durduk yerde hırs yapıp oraya buraya laf geçirme, görünür veyahut gizli olarak bir şeylere bok atma isteğine sebep olan eylem.
aslında her saldırganlığın özünde, benliğini koruma üzerine kurulu bir korku vardır.
hep düşünürüm, acaba
büyük iskender,
hitler,
stalin,
attila,
cengiz han,
napolyon... gibi büyük savaşçılar, ortalığı yakıp yıkmış olan bu yüce insanlar, çocukluklarında, acı dolu geçmişlerinde sevilip sayılsalardı, annelerinden daha fazla sevgi görselerdi acaba aynı saldırganlığı tekrar gösterebilirler miydi ?
gücü yücelikte aramanın bedeli, en yüce olan basitlikten yaşam boyu muaf tutulmak değildir de nedir diye sorarım...
(bkz:
hırs)
