seçme hakkı  

en büyük kötülüktür bir insana bunu vermek. ne kadar az o kadar iyi...

seçme hakkı insanın üzerine büyük bir sorumluluk koyar. yapılan seçimi sorumluluğudur bu. aynı zamanda zor bir iştir. seçim yapacak kişi seçenekleri görmek, tanımak ve mukayese etmek zorunda kalır. ya rabbim, bu ne büyük eziyettir.

halbuki insanlara hazır seçilmiş kararlar sunulsa hayat ne kadar kolay olacaktır. herşey hazır, herşey kesin, herşey belli. insanın alında ne tereddüt olur ne soru işareti. üzerine gülle gibi çken bir sorumluluk olmaz. aaaaaah ah. ne güzel olurdu hayat...

hiç anlamıyorum neden bu kadar çok istenir bu. kişi hiç mi düşünez bu ağır sorumluluğu ve seçim yapmanın zoluğunu?

tek kelimeyle özgürlüktür, gerisi yalandır.

verilen bir kararın ardından "ama ne yapabilirdim, başka tercihim yoktu ki?" bahanesini yerle bir eden aptal hak. jack bauer* çok rahattır bu konuda. ne kadar zor kararlar verirse versin (amirini öldürmek, başkanı tutuklamak, şüpheliye işkence yapmak) verilebilecek başka bir kararı yoktur. şartlar o seçimi yapmaya zorlamaktadır onu.

seçme hakkı, seçeneklerle kısıtlanmış bir özgürlüktür. yani tam bir özgürlük değildir.

'devlet büyüdükçe özgürlük de o oranda küçülür'der rousseau. buna göre konuşacak olursak; şu an ülkemizde aşağı yukarı 40 milyon seçmen var, bu demektir ki her seçmen, egemen gücün 40 milyonda birine sahip. gönül ister ki liechtenstein gibi bir ülkede yaşayalım, özgürlük katsayımız artsın.

bu arada -ülkemiz için konuşuyorum- seçimlerde seçeneklerle kısıtlanmamış bir seçim hakkı kime ne kazandırır? bir sonuç almak neredeyse imkansızdır. kaldı ki kör topal ilerleyen demokrasimizde dahi son bölüme gelene kadar -formalite icabı olsa da- delegeler kanalıyla adaylar belirlenmekte.

ama bu kadar nüfusla, neredeyse çürümüş bir sistemle olmaz bu işler deyip yılmamak lazım. mesele bilinçli seçmen, örgütlü toplum olabilmekte. işte o zaman görürüz o despot parti liderlerinin hallerini. o zaman anlarız seçme hakkının önemini, nasıl bir özgürlük olduğunu.

(bkz: seçme görevi)

günümüz türkiye'sinde her seçim öncesinde yeniden kazanılması gerekebilir. en azından biz son seçimlerde her seferinde bunu yapıyoruz.

kayıtlara göre insanlar evlerini, hatta kendilerini bulamayabilirler yaşadıkları coğrafyada. nitekim var olduğunu ve nerede olduğunu ya uzun uğraşlar sonunda ispatlayacaksın ya da sembolik değer içerse de seçme hakkını bir tarafa bırakacaksın.

şöyle ki genel seçimlerde adeta bir aile trajedisi yaşamak suretiyle az daha seçim dışı kalıyorduk. erkek kardeşim evli ve iki çocuk babası olarak görünürken annem ve babam boşanmış, bense kim olduğunu dahi bilmediğim bir adamdan dul kalmış olarak farklı bir soyadı taşıyordum. yani gerçek kimlikleriyle ilgisi olmayan, dolayısıyla seçim hakkı bulunmayan kişiler.

yerel seçimlerde çok daha ilginç bir şey oldu 27 numaralı ev komple yok görünüyor, dolayısıyla biz yokuz.

fatura ödemeye, vergi almaya gelince apaçık olan adreste elinle koymuş gibi bulunabilen kişiler demokratik haklarını kullanmaya gelince
birden kaybolabiliyorlar.

ne demişti aziz nesin; 'yaşar ne yaşar ne yaşamaz'.