istanbul devlet tiyatrosunun 2004-2005 sezonunun yeni oyunlarındandır.
efrasiyab'ın hikayeleri'ni saymazsak türkiye'deki ilk mask tiyatrosu diyebiliriz. sessiz olması nedeniyle oldukça ilginçti.görülmeye değer bir sessiz komedi ve mask tiyatrosu örneği;çünkü
mustafa uğurlu gibi değerli bir isim var. ayrıca,
duman'ın
bu akşam şarkısını oyunda kullanmaları da güzeldi.
(lupin, 25.11.2004 15:21) ilk başta garip ve anlamsız görünen oyun giderek sizi de içine katmayı hiç konuşmadan mimik kullanılmadan başarıyor.oyuncular ellerindeki tek koz olan vücut dilini gerçekten güzel kullanıyor.görülmesi gereken değişik ama güzel oyun
(glory, 04.08.2005 21:29 ~ 21:29) (böcek, 13.10.2005 22:10 ~ 22:11) grotesk maskeleri ve oyuncuların hiç konuşmadan hareketlerle sergilediği oyunculuk için mutlaka izlenmesi gereken, ilk başlarda garip gelse de bir süre sonra oyunun içine çekilmiş olduğunuzu farkedeceğiniz bir oyun.
(mazzo, 12.03.2006 18:33) her ne kadar ilk perdesinde uyuklasam da ikinci perdede dikkatleri toplamayı başaran, eğlendiren oyun. ayrıca oyuncuların maske takmaları ve oyunun sözsüz olması nedeniyle farklı ve hoş bir deneyim.
akşam izleyeceğimi belirttiğimde arkadaşımın "madem yüzleri maskeli ve ses de yok niye izliyosun o zaman?" şeklindeki saçma sorusuna maruz kalmama ve fakat harbiden de mask tiyatrosu o şahane tamam da replik de yok eeee gibisinden düşünmeme neden olmuş fakat izlerken çok keyif almamla birlikte çok iyi oyunculuklar görmüş olduğum oyun.özellikle mustafa uğurlu ve erkan taşdöğen aşmışlardır.
sezon başında mustafa uğurlu'yu ne pahasına olursa olsun görmeyi kafayı takarak devlet tiyatrolarının sayfasına hızlı bir giriş yaptığım ve ismini görür görmez çöp olsa giderim mantığıyla konusuna bile bakmadan biletini aldığım oyun.. geçen çarşamba akşamı gittim.. oyuna bayıldım desem yeridir.. ama beni kahkahalara boğan durum yaşadığım dumurdur elbette.. benim bay karizmayı göreceğim, o muhteşem sesini duyacağım diye gittiğim oyun maskeli ve repliksiz çıkmasın mı?? ilk beş dakika gülmemek için kendimi zor tuttuğum gibi yaşadığım hayal kırıklığı tarifsizdi elbette. sonra bu durumu aşarak oyuna kendimi verebildim neyse ki..oyunun ikinci yarısında birinci kattaki hatunun -ki oyunun sonunda o kişinin tülin özen yani beyaz gelincik'teki nam-ı değer meryemce olduğunu öğrendim- doğaüstü güçlere sahip birine dönüştüğünü sanarak türlü sihirbazlıklar yaptığı sahnede yanımdaki, arkamdaki, önümdekilerin garip tepkilerini hiçe sayarak kendimden geçercesine güldüğümü itiraf ediyorum..neyse ki oyunun sonunda bay karizma her zamanki karizmasıyla çıkıp selamladı bizleri de içime azıcık da olsa su serpildi..oldukça eğlenceli bir oyun..tavsiye ederim kesinlikle..
provalarını inanılmaz merak ettiğim oyun. muhteşemdi ve çok eğlenceliydi de o tarkan şarkısı olmasaydı keşke demiştim.
kesinlikle gidilip görülmesi gereken bir oyun. konuşma olmaması ve maskeler nedeniyle oyuncuların mimiklerini de kullanamamasına rağmen sıkmayan bir oyun olması ile takdiri hak eden bir tiyatro oyunu. tamamen farklı bir tecrübe...
yaklaşık 90 dakika boyunca etrafımdaki bazı insanların olur olmadık şeylere güldükleri, hayatımda gittiğim en sıkıcı oyun. açıkçası salondan çıktığımda ciddi bir hayal kırıklığına uğradım, zaten oyuncuların daha fazla alkış ve ayağa kalkılmasını beklemelerine karşın izleyicilerin yüzde 90'ının böyle bir tepki vermemesi genel anlamda düşüncemi doğruluyor diye düşünmüştüm. ancak daha sonra gerek burada yazılanları gerekse de tiyatro eleştirmenlerinin yazılarını okuyunca şaşkınlığım daha da arttı. diğer yandan belki muhafazakar bir düşünce gibi görünecek ama mimikleri göremediğim bir oyuna "tiyatro" denmesinden de hoşlanmadım.
öğrenci evidir.çünkü insan en sersem,salak yıllarını üniveesitede öğrenciyken geçiriyor.hele kendi şehrinde okumuyorsa.
