siyah beyaz fotoğraf  

gerçekle oynayan,onu matlaştıran, hüzne boğan fotoğraf

en güzel siyah beyaz fotoğraflar ilford hp- 5 400 filmlerini push process yapıp iso 1600 da karanlıkta çekersen alırsın kanımca. siyah beyaz fotoğraf çekmek isteyenler ilfordun glossy fotoğraf kağıtlarını kullanmalı, kontrast detayları daha belirgin olur hele karanlık resimlerde (bkz: kime göre neye göre)

zamanında teknolojik yetersizlikten şimdi ise eskiye özlemden ve fotoğrafların daha güzel olması vesilesiyle rağbet gören fotoğraflardır.

www.halil.se sitesinde isveçte yaşayan ve bu ülkenin en iyi siyah beyaz fotoğrafcılarından birinin resimlerini görebiliriz, ayrıca türktür.

"the smell of thinner" galerisinde türkiyedeki tinerci çocuklarının arasına girerek çektiği resimler ayrı bir güzelliktir.

bir fotoğraf dalı değildir, sadece fotoğrafta farklı bir tekniktir.

renkli olmadığı için, gözü yanıltmadığı için, konuyu öne çıkaran fotoğraf. ayrıca harcanan emekle elde edilmesi daha keyifli olan fotoğraftır..

kanımca insan fotoğrafa baktığında renklere dikkat etmez ya da etmemeli, önemli olan "an"dır en nihayetinde..bu yüzden araya bir sürü rengin girmesi anlamsızdır, renkler arttıkça ilgi renklere kayar, o anın büyüsüne değil..fotoğraf anlamsızlaşır, renklerin cümbüşünde kaybolur insan, "an"ı kaçırır..

bu açıdan bakıldığında siyah beyaz çekilmiş bir fotoğraf, fotoğrafın bize anlattıklarını yakalayabilmemiz için biçilmiş kaftandır..bir kere fotoğrafı oluşturan siyah ve beyazı ele alalım, renk aleminin iki apayrı kutbu ama bir araya gelince inanılamayacak şekilde uyum içinde gözüken, adeta birbirini tamamlayan renkler..işte bu renkler oluşturduğunda fotoğrafı, gözler ve beyin direk "an"a odaklanır..göz boyayıcı renkler yoktur çünkü artık, sadece siyah ve beyaz..araya başka renkler girmez..

bu yüzdendir ki siyah beyaz fotoğraflar aynı fotonun renkli halinden kat be kat daha güzel çıkar..çünkü renkli fotoğraf sizi aldatabilir, dikkatinizi dağıtabilir renk oyunlarıyla ama siyah beyaz fotoğraf "an"ı gösterir size en mükemmel haliyle..

siyah beyaz fotoğraf sessizliktir.. insanı susturur, baktırır kendine. insanın içindeki tüm önyargıları siler atar, yorum yapmana izin vermez çok fazla..sanki oradaymışsın gibi yaşatır dondurduğu anı. düşün der.. bi bak bakalım ben neler hissetmişim, ne kadar mutlu olmuşum, ne çok aşık olmuş ne çok acı çekmişim ya da ne çok üşümüşüm görebiliyor musun? siyah beyaz fotoğraflarda anne; en anne olduğu zamanda, sevgili; en sevgili olduğu zamanda, arkadaşınsa en canın olduğu zamanda çıkar..hele bir de mutlu anlarınsa görüntülenenler, insanın içi gider tekrar o anda olmak için..
hayatının bütün 'en'lerini hatırlatır sana.. evet tabii ki kötü dönemlerini de gösterir, insanın içini burkar ama o burukluğun kıyısına köşesine bi yerinden bi iyimserlik duygusu iliştiriverir. sen farkında bile olmazsın çoğu kez.. ama ne kadar acı bir dönemin anılarına bakıyor olsan da bi şekilde kendini yüzünde küçük bir gülümsemeyle 'yine de güzel günlerdi..' derken buluverirsin.. böyle işte..sihir gibidir siyah beyaz fotoğraflar..

duyguyu en güzel yansıtan fotoğraftır.herşey hayatta da olduğu gibi yalnızca siyah ve beyazdır.ama siz her ne kadar yaşadığımız dönemde ''bi deneyelim bakalım nasıl çıkacak'' fikriyle deneseniz de asla annanenizin foto albümünde ki tadı alamazsınız.doku tutmaz istediğiniz güzellikte olmaz bir türlü.siz de denemelerden vazgeçer anneanne albümüne sarılırsınız tekar tekrar. annenizin,teyzenizin çocukluk fotoğrafına bakar kocaman gülümsersiniz.içiniz ısınır.

çok basit kareleri hata renkli haliyle kötü olan fotograflara bile garip bir derinlik katar bu renkler.

en mutlu haline bile hüzün bulaştıran fotoğraf tarzıdır.
özellikle sokak ve evlerde cansız olmasıyla birlikte dolu dolu hüzün vardır.

fotoğrafın bile siyah beyazı güzel.

(bkz: siyahbeyazçocuklukfotoğrafınınanımsanamayantekyüzü)*

beşiktaş'ın resmi bir şekil de çekilmiş hali.

nostaljik hava verilen ve kişiyi olduğundan daha güzel gösteren kişiye derinlik katan fotoğraflardır.

hanımların, kızların türbanlı olmadığı fotoğraftır. anneanneler başörtülüdür.


güzel siyah beyaz fotoğraflar için bresson'a bakalım.

http://www.fotografya.gen.tr/issue-16/HBCindex.htm

giysiydi,aksesuardı gibi rengarenk ya da ışıltılardan uzak sadece yüze ve beliren duygulara odaklanmayı sağlayan ille de eski havası estiren fotoğraftır.

fotograftan hiç anlamam.ne çekmekten ne de bakmaktan.aşırı tez canlı bir tip olmam belki bunlardaki derinliği detayı görmeme mani oluyor.fakat en yuzeysel sıradan fotografa dahi bir ruh, ve duygusal bir boyut katıyor, siyah beyaz olması.bu mantıkla renk körlüğünde en yuksek mertebe olan yalnızca siyah-beyaz gören azınlıkta olan insanlar her şeye şairane mi bakmış oluyor?

ne gelecek, ne geçmiştir.tam 'şimdi'de yaşamaktır.
ne yakın olmak, ne uzak kalmaktır. tam ortada durmaktır.
ne gitmek ne gelmektir.olduğun yerde kalmaktır.
ne koşmak ne uçmaktır. yürümeye devam etmektir.
ne duymak ne görmektir. dokunmaktır.
ne yazmak ne çizmektir. karalamaktır.
ne aydınlık ne karanlıktır. yağmurdan önceki gri bulutlardır.
ne yaşamak ne ölmektir. uyumaktır, hala nefes alıp, yaşamdan uzakta kalan.