"müziğe duygu veremiyor" gibi bir kavram var artık. çok acayip olmakla birlikte, gitaristlerin girdiği triplere göre "hocu ben nefis bi duygu yakaladım bu soloda/abie adam robot gibi çalıyo yeaa" gibi tepkiler verilebilmekte. açıkçası çok katılmadığım ve umurumda olmayan bi durum bu. ama petrucci'nin sırf sahnede parande atmadığı için bu şekilde eleştirilmesine de gönlüm razı olmadı; siz sözlük yazarları adına belli başlı tanınmış birkaç önemli gitaristin sahne triplerini derledim. bakalım kim nasıl çalıyor bu gitar denen zamazingoyu.
steve vai: bir satriani öğrencisi kendisi. gitar çalarken gitarla sevişmek gibi kaka bir huyu var bu adamın. hayır bu kadar azdıysan git de bi 14'lük çıtır bul diycem kendisine ama, bu sefer de o muazzam kompozisyonlarından mahrum kalıcaz. özellikle for the love of god'ı çaldığı bir konserini izlemenizi öneriyorum. gören gitar çalmıyor, jenna jameson-tera patrick-sylvia saint üçlüsüyle threesome yapıyor zannedecek. öyle de korkutucu bi adam.
joe satriani: ünlü gitaristlerin hocası, karizma kel. ayna grubundaki ismini hatırlayamadığım kel'le uzaktan amca çocuğu olma ihtimali bile kendisinin ne kadar muazzam bi gitarist olduğunu söylememize engel değil elbette. öğrencisi "genç steve" gibi gitarla sevişen, lakin steve kadar gitarın her türlü deliğine nüfuz etme gayretinde olmayan bir haleti ruhiyede performe ediyor şarkılarını genelde. ortalama bir harlem zencisine zorlanmadan oral yapabilecek kadar açık olan bir ağız, iki büklüm bir vücut ve garip bakışlardır kendisinin en solosal [bu ne lan?] zamanları. eğlencelidir izlemesi.
kirk hammett: muhtemelen inceleyeceğim gitaristler arasındaki en hiperaktifi olmakla birlikte, en yeteneksizi de denebilir. ritm atarken it ayağı yemiş gibi sahnenin sağına soluna koşturan elleri ojeli hammettımız, iş solo atmaya geldiği vakit; genellikle sololarını wah pedalı'ndan ayağını kaldırmadan attığı için hareketsizleşir. olduğu yerde ağzını sanki vücudunun muhtelif yerleri bıçaklanıyor gibi açar kapar, bakışlar manasızlaşır, kafa sağa sola istemsizce hareket eder. bu esnada kaç nota kaçar, kaç hata yapar önem arz etmez. kendinden geçer, çalar durur.
michael angelo: bir hız manyağı, saçlarını yidiğim! gelmiş geçmiş en teknik gitaristlerden olan angelo'nun tripleri hakkında sizlere bir şeyler söylemek isterdim ama; o inanılmaz kötü saçlarının yüzünün her türlü jest ve mimiğini kapatmasından dolayı bunu yapmam imkansız. genellikle fazla hareket ettiği gözlenmez zaten bu çılgının.
john petrucci: bebeyimsin dediyimdir! hayatta en sevdiğim müzisyen bu adam. yarın birgün çıksa, "tamam ulan progressiveden sıkıldım, ilk iş olarak serdar ortaç'tan bir beste isteyip müzikal kariyerime yeni bir yön vericem" dese, murat boz'la aynı sahneyi paylaşıp gökhan özen imajlarına bürünse; hiç siklemem yine de ardına takılırım ben bu adamın. yaparım bunu. öyle de hayvansal bir alternate picking bağımlısıyım! petrucci'nin genel sahne duruşu, diğer gitaristlere nazaran yadsınamayacak derecede odunluk içeriyor gibi gözükse de; özellikle "the spirit carries on", "hollow years", "through her eyes" gibi ballad'ların soloları esnasında yüzünün aldığı şekiller, kendinden geçip yerlerde sürünmesi, kafası ile ilginç hareketler yapması ile kendi tarzı vardır diyebiliriz. ha kimi zaman pek de hoş görüntüler ortaya çıkmıyor ama, petrucci neticede. sahnede sıçsa, "oha lan amma güzel la verdi" diye osuruğunu öveceğimiz bi adam. bebeğim, adamım, ehe mehe.
jason becker: uzun yıllardır "als" hastalığı ile boğuşmakta olan virtüöz. kendisinin yetenekleri hakkında konuşmak zaten haddimiz değil. inanılmaz bir insan. özellikle marty friedman'la birlikte çaldıkları "cacaphony" ile yaptıkları muazzam işleri unutmak imkansız. sweep atarken pena tutması gereken eli ile yoyo sallayabilecek kadar aşmış bir insan. genellikle gülümser durur soloları esnasında, çok hareketli olduğunu söylemek zor. zaten değişik atraksiyonlar içinde oluyor.
aynadaki kel: gördüğüm en nefis gitaristlerden, satriani'nin emmoğlu. özellikle kliplerdeki performansları muazzamdır. hem erhan'ı aldatan hatuna "allah belanı versin" bakışı atarken hem de gitar çalıyormuş gibi yapmak kolay bir iş değil. beğeniyoruz tabi.
böyleyken böyle, sahnede soytarabilen başka gitaristler aklıma geldikçe editlerim.
