sevda  

pek hoşlaşılmayan bir isim olmakla beraber, bu isme sahip birini tanıyıp aşık olduktan sonra anlamdan anlama koşar

"kara", "siyah" anlamına da gelir(miş). insan düşünüyor, "kara sevda" ne demek?

(bkz: sevda değil)

(bkz: böyledir bizim sevdamız)

akıl dengesini gösteren sıvıdır , çokluğunda delilik ya da mecnunluk meydana gelir.
klasik osmanlı tıbbına göre fazlalık belirtileri olarak ;
iştahsızlık
uyuyamama
kötü şeyler düşünme
vücudun tüylenmesi
rüyada uçurumdan düşme
kanın siyahlaşması gibi belirtilerdir.

kurmanci: evîn

(bkz: satrpialo)

sevda denilen şey, deli gönülden gönüle akıştır.
izi hiç silinmeyen ilk yakıcı bakıştır.

sevda sevda unut onu dinsin gönlünde fırtına
sevda sevda değmez ona ağlamaya...**

önde zeytin ağaçları, arkasında yâr…
sene 1946… mevsim sonbahar
yâr, yâr…
seni…
kara saplı bıçak gibi
sineme sapladılar…
değirmen misali döner başım.
sevda değil…
bu bir hışım
tel tel çözülüp kalmışım…"

(sitem, şiir: bedri rahmi eyüboğlu, beste: erol evgin)

başına 'kara' kelimesini almasıyla kalıplaşmış bir söz öbeği oluşturan sözcük...

sevda, söz'e döküldüğünde kitap olur: sevda sözleri.

ayağa düşmüş aşkın gerçek anlamı ama kelimelerle ifade edilmeyecek cinsten bir paylaşım..

''oysa senle , çok zamanlar paylaşırdık acıları, umutları hiç usanmadan..''

avunacak avutacak bu kadar çok şey varken sürdürülmesi neredeyse imkansız ilişki türü

'sevdanın hası akla sığmaz, sığsa sevda olmaz' kartallar yüksek uçar dan aklımda kalan bir replik.

ne arada çıktı ne zaman kayboldu anlayamadığım popçu; yanlış hatırlamıyorsam nilüfer'in öğrencisiydi...

(bkz: sevda karababa)

unutulanların hatırlanmasıdır. kendini sevmektir, bakışlarının keşfi, duruşun dikleşmesi, yüze gülümsemenin yerleşmesidir. anlamsız heyecanlanmak, bastırırken yorulmaktır. kadınsılığın hatırlanması, feminist söylemlerin çöpe atılmasıdır, manikür yaptırma sebebi bile olabilir hatta. mükemmel görünmeye çalışıp, teslimiyetle mükemmel olmaktan vazgeçmektir eş zamanlı.

sevda;

bir renk , kara!
onu beyaza dönüştürebiliyorsan ne ala.

(bkz: aşk/@2237967)

bestesi ve düzenlemesi atilla özdemiroğlu'na ait olan ve 80'li yıllarda nükhet duru tarafından seslendirilen duygusal şarkı.sözleri ;

saçları alev gibi
gözleri rüya gibi
güzelsin hayallerle
özlenen cennet gibi
ne kadar gizlesen de
ne kadar yok desende
hayali dünkü gibi
yaşıyor gözlerimde
sevda sevda unut onu dinsin gönlünde fırtına
sevda sevda değmez ona ağlamaya

gözleri nemli nemli
yaralı ceylan gibi
ağlayıp inliyorsun
içli bir keman gibi
ne kadar özlesen de
ne kadar sabretsen de
yıllarca aldatıldın
bekledin kadın gibi
sevda sevda unut onu dinsin gönlünde fırtına
sevda sevda değmez ona ağlamaya
sevda sevda hayat değer yaşamaya...

http://www.youtubeserbest.com/...

güzel bir kız ismi. fakat farklı isimlerle yan yana gelince...

baba, devlet yurduna yeni yerleşen kızını arar:

-kızım nasılsın, yerleştin mi?
+evet baba. sevda, alev, mehtap ablalar var onlarla kalıyorum.
-kızım? kızım nereye düştün sen?

katıksız ekmektir. sağcısı da solcusu da; dilencisi, hırsızı, pıştu, pezevengi de; bankacısı, öğretmeni, öğrencisi de; herkes ama herkes için zaruri günlük besindir.

"0" bir değer değildir bir sayı bile değildir ancak bir sayı yanına gelince değer yaratır tıpkı sevda gibi . sevdanında tek başına bir değeri yok illede biri olacak. "0" ne kadar çoksa sayı o kadar çoğalır sevda ne kadar çoksa insan o kadar çoğalır büyür.

suysa su rüzgarsa rüzgar,
ömrüme ömür başka ne katar.
ha az gülmüşüm ha çok,
ha az bilmişim ha yok,
değil mi ki yokluktan
tanrılar varlık çıkardılarsa,
işim ne ki sevdadan öte...

kalbimizde ateşlenen bir yalancı yaradır şimdi sevda,
kendi sesimizden dağıldıkça etrafa,
söylenceler kadar yitirir masumiyetini...
çiğnenmiş yeminleri tükürür gibi
küf kokan ağızlarda,
tadı geçmiş sakız manasızlığıdır
sahte itirafların kekremsi tadı...
hiç varılamayan o masalın sonunu
ikiden fazla dilde oynaştırdıkça,
kenar mahalle istasyonlarından
kaçmak için yer arar kendine
baharsızlığımızın bitmeyen arayışında...
sevda..sessizliğinde sevda olmalı
yapışmalı yakasına gürültülü sözcüklerin.
her dilde aynı olmalı
ve;
uzak yolculuklar bitiminde
ülkesinin adı bile bir olmalı...
sevda olmalı...

sevan nişanyanın taraf gazetesinde bugünkü yazısında anlamını çok güzel açıkladığı kelime. yazıyı okuyunca bilmediğim halde sürekli kullandığım için çok utandım. yazıyı kopyalayayım:

türkçeye benzeyip de türkçe olmayan bir başka mühim kelime sevda. daha önce de bir kere değindim, bunun türkçe sevmekle, sevgiyle işi yok. arapça sawdâ, aswad (kara) sıfatının dişil hali. ayrıca yunanlıların melankholê dedikleri haltın diğer adı. türkçesi kara safra. melan kara, kholê safra.

eski tıpta insan bedenini oluşturan dört ana maddeden söz ederler. bunların her biri halt’tır, yani karışım, ya da “komponent”. dördüne birden ahlat-ı erbaa denir. dördü sırasıyla kan, balgam, ak safra ve kara safradır. kanı çok olan insan gözüpek, balgamı çok olan tembel, ak safrası çoksa öfkeli, kara safrası çoksa depresif, dalgın, düşünceli olur, hülyalara dalar, arabesk takılır. dördünün dengesi çok bozulursa hastalıklar baş gösterir. batılıların melancholia dedikleri şey, kara safranın yani sevda’nın fazla olması halidir. bunun türkçesi eskiden arapça şekliyle malihülya ya da kısaca hülya idi. aşağı yukarı 1920’lerden itibaren frenkçeden devşirilen melankoli tercih edildi.

bu haltları ilk önce yunan tabiplerinden hippokratês sistemleştirmiş. arap kaynaklarında bûkrât hekim diye geçer. ibn sînâ da tıbbi çalışmalarını aynı sistem üzerine kurmuş. batı’da 17. yüzyıl başlarına dek, doğu’da ta düne kadar tıbbın esası bu teori idi. ilm-i yakîn kabul edilirdi yani. devir değişti, hatırlayan bile kalmadı.