bir ara herkes 'o sende alışkanlık olmuş' diyordu. ne demek ki alışkanlık? anlamının ötesinde, alışkanlıklar hep iyi ya da kötü mü olmak zorundadır da ilişki kötüye gittiğinde bu yorum yapılır? bazıları iyi bazıları kötü olsa olmaz mıdır?
o bende alışkanlık olmuş. evet, içgüdüsel olarak geliyordu aklıma o artık. babam gibi, annem gibi. yani hep olan ve hep olacak olanlarmış gibi. zorunluluk gibi. seçme şansım yokmuş gibi.
başka bir alışkanlığımla karşılaştırsam mesela.
ben dışarı çıkarken el bileklerime saattir bilekliktir takmadan çıkmam mesela, okula ne kadar geç kalmış olursam olayım. nedendir? bileklerimi ince bulduğuma göredir belki ellerimin büyüklüğüne göre, ya da başka eksiklerim vardır fiziksel olarak dikkati onlardan uzak tutmak istiyorumdur bir şekilde, ya da sadece annemin armağan ettiği bir saatim vardır, annemden uzak bir şehirde onu her daim yanımda hissetmek istediğim için takıyorumdur devamlı bileklerime bir şeyler. bu bir alışkanlıktır. arkadaşlarımı gözlemlesem mesela her dışarı çıktıklarında, yok hayır, takmıyorlar illa da bir şeyler, demek ki evet, bu bir alışkanlık. gördüğüm yararların görebileceğim zararlardan daha fazla olduğuna inanıyorum o bileklikleri takarken, ve takmayı sürdürüyorum. alışkanlığımın ömrüne ömür katıyorum.
bütün bilekliklerimi alsa çöpe atsa biri, yokluklarını hisseder miyim? tabi ki, çünkü hala ihtiyaçlarım ve benliğim aynı. ama benliğim değişse ya da mesela ellerim küçülse de bileklerimle -bana göre- orantılı hale gelse, ihtiyaç duymam hiç onlara, aramam, sormam.
peki şimdi nasıl bir
sevgiliyle karşılaştıracağım ben bu olayı?
sevgilimi deyim yerindeyse daimi bir şekilde yanımda hissetmek istememin mantığı nedir? alışkanlık mı?
aradan geçen uzun süre mi onun adını alışkanlığa çıkarır?
her sabah takabileceğimiz cansız bir şey değil ki bu, durağan değil ki herhangi bir nesne gibi. devinimli. alışmak durağanlıktan gelmez mi? insan dediğin hiç devinimi terk edebilir mi?
tekrarlı değiliz ki hiç birimiz, bir sonraki sabaha asla aynı 'biz' olarak uyanmıyoruz.
beklentilerimiz her daim şekilleniyor, değişiyor. bir ilişki tek bir bireye bağlı değildir ki, en kendini tekrar eden insanların bile bir basamak üstündedir her ilişki...
eğer aradan geçen zamana rağmen hala birlikteyseniz bu alışkanlık değildir, bu birlikte yenilenmek, birlikte gelişmek, iki tarafında ayrı ayrı kendisini aşması demektir.
eğer sıkıldıysanız bu alışkanlık olduğundan değildir, hiç alkol almaktan, sigara içmekten sıkılanını duydunuz mu? ya da ışıklar açık uyumaya alışmış birinin bundan sıkıldığını, çamaşır makinasına her rengi ayrı atmaya alışmış olan insanın bundan sıkıldığını duydunuz mu?
çünkü alışkanlığa öznelik yapan eylemler o anki şartlara göre belirlenmiş en iyi durumları doğuran seçilmiş eylemlerdir, rastgele değildirler.
sevgili alışkanlık olamaz. eğer bir yanlışlık varsa, nedeni alışmış olmak değildir.
tüm bunlar gösteriyor ki ,sanırım, sevgiliden alışkanlık olmaz.
(bkz:
karar ver ulan)
(bkz:
ne olacak bu benim halim)
(bkz:
yok eşeğin siki)
