sakal ı şerif  

şerif adındaki bir zatın sakalı.
ayrıca (bkz: @500823)

çok yakından görmüşlüğüm vardır. büyükçe bir bohçaya sarılı bir sandık içındeki cam bir fanusta saklanıyordu benim gördüğüm. insanın tüyleri diken diken oluyor bakarken ve bir süre sonra bakmaya utanır oluyorsunuz. sanki karşınızda o yüce insan var ve ben ne yüzle ona bakıyorum diye bir iç hesaplaşma başlıyor.

(yanılmıyorsam) her sene ramazan ayının ilk cuma günü fatih camii'nde ziyarete açılan, hz muhammed'in bir tel sakalı.

bugün saklandığı parfüm şişesine benzer şeyde yakından gördüğüm, nedense ruhuma pek bir etki yapmayan, ağlayıp sızlayanların da garibime gitmesini sağlayan, hz. muhammede ait olduğu düşünülen, sakal kılı.
ayrıca vahhabilere göre şirke girer.

peygamber resmini yaptırmıyor taparlar diye, bununla övünüyor müslüman dünyası, karikatür çizen ülkeler için ayağa kalkıyoruz. filmlerde ve fotoğraflarda canlandırılmasına dahi tahammül etmiyoruz,

sonra da sakalına dua okuyup, titriyoruz, ağlıyoruz.

sanırım dünya üzerinde bir müslümanlardır, dinlerinin temeli olan kitabı okumadan -- arapça bilmiyoruz ve kuran'ın başka lisanlara çevrilmesi faydalı değil, sevabı kaçıyor-- din öğrenenler. sonra böyle oluyor işte.

tabii örnek sadece peygamber ile sınırlı değil, türbeler, ermiş insanlar vb. kişi/cisim putlaştırılıyor.

değişik.

ne amaçla sergilendiğini ve ziyaret edildiğini asla anlayamadığım kıldır.

(bkz: kılda keramet olsa götte çıkmazdı)

bilim yeterli seviyeye geldiğinde hz muhammed in aynısından oluşturmaya yarayabilir. allah bu işe ne der kısmı bilimi pek ilgilendirmiyor olmalı.

(bkz: sakal ı şerif ten hz muhammed yapmak)

putperestlikten kalma bir özenti. atatürk dirilse ilk söyleyeceği gibisinden bir başlıkta görmüştüm ölü sevicilik. sanırım muhammed mustafa s.a.v. 'de aynısını derdi.
bir de şu var;
(bkz: hırka ı şerif)
kutsala laf demiyoruz kutsallaştırıp putlaştıran soyumuzun zavallılığı anlatılmak istenen.

bu noktada sözü tevfik fikret'e bırakıyoruz;
"....
beşerin böyle dalâletleri var:
putunu kendi yapar, kendi tapar.
...."

saf ve cahil insanların beynini uyuşturmak için bilinçli olarak kullanılan sözde kutsal nesnelerden biridir.

insan birini severse kılına bile değer verir bunu anlamaya çalışıyorum ama hz muhammetin kılının bu zamana kadar korunup saklanabilmesi bana biraz düşük ihtimal geliyor. kaldı ki uydurulmuş bir çok kutsal emanet var olduğu söyleniyor.
uydurup insanların cehaletinden faydalanan kişi kadar , cahil kalıp araştırmayan üstüne üstlük gidip islam dininin yasak ettiği ve hassas olduğu 'putlaştırmamak' konusunda bağnazca davranan kişiyi de anlamakta zorlanıyorum.

sonuç olarak vardığım nokta akıllıların geçinmesi için salakların şart olduğu.

hatıradır, nasıl ki vefat etmiş büyükannenizin başına bağladığı yazmayı görüp duygulanırsanız aynı etkiyi yapar, işin tuhaf tarafı, saygı göstermeyip dalga geçenlerin, insanlara 'putlaştırıyorsunuz yapmayın' diye aydınlaştırma çabalarıdır, sadece kendilerinin kafası çalışıyor ya(!)

