|
|
- sanat eserleri karşısında kendinden geçmek, heyecana kapılmak, yanılsamalar görmek ve hatta bayılmak gibi tezahürleri olan tıp literatürüne geçmiş bir hastalık.
- her yeri kırmızı ve siyah olarak görme hastalığı da diyebiliriz ama saçma olur,hem de çok saçma.
- (bkz: topkapı sendromu)
- stendhal efendi 1817 senesinde italya'yı ziyaret eder ve bu esnada zavallıcık ne zaman görkemli bir kilise görse ya da ne zaman rönesansın bir şaheseri ile karşılaşsa üzerine bir titreme gelir, başı döner, nefes almakta zorlanır, kalbi yerinden fırlayacak gibi çarpar... işin ilginç yanı stendhal efendi bu dertten muzdarip olan tek şahıs değildir. kuzey italya'yı ziyaret eden turistlerde de benzer semptomlar görülür. uzun süre papaz efendiler dizlerinin üzerine çöküp kalan bu zavallıcıkları tanrı'nın kudretinin* bir ispatı olarak halka yedirmeye çalışırlar ta ki 1979 yılında bir italyan psikiyatrist -graziella magherini- tekerlerine çomak sokuncaya kadar...
kendinden geçen turistler aslında karnı çok açken bir anda deli gibi yemek yiyen insanın durumuna düşmektedir: kısacası zavallıcıklar hazmedememektedirler! demem o ki birisi çıkıp, "bak süper eğleneceğiz, bir günde roma turu yapacağız" falan derse bence iki kere düşünün. tur esnasında kendinden geçip bütün turizm camiasına rezil olmak da var işin ucunda...
*: cağrışmadan olmuyor. dino buzzati'nin "tanrıyı gören köpek" isimli bir hikayesi vardır, pek de güzeldir.
|