son mektup  

rafet el roman'ın burcu güneş'le birlikte seslendirdiği güzel bir şarkının adı olmakla birlikte türk filmlerinin senaryolarında sıkça kullanılan bir mektup çeşididir..

özellikle şarkının başı yarar geçer insanı,iç gıcıklayan keman sesinin ardından;
sevgilim her sabah hüzünle başlar
her gecem uzun soğuk üşüyorum
ne zaman biter bu hasret ne zaman biter bu özlem dön artık...

özeliikle sevgilinizden yeni ayrılmışsanız veya çok uzun zaman olmuş ama hala ayrılığın acısını yaşıyosanız çok uygundur bu şarkı ama dinlenilmemesi daha iyi sonuçlar doğurur zannımca.

''yazarken ağlamışsın sevgilim
dayanmaz buna yüreğim...''

(bkz: atatürk'ten son mektup)

ayrıca sinan özen'in de bu isimde çok hoş bir şarkısı vardır.

bir yıldırım gürses şarkısı. "anla artık anla beni" diye başlar ve nakaratı şöyledir:

biliyorum ayıracak bu son mektup ikimizi
biliyorum koparacak yıllar süren sevgimizi
bitsin artık bitsin her şey bunu senden diliyorum
son mektubu yazarken ben saadetler diliyorum

grup seksendört şarkısı.

bırakmaz yakamı hiçbir aşk, sonunda ne oldu bize bak
ayrılmak için çok erken, yarım kalacak sevdalar
ayrılmak için çok erken, can dayanır mı buna derken
başımı koyduğum kucak nerede, salıp kurtul beni derde

bedenden koptum bir pare elinde taş olacak bak
yanındayken ben biçare, yaşanmaz olmuş sevdalar.

saatler durmuş gözümde, zaman yara çok derinde
ellerim buz gibi oldu bak, ateş teninde nafile

hasretlik çekilmiyor bu soğuk gecelerde
sensin hiç yaşamadım ki bu kahpe boş şehirde
ah bir bilsen sevdiğim, bu sana son mektubum
ister at ister oku ben yine sana mecburum.

hakkı bulut da yorumlamıştır.

genelde "sevgili x, bu benim sana son mektubumdur" ibaresi taşımayan mektuptur. ardı kesilince anlaşılır hangi mektubun son olduğu..

intihar mektubu da olabilir..

rafet el roman'ın "hayat hüzünlü" adlı albümünden bir şarkıdır. sözleri tam olarak şöyledir:

(burcu güneş)
sevgilim her günüm hüzünle başlar
her gecem uzun soğuk üşüyorum
ne zaman biter bu özlem
ne zaman biter bu hasret dön artık

(rafet el roman)
şu an son mektubun elimde
gözyaşların da var üzerinde
yazarken ağlamışsın sevgilim
dayanmaz buna yüreğim

aklımda son veda günü
duruşun bana bakışların
gözlerinden dudaklarından
öperim seni öperim

o tatlı hem acı sözleri satırları
okurken ağladım yüreğime sakladım
ne olur üzülme mutlaka döneceğim
sevgimiz uğruna yaşıyorum hayattayım

bir ümit yaşar şiiri.

ölürsem, şaşırma
ölebilirim
ölürsem, ağlama
gene gelirim
ölürsem, seslenme
uyuyacağım
ölürsem, üzülme
yaşayacağım
ölürsem, bekleme
geri dönemem
ölürsem, ölme
sensiz edemem

ey yar, bu mektubu aldığın demde
kara topraklara verdim kendimi...
herşey bana engel oldu alemde,
bir coşkun nehirdim, yıktım bendimi.

benim gönlüm doğusundan deliydi;
başka dünyaların şaşkın seliydi...
bunun böyle olacağı belliydi...
her şey biter sel yerine döndü mü...

dünya durmaz, bahar olur, kış olur,
belki senin gözün yaş olur,
ben garibim, benim gönlüm hoş olur,
sevdiklerim ayda yılda andı mı...

yıldız olur sana ışık tutarım,
bülbül olur pencerende öterim.
yer altında belki rahat yatarım
yer üstünde çektiklerim dindi mi...

şimdi yaşamayı tatlı bulursun,
koşarsın, gülersin, tez yorulursun,
bir gün olur yine bana gelirsin
deli gönlün yaşamağa kandı mı...

sabahattin ali

hepinize!..
işte ölüyorum. kimseyi suçlamayın bundan ötürü.
hele dedikodudan, unutmayın ki, merhum nefret ederdi.
anacığım, kardeşlerim, yoldaşlarım! bağışlayın beni.
iş değil bu, biliyorum (kimseye de öğütlemem),ama benim için başka bir çıkar yol kalmamıştı.

lili, beni sev.
hükümet yoldaş! ailem : lili brik, anam, kız kardeşlerim ve
veronika vitoldovna polonkaya' dan ibarettir. yaşamlarını sağlarsan, ne mutlu bana..
bitmemiş şiirleri brik'lere verin, ne lâzımsa onlar yapar.

