"kabala'nın temel öğretilerinden biri, bir kozmogoni kuramı. bu kurama göre, evren, tanrı'nın, simsum'larla, kendi kendini dışlaştırmasıyla oluşturmuştur. bu oluşum sefirot (daireler) denen 32 daire aşamasıyla gerçekleşmiştir. bunlardan her biri, tevrat'ın tanrı'ya verdiği adlardan birini, sonuncusu adonai adını alır, tümü birden adam kadmon'u (örnek insan'ı) oluşturur.
ilk on daire yaratıcı söz(kelam)'dür. kendi içinde kusursuz olan, en-sof'tan (tanrı'dan) türeyen sefirah'ların işlevi, tanrısal olanla insansal olan arasında bir köprü oluşturmaktır. kabalacıların başlıca sorunu, sefirah'ların özüyle, tanrı'nın özünün aynı olup olmadığıdır. ilk kabalacılar, türeten ile türümeler'in aynı olduklarını öne sürüyorlardı. sefer yesirah'ta ilk dört sefirah'ın (keter, hokmah, binah, hesed) birbirlerinden türedikleri, bir çeşit ilk öğeler oldukları, öteki sefirah'larınsa, farklı bir nitelikte olup, boşluğun altı boyutunu temsil ettikleri belirtilmektedir (geburah, tiferet, nezah, hod, yesod, malkut).
on sefirah sırasıyla, tanrı'nın adlarının belirişi olarak tasarlandığı için, tanrı'nın her adına bir sıfat düştüğünden, yeni bir dizi denklikler oluşturur.
örneğin ehyeh, 'ben'im, aidonai, 'krallığın yolu' demektir : ehyeh (keter), yhwh (binah), yah (hokmah), elohim (geburah), elohim zeva'ot (hod), yhwh (tiferet), yhwh zeva'ot (nezah), elhai shaddai (yesod), adonai (malkut)."
