karşılıklı iletişim kurmakta zorlanılan sevgiliye meramını anlatmanın güzel bir yolu. bir örneği bu hafta maden fakültesi öğrenci gazetesi ametist'te yayınlandı.
işte gene ağlıyorsun, gene bütün suçlarını göz yaşınla saklayıp, en kolay yoldan tüm hataları bana yüklüyorsun. işte gene ağlıyorsun, çünkü gözyaşlarının, kara düşen yağmur damlası misali, en içlerime işlediğini çok iyi biliyorsun.
hep böyle olmuyor mu zaten? sen hep beni hayalindeki kalıba sokuyorsun, sonra ben o kalıptan biraz taşınca, iğneni batırıp tekrar oraya yerleştiriyorsun. bir süre sonra o kalıbın içinde ben biraz oynayınca sen gene iğneni batırıp “uslu uslu otur” diyorsun. “ben sıkıldım bu kalıptan çıkacağım artık” diyorum, ve sen ağlıyorsun.
beni, ben olarak sevmeni beklemekten vaz mı geçmeliyim artık? beni ben yapan birden çok ben olduğu halde sen birine bile tahammül gösteremiyorsun, beni hayalindeki ben olmaya zorluyorsun. ama ben o burcumda yazan ben olmadım hiç. ama ben o hiç inanmadığım burçlardan, ve mensubu olduğum burcun tüm kötü huylarını bende varsaymandan çok yoruldum. beni çapkın sayıp, her buluşmamızda telefonumu kurcalayıp hesap sormandan; beni aşk bilmez sayıp, en ucuz aşk şiirlerini e-posta adresime “forward”lamandan; beni pejmürde sayıp sabahları giyeceğim kıyafetleri bildirmenden de çok yoruldum. ama işte sen gene ağlıyorsun.
getirdiğin o saçma sapan aşk testlerini hep cevap anahtarına bakarak cevapladım, sırf körkütük aşık çıkayım diye. aldığın kazağı beğenmediğim halde, her buluşmamızda giydim. kullandığın parfüm başımı ağrıtmasına rağmen tahrik olmuş numarası yaptım. hele o şapşal arkadaşlarının gerçekten kankim olduğuna inanmana ise hala şaşıyorum. ama bunları hep senin istediğin ben olmak için yapıyorum, yoksa sen iğneni batırıyorsun. yoksa sen en acıtan iğneni batırıyorsun, ağlıyorsun.
işte gene ağlıyorsun. işte gene benim aşk bilmez, taşlaşmış kalbimi yumuşatıyorsun. işte gene tüm doğruları sen, tüm hataları ben alıyorum. işte gene af dilemeye, hayalindeki kalıba girmeye, arzuladığın heykel olmaya geliyorum. işte gene ağlıyorsun, işte gene kazanıyorsun. işte hala seni seviyorum, o yüzden, beni ben yapan tüm benleri bir kenara bırakıp,senin istediğin ben oluyorum. ama kalbimde beni o kalıba tekrar sokacak son sevgiyi de şu an kullanıyorum…
işte gene kaçıyorsun, bütün suçlarını bana bırakıp en kolay yoldan kendini aklıyorsun. işte gene kaçıyorsun, çünkü erkekliğin onda dokuzu kaçmak deyimini kendince yorumlayıp, benim bu sayede pişmanlıklar denizinde boğulacağımı sanıyorsun.
birbirimiz için gerçekten özel olmamızı istemem mi hata? birbirimiz için en mükemmel olmamızı istemem mi yoksa hata? tıpkı ilk başta tam uyuşmayan anahtar-kilit gibi. biraz anahtar yontacak kendini, biraz kilit değişecek. ve sonra o anahtar o kilide ait olacak ve o kilitte yalnız o anahtarla açılacak. benim istediğim böyle olabilmekti. ama sen “beni ben yapan benleri kabul et” deyip kaçıyorsun hep.
