bu dünya güzelmiş
bu dünya özelmiş
o da senin gibi severmiş
kimin umurunda
din diye kafa kesmiş
irk diye köle yapmış
onu da sevdiğin allah yaratmış
suçsa onu suçla
şeytanın peşinden koşanları
alkış zamanı boşuna
bir olan insanları
ayırıp çarpıştıran siz
bir olan toprakları
savaşıp karıştıran siz
zincirleri bağlamış
politikaya karışmış
şapkasınıda almış
yolculuk kıyıma
gözyaşları varmış
insanlar ağlarmış
senin gibiler çokken
nasıl utanmam doğduğuma!
bana sorsan tipsizdim, yeteneksizdim
ne kadınlık bilirdim, tam beceriksizdim
sizin bana olan aşkınız
şaka mı yaptınız?
beni mestettiniz
hep methettiniz
çok sevdiniz
pişman mısınız?
denediniz
dost mu düşman mısınız?
farklı mıydım değildim
bir de kibirliydim
değişicem der değişmezdim
hep aynı bendim
nasıl bana bakıp şaştınız? şaka mı yaptınız?
beni mi kastettiniz?
hep yücelttiniz
hay allah, siz miydiniz gene. ben de farklı birileri sanmıştım.
size doğru yürüyorum ama tüm ışıklar sönüyor ben yaklaştıkça.
aya da ben güvenmiyorum artık, yalancı ışık o.
güneşim zaten yok. ne zaman oldu ki?
hep ucundan yakaladım gün batımını.
işte bundandır karıştırdığım ayla güneşi, sizi.
karanlıkta kalınca kötü insan mı oluyoruz?
ya onlar? bizi karanlıkta bırakanlar?
“boğuluyorsun tamam, ama su sıçratma” diyenler?
canın mı acıdı? bana bak da ibret al.
sizi koruyacağım diye parçalandı her bir yanım.
sesim gelmiyor mu? uzaktasınız, belki ondandır.
ben bağırınca kulaklarınızda kötü bir uğultu,
siz bağırınca dünya inliyor. normal, dünyanız o kadar küçük ki…
alınmadınız değil mi? şaka bunların hepsi, sizden komik olmasın.
aslında tapıyorum size, hep sizin gibi olmak istedim.
kevgire dönmüş ruhunuzdan akıp gitmek, su gibi.
geçerken sizin pisliklerinizi de temizliyorum.
kim istemez sizin gibi olmayı.
pardon, üstünüze kustum sanırım.
rica ederim tiksinmeyin, sizin artıklarınız bunlar.
`ben basit bir insanım
iyiliğe inanıyorum`
ben yalnız bir insanım
ve sizden korkuyorum
devir sizin devriniz
o kadarını bilirim
yolumdan biraz çıksam
aranıza girebilirim
o yalan dünyanızın
keyfini sürebilirim
siz kimsiniz?
ama kimsiniz?
karanlık gibisiniz
fanisiniz
birdenbire tüm renklere bürünür gibisiniz
zalimsiniz
ama ben basit bir insanım
aşka inanıyorum
ama ben yalnız bir insanım
ve sizden korkuyorum
devir sizin devriniz
o kadarını bilirim
gözlerimi kapasam
zirveye çıkabilirim
o yalan dünyanızın
keyfini sürebilirim
siz kimsiniz?
ama kimsiniz?
karanlık gibisiniz
fanisiniz
birdenbire tüm renklere bürünür gibisiniz
zalimsiniz
sevgiliye hitap için kullandığında uzak, can yakıcı, sitem dolu bir anlam yükleniverir. yazı ve şiir dilinde daha da bir etkili olur bu anlam. ve bunu çok dokunaklı yapan güzide bir şair ve yazar için:
dilbilgisindeki ikinci çoğul sahıslara verilen ad.
aynı zamanda özne
örnek :
siz de mi gitmeyeceksiniz ?sorusundaki
''gitmeyecek olan kim?'' sorusuna verilen cevap.
bana bazen sen çok önemli değilsin sen ve sıfatların birlikte gelin demekmiş gibi geldiğinden çok hoşlanmadığım ama herkes bu fikrimi bilemeyeceği için saygısızlık olmasın diye kullandığım hitap. pek anlamıyorum yani ben benim biz kimiz?
dinlemekten asla bıkmayacağım, dudaklarımda hep bir gülümsemeyle dinlediğim nil karaibrahimgil şarkısı. bence herkes dinlemeli, en güzel şarkısı belki de nil'in. tek taşımı kendim aldım albümünden. bu şarkıyla ilgili bi anım olan insan çıktı hayatımdan, ara sıra uğruyor sadece ama şarkı hala duruyor. anılar geliyor aklıma dinledikçe. gülümsüyorum.
