sevim burak  

türk edebiyatının en büyük yazarlarındandır. zamanında mankenlik yapmış olması o dönemdeki mankenlerin kalifiye insanlar olduğunu düşündüren eşsiz yazar. yanık saraylar adlı kitabı öncü metinlerden oluşur. muhteşemdir.
"benimse neden ağlamadığım bir sırdır
bu ne fevkalede felsefe
hayatıma üzülmediğim için kim suçlu" satırlarının yazarıdır.

dile davranış konusunda klasik tutumları alaşağı ederek deneyler yapmaya girişmiş, popüler olma ucuzluğuna hiç tenezzül etmemiş, adeta kendisine bir dil icat etmeye çalışmış cesur bir yazardır. mutsuzluğun kızıdır o başka. iliklerine dek türkçeyi bedeniyle hissetmiş olması tam puan. severim. sevilesi.

"genel olarak yazdığım hikayelerdeki şahıslar normal insanlar
gibi hareket edemezler.

bu kişiler sabahları saklanır,akşamları ortaya çıkar.

o kişi hep duvardan gider.

hep gizli yollardan dolaşır.

hep gizli yollarda savaşır.

kuşku içindedir.

hikayelerimde herkes birbirinden şüphelenir.

iki kişi karşı karşıya gelip bir meseleyi düşünemezler.

hep birbirlerinden gizli düşünceleri vardır."


diyen,kafa ve yazı makinesi.

yanık saraylar için yapılan eleştirilere cevaben,


"sonunda,koskoca bir boşukta kendimi gördüm.

bir sivrisinek ya da karınca sezgisiyle yeniden varolmuştum.

yalnızdım.

sanki,bir kalabalık çekip gitmişti,

geride,birtakım uzun konuşmalar

yakarıyı andıran sözler,

iç içe bir devinim kalmıştı.

bu devinimin tümü,

benim yaşadığım hayattı.

dışından görebilmiştim."


buyurmuştur.

"siz,baron bahar,hayatın dehşetini hiç düşünmüyorsunuz:
her şeyiniz var
otomobiliniz
yatınız
7 cüceli eviniz
bonolarınız
çocuklarınız
bense ölümden korkmayacak kadar
yalnızım!"(bkz: yanık saraylar)
türk edebiyatı'nın modern sesi.kişiliğiyle,aykırılıklarıyla tabuları yıkan yazar.

"kadın, terliklerinin içine saklandı"

"çevremden gizlenerek,korkarak

korkuma karşı zor kullanarak

içten içe ve çok derinden sarsılarak

neredeyse yasadışı bir mücadeleydi yazı yazmak benim için.

şimdi düşünüyorum da 12 yaşımın o bazı parçaları,

yaşamı kendime göre değiştirme özlemimin,

gerçekte yaşamın kendisinde de yüklü olduğunun ilk bilinçli işaretleriydi.

bugün yaşamın,

ancak değiştirilerek gerçekleştirilebileceğini,

giderek yazmanın yanında yaşamın gerçek bile olmadığını biliyorum."


diyen ve yalnızlığını öykülerindeki kahramanlarıyla paylaşan içimizdeki insan.

david lynch yönetmen değil, yazar olsaydı ve türkçe yazsaydı bu kadın gibi yazardı.

(bkz: sevgi anlaşmak değildir nedensiz de sevilir)