sen gidince buralardan sessizce
buralar gitmiş peşinden gizlice
bazen bir his ya da kaçış
tenin hala tenimde dünümdün
düşüm oldun kurtar beni
sen dün gidince buralardan sessizce
bedenim çıkmış içimden gizlice
bir aldanış ya da kaçış
tenin hala tenimde dünümdün
düşüm oldun kurtar beni
kitaplarım gitti peşinden
sonra kahramanlarım
çocukluğum kayboluverdi
nerdeler oyuncaklarım
ismini tadamadım hiçbir yerde
zamansız hallerdeyim
söyle nerdeyim nerde
düşler içinde
sen gidince ardından duruyor zaman
gecenin keyfine kalsak asırlarca yalnızız
ama ben ite kaka saati yelkovan akreibi getiriyorum sabahı
ardından keşkeler içinde boğuluyorum keşke hatırlatmasaydım saatti
keşke biraz daha kal deseydim keşke bir kahve içermisin diye dorsaydım
keşke keşke keşke
sen gidince ardından çağresiz gitme dur diyemiyen bir aciz
sen gidince ardından hep ağlak bir surat
pencereden dışarı bakan bir serseri
sen gidince ardından çağresiz gitme dur diyemiyen bir aciz
sen gidince ardından savrulmuş bir yürek
gittiğin ana düşman bin pişman bir serseri
acı veriyor ardından keşkeler içinde
boğulmak söylenmemiş sözleri yutmak
ağlamayıpta içinde tutmak sensizliğin içinde kalmak
acı veriyor...
gidene bir sesleniş.
sen gidince kurşun kalemler ve vodka bardakları aşmam gerekti,işte bu yüzden yazmam bu kadar uzun sürdü.zamanımı bir eve kapanarak kimsenin okumadığı kitaplar okuyarak geçirdim.şimdi bunca eksilmişlikten kalan ne varsa işte onlarla ayaktayım.tabi bir de benimle beraber eskimiş bir kız çocuğu.artık ne kendi yaralarımı sarabiliyorum ne de onunkileri.ve gidenlerin ardından ağlamıyorum artık.beni yalnızlık büyüttü diyorum gidişinle ama söyledim ya hiç ağlamıyorum artık...
sen gidince;
zaman aldı kendime gelmek,şimdi nerede olduğunu bilmediğim bir hayatı yaşıyorsun kendi kurallarınla..ben burada, kapı eşiğinde ve yağmurlu (ama hep yağmurlu,sonsuz yağmurlu)
pencerelerde,sonsuz bir beklemedeyim.kediler besliyorum,yalnız,ıslanmış çocukları seviyorum,ölümden döndüğüm gecelerin başında bekliyorum.ben sınırda yürüyorum ama sınırın hangi yanında olduğumu (ne yazık ki)biliyorum.muhtemel ölümlerimizi hesaplıyorum...
midem ağrıyor biraz senden sonra.kırmızı gün batımları,alaca deniz kenarları doğuruyorum.dumanaltı odalarda ben hep senden kaçıyorum.kimse beni bunlar için suçlamasın,çünkü her gece şehrin sokak çocuklarını örtüler altına saklıyorum.
aşağılık bir yalancı olduğunu biliyorum ama görüyorsun ya,yine sana yazıyorum....
eskiye dönüşün başlangıç anıdır.
"sen gidince, artık her şey eskisi gibi olacaktı. belki de en çok zoruma bu gitti. bir adım daha atabilseydim belki de asla eski yerime dönmeyecektim. şimdi kendi ayak izlerimin üstünden geriye doğru yürüyorum. sen gidince bütün silahlarımı indirmem gerekti. çünkü artık savaşabileceğim kimse kalmamıştı. kırılan hiç bir kalp seninki kadar değerli olmayacaktı. bir süre sonra elim titremeyecekti. sen gidince yaşayabileceğimi anladım. kendi sözlerimi yalanlamanın bu kadar acı vereceğini bilemezdim."
''sen gidince''diye mektuplar yazmaktır.
yeni bir hayat ve yeniden başla.bir vampir karanlığı yaşıyorum.yıllar yalnızlığı eritmiyor.yıllardır yalnızlığımın matematiksel hesabını yapıyorum.tüm bu hesaplarda tek görebildiğim gelen ve giden şarap kadehleri..kırmızı şarap kadehleri.ben bazen seni, sen gidince dansa olan aşkını özlüyorum.maskeli baloyu söyleyişini bir de.hayır,deli değilim.bana deli diyenlere şapka çıkarıyorum, ki bu hayata karşı takınabildiğim tek tavır.hadi birileri bana bir masal anlatsın.ben öldüm,artık eşit aşklarımız.
gittiğinde olan biteni anlatmaktır.
sabah oluyor, gece oluyor,sabah oluyor, gece..hiçbir aşk, hiçbir yaşam döndüremiyor beni mutluluğa.müziklere teslimiyetim ise tüm bunlardan sonra..
şimdi olayların sırasını bile hatırlamıyorum.o zamanlar cennettim şimdi cehennem..suskun saatler geçiyor üstünde yağmurlar yağan,ve yağmur tüm acıyı fısıldıyor.artık ne sen ağlıyorsun ne ben..
treni bekliyorum.bu kez gideceğim.bu şehirde olanları anımsatan her küçük ayrıntıdan kaçacağım.artık biliyorum;
şeytan ayrıntıdadır..
her seferinde sevda anlamında yıkılmayı gerektirmeyen söz öbeği.
sen gidince
bulaşıkları yıkayacak kimse yok,
ev kokuyor resmen,
herhangi bir şeyi şurdan alıp şuraya koyasım gelmiyor,
faturalar filan başıma kaldı,
site yöneticisi kapıya kağıt asmış, borçlu görünüyoruz,
bakkal çırağı yolladı, hesabı görelim diyor,
sen* gidince dağıldım anlayacağın, gel ulen, valla iş bölümü yaparız.
sen gidince hiç birşey eskisi gibi olmadı olamadı herkesin gideceği korkusu yerleşti yüreğime o vakitten beri kim kalmaya niyetlense bende gönderiyorum kimseler senin kadar beni üzemesin diye.
