kaderde varsa kabullenilecek durumdur..sevgililerden biri cesaret edip bitirmelidir ilişkiyi yoksa çok daha büyük acılara sebebiyet verecektir. hem gideni hem kalanı yıpratan, sürekli pansumana ihtiyaç duyan bir ilişkidir sonuçta..insan sevdiğini gözü gördüğü sürece hatırlamaz kabul, ama insan tene, dokunuşların sıcaklığına ihtiyaç duyan bir canlıdır, yaşadığı sürece kendi gibi kanlı canlı şeyler görmek ister etrafında, kulak memesi emmek bir tarafa (bkz:
gönderme) elini tutmak, sevgilinin bakışlarının sıcaklığını hissetmek, ne zaman buluşuyoruz cevabına somut, gerçekçi, olabilecek bir yanıt duymak, o günün gelişini beklemenin içini ısıtan heyecanını hissetmek ister..ama umut denen bir kavram vardır ki, her şeyin ilacı, laneti, vefası ve de cefasıdır, insan umuduna, sevdiceğine ve aşkına, dürüstlüğüne, kendine ve sabrına güvenir, ne onla ne de onsuz der ve yoluna gider..