibi üstü kapalı tehditler içeren haber fragmanlarında, bu kolayca görülebilir. bu şekilde, muhtemelen, çocuklarıyla yeterince zaman geçirmedikleri için kendini zaten suçlu hisseden (ve ekmek parası kazanmak, fatura ödemek ve diğer gündelik sorunlarla boğuşmak) ailelere, haber sunucuları tarafından, çocuklarını, programı seyredip, onları nasıl koruyacağını öğrenecek kadar
sevip sevmedikleri sorulur. elbette ki, bu duygusal şantajın altında yatan mantık yanlıştır; anne baba, programı seyretmeden de çocuklarını sevip koruyabilir ve "her ebeveynin görmesi gereken" sözü, açıkça anlamsız bir abartıdır.
ryszard kapuscinski'nin
le monde diplomatique'te yazdığı gibi:
görmek ve bilmek, görmek ve anlamak arasındaki kargaşa televizyon tarafından, insanları manipüle etmek için kullanılır. bir diktatörlükte, sansür alışıldık; demokratik bir iradedeyse, manipülasyondur. bu saldırıların hedefi, her zaman aynıdır : sıradan vatandaş.
medya, kendisi hakkında konuştuğu zman, temel problemi, biçimin arkasına gizler, yani felsefenin yerine teknolojiyi kullanırlar. medya, haberlerin nasıl basılacağını, nasıl düzeltileceğini, nasıl kesileceğini tartışır.
(bkz:
ukte)