"bir varmış bir yokmuş"
derler hani :
aşkın küçük sandalı
hayat ırmağının akıntısına kafa tutabilir mi!
dayanamayıp parçalandı işte sonunda...
acıları,
mutsuzlukları,
karşılıklı haksızlıkları
hatırlamaya bile değmez,
ödeşmiş durumdayız kahpe felekle.
ve sizler mutlu olun yeter.

vladimir vladimirovic mayakovski

sinan özenin en baba şarkılarından biridir.

senden mektup aldım dün akşam üstü
postacı kapının altından atmış
ellerin titremiş yazından belli
bu bana yazdığın son mektup olmuş

benden ayrılmaya karar vermişsin
bütün resimleri gönder demişsin
seni sevdiğimi düşünmemişsin
bu bana yazdığın son mektup olmuş

geçen günlerimiz hep hatırında
acılar zamanla unutulurmuş
özür dilemişsin son satırında
bu bana yazdığın son mektup olmuş

hayyam bade ile sarhoşsan mutlu ol
lale yanaklı biriyle oturmuşsan mutlu ol
madem ki dünyanın sonunda yokluk var
sayki yoksun varmışsın gibi mutlu ol...

bir zerrin özer şarkısı.

yazdığın son mektup şuan elimde
okuyup ağlıyorum her kelimede
demek ki yalanmış aşkın sevgin de
mutluol diyorsun sensiz olur mu

teselli artık neyi değiştirir ki
elinle kabrimi kazdın demek ki
ben zaten dünyada gün görmedim ki
son darbeyi vurdun bu son mektupla

ayrılsak da mutluluk dilerim sana
katlanmak zorundayım gözyaşlarıma
yazdığın haberin her satırına
ecelimi yazsan da bu son mektupla...

demek ki sevenler böyle yanarmış
tanrının verdiği canı kul alırmış
benim kaderimde ayrılmak varmış
herşeyi anladım bu son mektupla...

genelde yeni bir başlangıç ümidiyle yazılır. halbuki en iyi son mektup susmaktır.

kendimi tekrar etmek istemediğim için bu mektubumda hitap kısmında hiçbirşey yazmayacağım. kendimi tekrar dışında bütün hitap kelimelerini deneyip seni anlatmakta eksik kaldığımı hissetmem de bunda büyük bir etken tabi.


üç adıma dört adım, duvarları krem rengi ve yumuşak daha önceden bilmediğim bir malzeme ile kaplı, biraz nemli, her daim basık, aynı yönde en fazla beş adım atabildiğim, insanın yalnızlığını görmek istemediği ve güldüğü geçtiği halde hatırlatan, sağlam insanı delirmeye iten loş ışıklı romantik bir akşam yemeğinde olduğu gibi bir odada; düğmeleri arkasında, kollarından küçük yılanlar gibi süzülen ince ama sağlam ipler sarkan ve gerektiğinde insanın hareket etme özgürlüğünü dahi elinden alacak kadar zalim, bu zalimliğini örtmek istercesine kar beyazı bir gömlek; hafif kafasının çatlak olduğunu bilen lakin zararsız, belki yüz bulunca biraz arsız, haftada bir açık havaya çıkıp dışardaki insanlar kadar saçma ama onlardan daha iyi kalpli, en azından isteyerek kimseye zarar vermeyen insanlarla birlikte saçmalayan, bulunduğu şartlar yüzünden artık delirmeye yüz tutmuş, bu aralar dilini yutmuş bir bünye.


işte güzel; yazdıklarım, benim özel. bundan ibaret işte. o yolladığım mektuplar ise belki yalnızlığıma isyan, belki son günlerdeki eğlencem belki de cidden delirdiğimin kanıtıdır. daha uzun uzun şeyler yazmak istiyorum ama kelimeleri yanlış dizmekten korktuğum için, -kime göre yanlış olduğunu bilmeden- yazmıyorum. ayrıca seni de sıkmak, kızdırmak, küstürmek, üzmek istemiyorum. zaten dışarda hayat çok zor ve ağır ve komik yani komik olacak kadar acı... bu nedenle sana daha yazmayacağım. eğer yazdıklarımı beğendiysen beni ziyarete gel olur mu? sigarada getir. burda bahçeye çıktığımızda okuldan kaçan çocuklar gelip bizi izliyor. onlardan istiyoruz ama onlar bizle dalga geçiyor sanırım. çok zalimler çook... ama onlara kızmıyorum, hayat zalim çünkü. belki başka bir gezegende doğsalardı böyle olmazlardı. herkesin bir ikinci şansı vardır değil mi? o zaman hala düzelme imkanları var yani ne kadar güzel. peki benim düzelme imkanım var mı? doktor yok dedi. hademe bu lafa o kadar inandıki ölse de kurtulsak mantığı ile bakıyor bunun için günde iki saat yaş odun ya da bahçe sulama hortumu ile dövüyor. belki benim kurtulmam için gerekli olan şansım sensindir. sen gelirsen ben düzelirim belki ama sen gelecek misin bilmiyorum bu yüzden bir şairin dediği gibi boş odalarda ölümü bekliyorum.




kamuran kadayıf



yayıncı notu: brshh'de şizofreni tedavisi gören kamuran kadayıf isimli hastanın son mektudubur. şizofreni hastası olduğu için yazdıklarının doğruluğuna şüpheli bakıyorum. belki her şeyi, hayallerinde yaşıyordur. her ne kadar son mektubu akla mantığa yatkın olsa da hastanın yazdıklarının salt gerçek olduğuna inanmak reel dünyada bilime sırt çevirip hurafelere sığınmakla aynı statüde olduğu için ve bu yüzden "aydın kesimin" ve "büyük insanların" tepkisini çekmemek için biz bu hastaya inanmıyoruz. adı üstünde hasta diyip geçiyoruz.