|
|
- her nazik insanın yapmış olduğu davranıştır.başkasının evinde şımarık şımarık ben bunu yemem laa çıkışmalarını yapamaz kişi.kabaktan nefret edersin o da ne bi gidersin misafirlikte kabak dolması.çorbayla falan karnımı doyurayım yırtarım diye düşünür kişi fakat ev sahibi hayatta bırakmaz.ver evladım tabağını diye elinden tabağını kapıp kabağı doldurur.zar zor yemeye çalışırken ikide bir "nasıl güzel olmuş mu" diye de sorup teyit ister."hee teyze pek leziz" dersin.ağzında çoğalır o yemek suyla falan yutmaya çalışırsın ilaç misali.
- yemeği yememek ve mecburiyeti aşmak için konu dağıtılarak farklı bir yöne çekilir.
(bkz: bunun bir yenisi çıkmış çok acayipmiş)
- bir şeyi istemeyerek yemek ya da içmek bazı insanlarda anında mide bozulmasına sebep oluyor, bir bakmışsın yemek masasından tuvalete uçan biri var...
- üstü tamamiyle dereotu kaplı enginarı gözden yaş gele gele yemektir. üstüne de ''inanmıyorum elinize sağlık harika olmuş'' demektir. zira birine misafir olmak;en az birini misafir olarak ağırlamak kadar önemlidir.
- tatlıyı düşünerek kolaylaşabilecek eylem..
- eğer söz konusu olan yemek,masaya oturulmadan öğrenilirse içine düşmekten "ayy ben gelmeden önce tıka basa yemiştim,size afiyet olsun" diyerek,masaya hiç oturmadan kurtulanacak durum.
- önyargılarınız nedeniyle daha önce ağzınıza almadığınız yemekleri misafirlikte yemek zorunda olmak ilk bakışta talihsizlik gibi görünse de aslında çok hayırlı bir duruma da vesile olabilir. şöyle ki,hayatımda üniversite son sınıfa kadar tutarlı bir şekilde ıspanak yemeyi reddeden bir insan evladı olarak, ders çalışmaya evine gittiğim sınıf arkadaşımın annesinin bir süre sonra bizi yemeğe çağırması ve akabinde tüm tabaklara ıspanak konulduğunu görmek, kısa süreli "lan şimdi ben bunu yemem dersem çok ayıp olmaz mı kadıncağaza, hem onlar insan değil mi arkadaş, onlar yiyorsa ben de yiyebilirim" diyerek bünyeyi gaza getirmeye çalışmak, akabinde "üstüne bolca yoğurt dökersem tadı da fazla anlaşılmaz" deyip ıspanağı yemeğe başlamak, ıspanağı yerken "hay o önyargılı kafama sıçayım bunca senedir bu tattan mahrum etmişim kendimi" demek,sınırlı olan yenebilecek yemekler listenize yeni bir madde eklemek,yıllar sonra her defasında sofrada ıspanak yemeğini afiyetle yerken o günü hatırlamak ve hem sizin hem de sizden yıllarca çekmiş annenizin arkadaşın annesine duacı olması.
- kibarca benim bu yemekle aram yok, ama tadımlık alabilirim, bu yüzden, lütfen az alabilirmiyim diyerek işin içinden çıkılabilir.
bu kadar büyütülecek ne olduğunu da anlamış değilim.(options, 09.07.2007 16:46 ~ 17:13)
- bir kaşık dediğin halde bol kepçe ev sahibi olan teyzenin bunu duymaması üzerine çiğnedikçe ağzında büyüyen yemek.
- insanı kusmakla kusmamak arasında bırakan durum.
- yemeğin içindeki bir malzemeyi ''benim buna allerjim var ,yasaklandı'' diyerek...
sıyrılanabilecek bir durum.
- sevilmeyenden kasıt nadiren yenilen yemek ise, fazla bir sıkıntı yaratmayacak durumdur. asla ağza alınmayan bir yemek kastediliyorsa, böyle bir mecburiyet yoktur; zira insanların değil yemek, görmeye bile tahammül edemediği yiyecekler olabiliyor. ev sahibi de bu durumu anlayışla karşılayacaktır.
- misafirin kedisi/köpeği varsa gerek kalmayacak eylem. masa altından hayvanceyize yedirilir.
- arkadaşlarımla eve çıkacağım gün babam sıkı sıkı tembih etti:
-bak sen yemek yapmayı bilmiyosun bari yapılan yemeklere bahane bulma,onu sevmem bunu sevmem deme...
ben de zar zor ikna etmişim zaten herşeye tamam diyorum buna da tamam dedim.neyse eve yerleştim filan:
-fonden hadi yemeğe gel
+tamam ne yemek var?
-bulgur pilavı var sever misin?
+aa!çok severim...
oysaki nefret ederdim ve o yaşıma kadar kimse yedirememişti bana.
- patlıcan varsa nezaketi felan takmayacağım olaydır. zira adamların masasına kusmaktansa "ben patlıcan yiyemiyorum" demek daha kolaydır.
- kötü bir durum olmasının yanında bu kısmı pas geçelim gibi bir lüksünüzün olmadığı,ayıp sayıldığıdır.düşünsenize ilk kez gittiğiniz birine;başka ne yemek var,diye sorduğunuzu...
- hayatında künefe yememiş ve sıcak tatlıdan nefret eden bi aile olarak, annemin künefeyi çok iyi yaptığını idda eden,künefenin en güzel yapıldığı memleketli olan((neresi olduğunu bilmiyorum)) ailece görüştüğümüz bi arkadaşına sadece ilk maddeyi, yani hiç künefe yemediğimizi söylemesi ve kadıncağazın da uğraşıp bi gece künefe yapması ve bizi davet etmesi üzerine yaşadığımız tatsız bir anıdır.biraz daha öküz olan ben ve kardeşim tatlının tadına baktıktan sonra tabakları bi kenara atıp hayatımıza devam edebildik.kadıncağaza tatlıyı yaptırmış olmanın verdiği sorumlulukla annem, yüzünün halini görmediğinden ''aa çok güzel olmuş,çok lezzetliymiş'' diyebildi ve sürekli dinlenerek tabağa konmuş olan kocaman dilim künefeyi yemeye koyuldu,tabi hiç bi şeyden habersiz masum babam da yemek zorunda olanlardan biriydi.ta ki ev sahipleri çay koymak için mutfağa gidene kadar.ev sahiplerinin arkalarını dönmesiyle annemin 2 tabağı da balkondan aşağı boşaltması bir oldu.ev sahipleri geri gelince tabakların boş olmasına şaırmış olsalar da bişey belli etmeden afiyet olsun dilekleriyle boş tabakları geri götürdüler.ama annemin unuttuğu bişey vardı ki unutulmayası önemli bişeydi:evin kendi bahçesi vardı,yani tam olarak annemin tatlıları döktüğü yer adamın domates biber gibi şeyler yetiştirdiği bahçesinin yan tarafıydı.künefeleri bulunca ne düşündüklerini hala merak ederim.
|