seni ben, beni sen için özel yapmaya çalışmaktan vaz mı geçmeliyim artık? senin için fedakarlıklar yapmaktan ve benim için ufak fedakarlıklar yapmanı istemekten vaz mı geçmeliyim? iki ayrı kişinin zaman zaman tek kişi olması imkansız mı gerçekten? ama anlayış gösteremiyorum işte, senin gibi birinin kahveye gitmesine, ya da saç sakal birbirine karışmış, evden çıkarken eline ilk geçirdiği kıyafeti giymesine. benim bunlara anlayış gösteremememe senin anlayış göstermen çok mu zor? sonra ne var ki sanki sevdiğimin telefonunu birazcık kurcalamışsam. zaten eski kız arkadaşlarından hala gelen mesajlar ve cevapsız çağrılar, kıskanmakta ne denli haklı olduğumun göstergesi değil mi? “ben biliyorum o cevapsız çağrıların aslında nelere çağrı olduğunu” diyorum ve sen kaçıyorsun.
çok seven ve sevildiğini düşünen biri olarak minik aşk oyunları oynayamaz mıyım hiç? sevdiğime şiirler gönderemez miyim? ona çok yakışacağını düşündüğüm bir kazağı alıp, giymesini isteyemez miyim? ona kendimi daha çok beğendirmek için süslenemez miyim hiç? senin sürekli kaçmam bunlara hayır dediğin anlamına mı geliyor?
hatırlıyor musun ilk buluşmamızı; bana kahve terminolojisiyle açıkladığın, arzuladığın ilişki modelini? ben de öyle yapıyorum işte. hiç gizli niyetler gütmeyip, tüm kozlarımı açık oynuyorum. evet, arkadaşlarını sevmiyorum. sizin o çok güldüğünüz şeyler bana hiç de komik gelmiyor. hem allah aşkına nesi komik şunun “ burgera gitmişsiniz, menü söylemişsiniz, kasiyer “büyük olsun ister misiniz” deyince biriniz “isterdim ama küçük” demiş. her anlatıldığında tekrar dakikalarca güldüğünüz tüm bu saçma anılara gülmek için kendimi ne kadar zorladığımı tahmin edebiliyor musun? senin de benim arkadaşlarımı sevmediğin çok açık zaten. ama ben farklı ortamların birbirine en uyuşacak iki üyesi olabiliriz diyorum sana ve sen kaçıyorsun.
işte gene kaçıyorsun. işte gene beni anlayışsızla suçluyorsun. işte gene benim bir bayan olduğumu, biraz kapris yapmaya biraz zırlamaya hakkım olduğunu unutup beni yalnız bırakıyorsun. işte gene tüm diyalog kapılarını kapatıyorsun. ama işte hala seni çok seviyorum ve seni tüm hatalarına rağmen hala bekliyorum…
her kağıdı, kalemi eline aldığında kelimeler durur, aklına bir şey gelmez yazamazsın.
gidersin camın önüne dışarıya bakarsnı o an tekrar düşünürsün sevgilini... bu sefer aklna gelir yazmayı düşündüklerin.
ama yine kağıdı aldığında gider aklından, onun için yazmam mektup!
onun yanına gider bakarım gözlerine, çünkü o benim gözlerimde görür; yazmak itediklerimi..
2 ay, 13 gün, 6 saat oldu, bana "beni bir daha arama" diyeli. 2 ay, 13 gün, 6 saat oldu. dakikaları saymayı, bir hafta sonra bıraktım, sen beni bıraktıktan sonra. umdum ki saatleri ve ayları saymayı da ve geceleri ismini sayıklamayı da zamanla bırakırım. ama olmadı işte. ve işte emrine uyamadım ve gecenin bu saatinde sana yazıyorum.
seni arayamıyorum, çünkü cevaplamayacağını biliyorum. mesaj atamıyorum, okumadan sileceğini biliyorum. ama biliyorum sen mektuplarıma da hiç kıyamazdın. dilerim ki bu mektubuma da kıyamamışsındır, dilerim ki buraya kadar sabrettinse sonrasını da okursun.
biraz önce gördüğüm bir kabus idi, sana şimdi yazıyor olmama sebep. aslında 2 ay 13 gündür çok kabus gördüm, ama içinde sen olduğun için, ne kadar kötü olurlarsa olsunlar, kabus diye nitelendiremedim. rüyaydı onlar rüya. rabbimin gerçek hayatta göremediğim zeynebimi bana gösterme yöntemiydi.
