yaşadığınız hayat omuzlarınızda kocaman bir yük olmuştur. kendinzi attığınız doktorun sıcak kollarından bir yığın ilaçla ayrılırsınız. ilaçlar bir nebze umut olacaksa bile yaşamaya devam ettiğiniz hayatın ağırlığını hissetmek herşeyi en başına geri götürür. okulda bütün derslerden kalmışsınızdır. tek isteğiniz uyumak ve günlerce uyanmamaktır. bütünlemeler önünüzde serilmiş ama hiç umrunuzda değillerdir. bari sevgilimle aram iyi olsun diye düşünürken siz; sizi günlerce aramayan, ne yaptığınızı merak etmeyen, onun yaptıklarından da haberdar olmadığınız bir adam bulursunuz karşınızda. üstüne üstlük sanki tedavi gören kendisiymiş gibi elinizden gelenin fazlasını yaptığınız halde size " sen bana destek olmuyorsun ki hiç benim neler yaşadığımı biliyor musun?" diye çemkirir. bilmediğinizi sandığı şey de sadece şehirdışındaki ailesinin yanına gelmiş kendisini daraltıyor olmalarıdır, yani geçicidir, bitecektir. lakin zeytinyağı formunu korumakta hiç de zorlanmayan bu sevgili bir de sizi suçluluk psikolojisiyle başbaşa bırakır. "sen şöylesin sen böylesin bikbikbikbikbik" diye sürdürür konuşmasın. o sırada gözünüz seyirmeye başlar, elleriniz titrer sesinizle beraber,kanınız çekilir, gözünüz döner, telefonu fırlatırsınız elinizden, ekranın başında gözaşlarına boğulursunuz, lakin sevgilinin tüm bunlardan haberi yoktur olmayacaktır, umrunda da değildir zaten. en iyisi kahve suyu koymak, yeterince sigara stoğu yaparak ertesi günün sınavına çalışmaktır. sınavların bitmesiyle birlikte terkedilmelidir bu şehir de.
(bkz:
cinnet)
