rammstein versiyonu kime göre, neye göre
depeche mode'un eline vermiştir bilinmez. zira şarkının çıktığı 1986'dan bu yana gelip geçen milyonlarca
devotee'nin pek çoğu için özel bir yeri olmuştur bu şarkının eminim ki. -ki bu da "rammstein daha iyi söyledi, vazgeçsin tüm haklarından bu şarkının
depeche mode " diyen kitleden çok daha büyük bir kitledir.
tabii bu şarkıyı dinlerken ne beklediğine de bağlı. dave
* 'in öyle bir vokali vardır ki bu şarkıda, dikkatinizi verip dinlediğinizde harbiden acıtır. sadece kendimden değil, pek çok kişiden de biliyorum ki yeri geldiğinde deli gibi ağlatıp kafayı duvarlara vurduran bir şarkıdır. (bkz:
14 mayıs 2009 depeche mode istanbul konseri) -gerçeklememişti-
rammstein'a karşı bir önyargım yok, eskiden dinlediğim çok olurdu fakat şarkının vermek istediği esas duygudan çok daha uzak bir yerdeler. lirizmle söylenmesi gereken ve orijinalinde
martin l. gore'un eşlik ettiği "let me hear you crying just for me" gibi kısımlarından bile hiçbir zevk alamadım o versiyonda.
tamam seven, sever. depeche mode tarzı değildir, sert müzik seviyordur. dolayısıyla rammstein versiyonunu orijinaline tercih etmek en doğal hakkıdır. ama depeche mode bıraksın bu şarkıyı, rammstein'ın olsun sadece demeyelim lütfen. zira dediğim gibi, stripped'in çok özel bir yeri var devotee'lerin genelinde.