|
|
- tarlabaşın'dan taksim'e çıkan rampayı istanbul'da yaşayan hemen hemen herkes bilir. o rampanın tam sonunda meydana çıkmadan da bir trafik lambası vardır. birgün işyerime ait bakımları düzenli yapılmamış bir otomobille o rampa sonundaki kırmızı ışıkta bekliyorum. yeşil yandı, arabadan da kaynaklanabilir, benim beceriksiliğim de olabilir. araba stop etti. akşam trafiği. arka taraf araba dolu. fırsat bulanlar sağdan soldan kaçtı. tam arkama yapışmış bir araçtaki abi, taksim ilk yardımaa hasta yetiştiriyormuşcasına aralıksız korna çalıyor. benim şalterler attı tabi. çektim el frenini, aldım anahtarlarımı, sert ve şiddete meyilli bir tavırla gidip, aralıksız korna çalan abinin kapısı açıp, benim arabanın anahtarlarını attım kucağına. aramızda geçen dialog:
-- kornaya ben basarım. sen git arabayı çalıştır.
şaşkın şaşkın suratıma bakıp bir halt anlamadı muhtemelen.
- sanrılarıma dayanarak sadece türklere özgü davranışlar olarak nitelendirmiğim olay.
stop etiğinizde mutlaka arkanızdaki arabanın 7 aylık bir şoförü bulunmaktadır.(bkz: murphy kanunları)
hele acemilik dönemlerinde stop etmenin verdiği panik halini 3e 5e katlayan acımasız korna, arabayı çalıştırmaya başlayıp gaza bastığınızda bile susmak bilmez çoğu zaman ki, yol boşsa soldan küfrederek geçer. dedim ya türk şoförü 7 aylıktır ve herhangi bir olası arızaya bile tahamülü, hoşgörüsü yoktur malesef. çok afedersiniz hemen amına koyar.
|