gece yatınca yatağa birçok hayallere dalar ya hani insan. bi anlık da olsa anne ve babanın öldüğü geçer ya hani aklınızdan. onlarsız neler olabileceğini düşünürsünüz ya hani. sonra bi an dehşete kapılıp aklınızdan atarsınız, atmaya çalışırsınız hani ama olmaz hıçkırıklara boğulursunuz. yorganı başınızın üstüne çeker ne kadar salak olduğunuzu böyle bir şeyin düşüncesinin bile ne kadar sizi korkuttuğunu düşünürsünüz. işte ben bu aralar o hayaldeki mutsuz çocuğum. aynı evin içinde birer yabancı gibiyiz günlerdir.
aynı sofraya oturmuyoruz, tek kelime konuşmuyoruz. aynı odada dahi oturmuyoruz. yan yana gelmemeye çalışıyoruz.
tam 6 gündür bu böyle sürüyor. eve gitmek istemiyorum. saatlerce mesai yapmaya bile razıyım sırf bu böyle sürmesin diye. eskiden işten geç çıktığım zamanlarda otobüsten inince babam alırdı beni duraktan. normal zamanlarda eve gitmem gereken saati biraz geçirsem meraktan ölmüş vaziyette arayan annem artık saat kaç olursa olsun aramıyor beni. karanlıkta, yağmurda, akşamın geç bi vakti de olsa kendim gidiyorum eve. zili bile çalmıyorum. anahtarla açıyorum kapıyı. tıpkı yalnız yaşayan insanlar gibi.
meraklı anne bakışları ve
korumacı baba tavırlarından bi haber tam 6 gündür yaşıyorum.
göz göze gelmiyoruz hiç. ne benden, ne de onlardan tek kelime çıkmıyor.
düşünüyorum da neydi aramızda ki bu soğukluğun sebebi? hiç. evet hiç. tatsız bi telefon konuşması sonucu biraz surat asayım istemiştim sadece. nerden bileyim bu kadar uzayacağını? gurur değil şu an yaptığım. inat hiç değil.
sadece uyumak istiyorum bütün gün ama ne mümkün? yatağıma yatınca saatlerce yatağımda dönüyorum. düşün, düşün, düşün..
normal de aileme karşı hiç inatçı olmayan ben, bu sefer hiç alttan alasım yok. biliyorum o ufak tartışmada ben haklıydım. haklıydım evet! bok haklıydım. haklı olsam neye yarar? şimdi geldiğimiz duruma bak. aynı evde yaşayan, yaşamaya çalışan, birbirini umursamaz birkaç insan. neyiz biz unuttum gitti.
günlerdir odamı toplamıyorum. bütün kıyafetim yerlerde. belki gelip odama topla şunları artık der de tekrar konuşmaya başlarız diye.
gece onlar uyurken kalkıp evde mutfakta ses yapıyorum. belki kalkar da sessiz ol der diye.
bu böyle ne kadar sürer bilmiyorum. tek istediğim yanımdan geçerken yüzüne bakmamamdaki sessiz çığlığı duyması.
***
günler süren
uykusuzluk,
mutsuzluk,
huzursuzluk…