neyse, sevmediğin ağdalı cümlelerden vazgeçip, kabusumu anlatayım; kolumu bir timsah kapmıştı. ben kurtulmak için kolumu sarstıkça, timsah daha kuvvetlice çenesini sıkıyordu. ama kolum hiç acımıyordu. ama yüreğim çok feci yanıyordu. ve ben kurtulmak için kolumu sallıyordum, ve timsah daha kuvvetlice geçiriyordu dişlerini ve yüreğim daha da çok acıyordu. sonra korku içinde uyandım, koluma baktım; ne timsah ne de diş izleri vardı ama yüreğim hala çok acıyordu. ışığı açtım saat dördü çeyrek geçiyordu, yani senin beni öperek başlattığın aşkımızın saatiyle aynıydı.
ve işte şimdi önümde kağıt, bir elimde kalem, öbüründe sigara ( lütfen kızma kahvaltı yapmadan sigara içiyorum diye).
biliyorum; affı senin gözünde namümkün bir hataydı yaptığım. biliyorum milyonda bir ihtimal bile yok telafisine. ama 2 ay 13 gün 7 saattir tek bir dileğim var rabbimden ;eğer beni affetmeni sağlayacak bir cümle varsa, bunu bana vahiy etmesi.
kim bilir? belki de en yalın olanıdır bu cümle. zeynep! çok özledim, çok pişmanım, ne olur affet beni.
biliyorum ki beni çok seviyorsun, tıpkı benim seni sevdiğim gibi. bu günlerde seninle olan ilişkimizi gözden geçirme isteği doğdu bende. bunun için çok düşündüm ve bu mektupu yazmaya karar verdim sana.
değerli sevgili
hatırlar mısın seninle nasıl tanışmıştık, sen okul merdivenlerinden aşşağıya süzülen bir kuğu gibiydin ben ise dersine geç kalmış bir lise öğrencisi 3. katta çarpışmıştık ve senin kitapların yerlere savrulmuştu. eğilip toplamaya başladığında hemen sana yardım etme bahanesiyle işe koyulmuş, gözlerine bakmıştım sevgilim, ne güzel bir gündü değil mi bir tanem. ve o gün senin yanında gördüğüm bir arkadaşımdan adını öğrendim adının ilginçliği beni senden soğutmadı aksine daha da bir yaklaştırdı ve evet ilk buluşmamızda bunu sana anlatmıştım zaten değil mi sevgilim ne denli gülmüştük. gerçi ilk buluşmamıza 4 saat geç gelmiş olman beni biraz germişti ama ne önemi var senin güzel yüzünü görünce ne kadar rahatlamıştım ondan önceki randevulaşmamızda 3 saat bekleyip gelemeyeceğim kusura bakma mesajını aldığımda daha kötü olmuştum evet.
sevgilim..
şimdi düşünüyorum da kısacık aşkımıza ne denli çok şey sığdırmışız. muhallebicide yediğimiz o muhallebiler benim yüzümde hala bir tebessüme neden oluyor. hele hele aşkımızın doruk noktası olan seni eve bıraktığım akşamı nasıl unuturum sevgilim. yanağından öpmeme izin vermiş olman beni nasıl da heyecanlandırmıştı. tabii heyecanlandığım tek an o değildi sevgilim, hatırlar mısın toygar'ı, hani seni onun evinden çıkarken görmüşler güya hem de 3 günde bir görüyorlarmış.. bu kötü şeyleri yayanlar hep bizi ayırmaya çalışan adiler. halbuki toygar'ı bana tanıtmıştın sevgilim. güçlü kollarından bahsetmiştin bir çok kez. ve performans olarak en iyisi olduğunu söylemiştin. gerçi bu performans konusunda biraz şüphelerim olduğunu sana söylediğimde biraz geçiştirmeye çalışıyordun sanki. ama tahminim bir futbolcu olması ve saha içindeki performansından bahsediyorsun.
bi denecik sevgilim..
