steve morse  

kendine has bir pena tekniğine sahip olan, solak jazz gitaristi.the dixie dregs grubuyla yıllarca çalışmış, richie blackmore` un gidişiyle deep purple ile çalmaya başlamış, grubun dokusunu değiştirmiştir.sırasıyla çıkardığı solo albümleri:
1-steve morse band -1984
2-steve morse band stand up -1985
3-steve morse high tension wires -1989
4-steve morse band southern steel -1991
5-steve morse band coast to coast -1992
6-steve morse band structural damage -1995
7-steve morse band stressfest -1996
8-steve morse major impacts -2000
9-steve morse band split decision -2002
10-steve morse major impacts 2 -2004
11-steve morse band prime cuts -2005
(bkz: her eve lazım)


ayrıca son derece faydalı eğitim cd leride vardır.bende bu adam gibi çalacam diyorsanız mutlaka bu cdleri biyerden edinin.

(bkz: deep purple)
sometimes i feel like screamingde resmen öldürür bizi.

büyük bir hata yapılarak deep purple performansı üzerinden yorumlanır. ama esas stilini konuşturduğu ekip dixie dregs tir. yani tam bir country gitaristi olup shred akımından da nasibini almış bir çok shrede esin kaynağı olmuştur.
efsanevi grup kansası da kansas eden, dave larue, rod morgenstein hatta jordan rudess gibi önemli müzisyenlerin çıkışındaki en büyük pay sahibi insan.

tim owens kaderli gitarist.çok yeteneklidir fakat bir efsanenin yerine geçmiştir.
(bkz: ritchie blackmore)

deep purple konserlerinde sergilediği performans, görünüm, hal ve eda ile; ritchie blackmore'un vakt-i zamanında sahnede ne andon bir herif olduğunu anlamamıza vesile olmuş güzel insan. mal mal etrafa bakmıyor bu adam, tebessüm ediyor, gruba iştirak ediyor, seyircinin odağını değiştirebilme kabiliyetine sahip. öyle solo atma zamanı geldiği zaman karanlığın içinden sislerle birlikte çıkarak gitarına yumulan ketum blackmore gibi değil; "hey vats ap gays? geçiyordum uğradım" havasında daimi surette takılıyor.

mukayese etmek "su mu daha ıslak, tekerlek mi daha yuvarlak?" sorusuna mukabil uyduruk bir icraat olsa da; kanımca deep purple'ın resüsitasyonunda müthiş iş çıkarmıştır. garip bir samimiyet besliyorum bu adama. sometimes i feel like screaming'te attığı solo olasım geliyor an geliyor.

seyirciyle iletişimi harikadır kendisinin. 1998'de de 2005'te de kolyelerini takmış ve gülücükler saçmıştır seyirciye. bu güzel özelliğinin yanı sıra evet bahsedildiği gibi büyük bir müzisyendir ve kansas'ta iki albümde boy göstermiştir. dixie dregs'in de altını kalın bir kalemle çizmek lazım. ritchie blackmore gibi bir efsanenin yerine geçmek kolay olmasa gerek. ama kesinlikle "onun yüzünden deep purple bitti yieaa" gibi yorumları uzaktan yakından hakedecek biri değildir, özellikle canlı performansta iyice coşmaktadır. doğaçlama üstadır.

ironiktir deep purple'ın amfileri parçalayan, seyiriciye gitar fırlatan hatta sahnede terör estiren ritchie blackmore'dan sonra obi wan tıynetli steve morse gibi bir gitaristle yoluna devam etmesi. hoş blackmore de epey süredir kendini şatolara, folk müziğine ve ana tanrıça kutlamalarına adamış, blackmore's night ile harikalar yaratmaktadır. herkes sakin ve huzurlu şimdi özetle.

deep purple'dan kalan zamanında ise steve morse band ile takılmaktadır.

ayrıca ısrarla ve şiddetle:
(bkz: purpendicular)

(bkz: musicman)

bana nüfus cüzdanı önlü arkalı fotokopisini göstermeden yaşına inanmayacağım, gülücük bombası adam.