can dündar'ın şiirlere taş çıkartan düz yazısı...
"yaşamak değil, beni bu telaş öldürecek"
dediği gibi şairin;
o telaşla, bırakın paris yolunda ılık rüzgarlara taratmayı saçlarımızı
sevdiğimizle doyasıya bir sohbet bile edemedik biz...
gözümüz saatte söyleştik hep,
koşuşur gibi seviştik, yarışır gibi çalıştık.
hep yetişecek bir yerler vardı
aranacak adamlar, yapacak işler...
bir sonraki günün telaşı, bir öncekinin tersine bulaştı;
başkalarının hayatı, bizimkini aştı.
kör karanlıkta çalar saat sesi yerine;
kuşluk vakti kızarmış ekmek kokusu
veya yavuklu busesiyle uyanma düşlerini
ha babam erteledik.
20'li yaşlardayken 30'lara kurduk saatin alarmını,
30'larımızda 40'lara, belki sonra 50'lere...
lakin öyle yanlış kurgulanmış ki hayat,
kuşlukta uyanma fırsatını sunduğunda size
artık uyku girmez oluyor gözlerinize...
doyasıya söyleşmek,
telaşsız sevişmek için bol zamana kavuştuğunuzda,
söyleşecek, sevişecek kimsecikler kalmıyor
yanınızda...
özenle yarına sakladığınız bir sarı lira gibi ömrünüz;
vakit gelip sandıktan çıkardığınızda,
bir de bakıyorsunuz ki,
tedavülden kalkmış...
(bkz:
benim gençliğim)