seni daha fazla tutmayayım ben şimdi ben ders çalışmaya gideceğim benle birlikte ben başıma bi tane ben ile seni çok özledim ama sabrediyorum elini tuttuğum o bir tek günü unutamadım hani hatırladın değil mi karşıdan karşıya geçerken araba geliyordu da ezilecektin o esnada elini tutmuş seni kenara çekmiştim işte o günün hayalini gözlerimin önüne getirerek yaşıyorum
al işte… yine bir msj, tantana kopacak gene. anlamak istemiyorsun, ya da anlatamıyorum. ama ben sana hiç ümit vermedim ki… sana arkadaşça bir gülümsemeden, arkadaşça dertleşmekten başka yakınlaşmadım ki. yapma bana bunu, sana verdiğim değer için pişman ettirme beni. biliyorsun ben kırmak istemem, dayanırım, sabrederim. biliyorsun da niye sınırları zorluyorsun? belki istediğin şey benim bağırıp çağırmam. inan halim kalmadı, beni o kadar şaşırttın ki. artık arkadaşım diye birine yaklaşmaktan korkar oldum! bana bunları yaşattın ya, bana pişmanlığı gösterdin ya; sen artık herhangi birisisin benim için. beraber dertleştiğimiz o günler, hepsi yalandı demek, hepsi amaçlıydı demek… hala senin için kötü düşünemiyorum ve hala seni dost bilmek istiyorum ama imkansız farkındayım. yolları sen kapattın, böyle olacağını bile bile saptın bu yola. senin kadar ince düşünen, attığı her adımda izini bırakan emin bir kişi nasıl oldu da göze aldı yakın bir arkadaşını kaybetmeyi?
üzdün beni, başkası üzdüğünde “değer mi” derdin. şimdi sen söyle, değmez mi senin için üzülmeye? değmez mi bu arkadaşlığın bitişine üzülmeme? tamam konuşma, ben söylüyorum; değmezmiş.
hani sormuştun ya geçen de “miden nasıl oldu” diye. ben de “geçti” demiştim. “aman” dedin, “dikkat et kendine”, “kimseyi takma kafana”. seni son kez dinliyorum, takmıyorum seni. bana bu kötülüğü yaptırdın ya, beni de benzettin ya diğerlerine… düşün dur şimdi niye mesajıma cevap gelmiyor diye.
(bkz: @420340)
hangi kanadı kırık kuş yeniden uçabilir? hangi yırtık kıyafet yepyeni olabilir? hangi lastikleri patlamış araba yol alabilir? hangi anahtarı içinde kırılmış kilit yeniden açılabilir? hangi parça parça olmuş vazo, eksizsiz birleştirilebilir? hangi notaları silinmiş şarkı, içi titretebilir?
ve hangi yıkılmış hayaller yeniden kurulabilir? hangi ezilmiş anılar tekrar canlanabilir? hangi tutulamamış sözler yeniden verilebilir? hangi yalanlar kaybolmuş güveni tazeler? hangi kırılmış kalp gerçekten tamir edilebilir? hangi yok edilmiş gurur tekrar ayağa kalkabilir?
ve hangi muhteşem kelimeler yaptıklarını unutturabilir? ve hangi sihirli cümle seni affettirebilir? hangi özel kombinasyon sana her baktığımda yapılanları tekrar tekrar yaşamamı engelleyebilir? ve hangi can alıcı bakışın, canımı alan hatan kadar can alıcı olur?
şu an en çok olmak istediğim yerin yanın olduğunu biliyorsun değil mi? şu an en çok görmek istediğimin gözlerin olduğunu biliyorsun değil mi? şu an en çok tutmak istediğimin ellerin olduğunu biliyorsun değil mi? şu an en çok koklamak istediğimin kokun olduğunu biliyorsun değil mi? şu an en çok hissetmek istediğimin sıcaklığın olduğunu biliyorsun değil mi? şu an en çok haykırmak istediğim cümlenin "seni seviyorum" olduğunu biliyorsun değil mi?
oysa ki o bir dakikalık aciz, o bir dakikalık sakat, bir sadece bir dakikalık mahsun vedamızda bunların hiçbirini yapamadım. şu an yaşadığım pişmanlığın ne denli büyük olduğunu biliyorsun değil mi?
