|
|
- ...kendini kötü hissetmek. yalnızlık gibi biraz da. kaybettiğimi anlıyorum. bir anda da olmuyor bu. bakıyorum yavaş yavaş. an be an kaybediyorsun bugun burda cumartesi diyorlar. işte kaybediyorsun. sen değilsin... başaramıyorsun. olmuyor ve bu benim suçum değil diyorlar. sonra bu bahsedilenleri başkaları zannediyorlar. onlar... nefret duymuyorum. zorla olmaz bu işler. hayata yüklüyorum herşeyi. ama bir yandan da kabul edip kaybettiğimi... biliyorum. ben alışkınım zaten . geçeceğini beklemiyorum, ummuyorum boşuna. kandırmıyorum kendimi. ve çok oluyor son zamanlarda; soruyorum kendime 'ne işin var, ne burada, şimdi gitsen uğraşmasan boşuna, işte şurada merdiven koridor, çek git, bakma arkana, git işte tam da şimdi'. yapamıyorum. çünkü biliyorum ; o an gitsem benim kaybettiğimi anladığımı anlayacaklar, acımaya çalışacaklar. ve herşeyi daha kötü yapacaklar. ben gidersem nefret etmelisiniz benden. kalbinizde başka bir duygu kalmamalı hiç....
gibi cümleler kurdurabilecek olay.
|