zor bir yolu seçmiştik, çok zor bir yolu seçmiştik. oturmuş ilişkiler araya mesafe girince çatlarken biz yeni başlayan ilişkimizi uzaktan uzağa oturtma yolunu seçmiştik. her ne kadar, her ne kadar kırılgan olursa olsun bu yolda olmaktan dolayı ne kadar mutlu olduğumu biliyorsun değil mi?
seni sensiz yaşamak çok ağır birtanem. kısa mesajlarda sıcaklığını hissetmek de biraz kasıyor. telefonla da olsa sesini duymak güzel ama yanımda olup da hiç konuşmadığımız anları yeğlerim biliyorsun değil mi? senin için bu sıkıntılara katlanmak bana ne kadar keyif veriyor biliyorsun değil mi?
canım, birtanem. seni ne çok özledim biliyorsun değil mi? seni ne çok seviyorum biliyorsun değil mi?
kafam sendeyken hayata sıkıca tutunmamı nasıl beklersin benden?.. varsayalım bağlandım,bir yanım eksik,gözlerim yaşla dolu olmayacak mı?.. özlemeyecek miyim seni sevgili?
bırakma beni diyorsun,sen beni bırakmazsan eğer nedensizce bırakmam ki seni!ellerimi tut diyorsun,sıcaklığını hissetmek en büyük mutluluk bana neden düşüreyim ellerini ellerimden... yanlız bırakma,gözlerini kaçırma diyorsun;aklım,fikrim, yüreğim sen olmuşken niye yanlız kalasın,niye kaçırayım gözlerimi senden...
sevdalandım bir kere,gönlümü,benliğimi sana adadım, sonsuza kadar mühürledim kendimi sana!
yanındayım sevgili,sen benden bıkana kadar...
özlüyorum,hasretim sana,kokuna!ne olur zaman su gibi aksın gitsin...ayrılık,ayrı düşmek zor iş...
seni seviyorum bidanesi...
iç dökmek, söyleyemediklerini söylemek, o'nla beraberken dakikaların anlam kaybetmemesi için söyleneceklerinin kaleme dökülmesi ve işte sonrası;
senin kadar konuşmadım, senin gibi gözlerimi gözlerine mıhlamadım hiç. senin gibi açıkça da söylemedim seni sevdiğimi. senin gibi değildim ama sendeydim; senin yanında.
yakınlık ne mekandadır ne de zamanda. doğruymuş. yakınlık hissettiğin her anın içinde, özündeymiş. hissettiğim ya da seni düşündüğüm her an yanımdasın, hep yanımdasın. hiç uzak değilsin bana ve hiç uzak değiliz bize. ben sende uzağı bilmedim zaten. zannederdim ki aradaki yollardır uzağı dile getiren. hayır, yollar uzaklık değilmiş. yollar sabırmış, yollar sevgiymiş, yollar senmişsin.
sen sabır, sen sevgi, sen bekleyen, sen beklenen...
senin için;
fena halde bunaldığım, içinde bulunduğum zamandan, mekandan kaçmak istediğim bir vakitti seni tanıdığım gün. o günden önceydi; bir telefon konuşmasında; “geçer, bunca sıkıntının içerisinde bir bakarsın ki hepsini unutturacak bir şey olur” demişti diğer taraftaki ses. burun kıvırdığımı hatırlıyorum bu sözlere. benim güneşimin doğmasına daha çok vardı, hem bunun da sırası değildi, bir de kalp ağrısı çekmek çok gelirdi bu bedene. gülüp geçtim, neyse dedim, bitecek, bitmeli... olmadık, beklenmedik, kendime isyan ettiğim günlerde tanıdım seni. ne kadar olumsuzluk varsa o günlerde çıktın karşıma, inat eder gibi, benden yara almazsın der gibi… yaram yarimdir, yarim yaramdır diye bilmiştim yareni. ama sen yara değil merhem oldun. sen yarayı unutturup, üzerini en iyi örtecek sebep oldun. bizim sebebimiz oldun. içimdeki sevgilerin her birini bilinçsizce dağıttığım anda ve ben de zerre kadar sevgi kalmadığı bir anda geldin sen. dağıtılanları toplamak değildi derdim, hatta varsın hepsi kalsındı bir yerlerde, benden uzak olsunlardı, bu kadar vazgeçmiştim işte benden. sonrasında dönüp arkama bakmadım hiç çünkü sen karşımdaydın. sere serpe giden sevgilerin hepsi seni tanıdıktan sonra, yavaş yavaş gelip yerleşti içime. tam da gidiyorken, tam da her şeyi bitirmişken, gitmek kolay gelirken, zor oldu bu sefer. yapamadım, seni tanımamış gibi yapıp gidemedim. artık farklı bir anlamı vardı sevginin benim için. sevmek huzursuzluk, sevmek kendinden vazgeçmek değildi. senden sonra sevmek huzur oldu. huzur sen oldun. senden sonra değişiverdi düşüncelerim. senden sonra öğrendim sabrı. onca dağınıklığın arasında kendimi kaybediyorken engel oldun bana. engellerin en güzeli oldun. hemen değil, yavaş yavaş olsa da, vakit alsa da seni bilmek, senden sonra geçen vakitlerin kayıp olduğunu düşünmedim hiç.
teşekkür ederim; bilmekle kalmayıp hissettirdiğin için, varlığınla beni tamamladığın için…
ne demişler; söz uçar yazı kalır. insanoğlu çok değişik bir mekanizma, ne zaman kıskanacağı, ne zaman afra yapacağı, ne zaman kızacağı belli olmaz.
hele ki; kızınca beyin iyice gudikleşir. ne tutmaya kıyamadığın eller hatırlanır, ne içinde kaybolduğun gözler; ne melodi gibi ruhu okşayan güzel sözler anımsanır, ne alınıp verilen sözler. hepsi uçar nankör zihinden.
işte o an sevgiliden mektup devreye girer. açar okursun en sonuncusunu. ruh huzur bulur, kalp dengini hatırlar, bünye eşşeklik ettiğini anlayıp titrer, acı sözleri eden dil ısırılmak ister.
sevdadır işte bu ya, herşeye muktedir. o en yaralayıcı duygulardan biri olan pişmanlık bile onun için hissedildiğinde tat verir.
hayatım boyu hep şükür ettim yaradana; hiç bir şeyim eksik olmadı çünkü benim. muhteşem bir ailem oldu; lisede üniversitede hep harkulade arkadaşlarım vardı; hiç dost kazığı yemedim mesela. hep güzel insanlar toplandı çevremde. en iyi okullarda okudum, en yeni oyuncaklarla oynadım. en lüks restaurantlarda takılmadım sürekli belki ama hiç aç kalmadım. en marka kıyafetleri almadım sürekli belki ama hep en temizlerini giydim.
dedim ya hiç eksiğim olmadı benim. daha doğrusu öyle sanıyordum 6 ay önceye kadar. ama en önemlim eksikmiş benim. senim eksikmiş. sensizliği hep başkalarıyla kapatmıştım ben halbuki, senin eksikliğini hiç hissetmedim. senin eksikliği hissetmem için seni tanımam gerekiyormuş, senin eksikliğini hissetmem için o derin gözlerinde kaybolmam, o güzel sesinle mest olmam, sevgi dolu satırlarını okumam, sevdanla ısınmam lazımmış. nereden bilebilirdim ki seni tanımadan önce dünyanın en eksiği olduğumu.
zaten o huysuzluğum, o kızgınlığımda hep bundandır be birtanem. karşıma çıktığından beri sana içten içe hıncımda bundan. engel olamıyorum işte, küstahca bir şımarıklıkla ,karşıma bu kadar geç çıktığın için, sana kızmaktan kendimi alamıyorum. sana böyle delice, sana böyle akıllıca; sana böyle gözlerimi karartıp, sanan böyle kalp gözümü açıp; sana böyle çılgınca, sana böyle mantıklıca sevdalanmaktan kendimi alamıyorum. zaten bunu hiiiiç de istemiyorum. seni çok seviyorum.