yaşar nuri öztürk'ün belirttiğine göre, sürmene'nin köylerine kadar gitmiştir. millet n'apsın.

peygamber efendimizin mübarek sakal-ı şeriflerinden müslümanlar tarafından alınıp, saklanan ve günümüze kadar gelen mukaddes emanete verilen ad. ’lıhye-i seadet’ ve ’lıhye-i şerif’ diye de bilinen sakal-ı şerif mübarek ay, gün ve gecelerde müslümanlar tarafından ziyaret edilir.

hiç bir dine mensup olmamak kimseye hz. muhammed e hakaret veya küçümseme hakkı vermez. sırf hz muhammed değil bütün dinlerin peygamberleri, kutsal olan eşyaları o dine mensup olan insanlar için değerlidir. bütün dünyada olduğu gibi sözlükte de müslümanlığı karalama hat safhadadır. putperesliğin ne olduğunu tam olarak kavrayamayan zihniyet saçma sapan suçlamalara girmektedir. bir dine mensup olmamayı elitlik sayanlar bizde size acıyoruz. bizim dinimiz şunu öğretir "senin dinin sana benim dinim banadır" bu da sana gevezelik yapma hakkı vermez.

o değil de sözlükte de bayağa tapanları varmış. allah onları bildiği gibi yapsın.
(bkz: sakalda keramet olsa herkes keçiye tapardı)

çok ilginç insanlarımız var bizim. mesela ben çıkıp tutucu bir semtte gezince sakalıma, saçıma karışan çıkıyor. bu nefretlerini legalize etmek için de "kılda keramet olsaydı götte çıkmazdı" savını kullanıyorlar. amma velakin; hz muhammed'in sakalını görüp "öpmek", "yüz sürmek" için birbirlerini ezebiliyorlar.

kıl ulan bu. kıl. hz muhammed'in "popo" kılı bile olabilir. eğer hz muhammed'le bir tanışıklığın olsa; kılına da bir anı yükleyebilirsin. ama sen kılını tanıyorsun, kendisini değil.

hz muhammed de allahın herhangi bir kulu. dünya üzerinde yüzyıllarca "kılı" saklanan başka birisi var mı? ha bir kıl için birbirini ezip dilek dilemişsin; ha türbelere yüz sürmüşsün.

şirk koşuyorsunuz efendiler. sizin için bir anı değil; kutsal değere sahip, allah ile aranızda "torpil" sağlayacak bir araç bu sizin için. hangi anı için kim birbirini ezmiş? hangi anı için çember sakallı, salyaları akan beyinsiz kitleler kalabalıklar oluşturmuş?

modern putunuzu yapmışsınız, işinize gelince "anı". yarrak anı afedersin. kendinizi avutun öyle. sonra idil biret konserine saldırın, top sakallı dövün. kılınıza tüküreyim ben sizin.

sevgilinin saçı gibi. ama sevdiceğin saçını saklayınca romantik, peygamberin sakalını saklayınca yobaz, putperest oluyorsun. olanlar da var gerçi. ayda yılda bir yolu camiye düşen, teravihe gelip de imamın elinde içindeki sakal seçilmeyen cam muhafazayı görünce crazy dance in kayseri yapan var. densizin haline bakıp emanete laf eden de var. ikisi de tırt.

putperestlikle alakası saklanmasında değil zaman zaman ziyarete açılıp etrafında böhöehöehöehheeö diye ağlaşıp kendinden geçen insanların toplaşmasında saklıdır. elinizle okşadığınız, öpüşürken parmaklarınızın etrafında dolaşan sevgilinin saçıyla kıyaslanırsa epey erotik bir kıyaslama olur. hoş, hiçbir kişisel iletişimi olmadığı, kişi olarak karşısında yok gibi olunan "sevgili" kişisinin saçını saklayıp, sonra ona bakıp bakıp böheööhöheehe diye ağlayan varsa ona da salak derim. muhammed efendimiz ve küçük çekirgeleri üstüne alınmasın. ona saygımız sonsuz. haşa.

fakat bu sakal ile ilgili hep içim yanar; o yıllarda sakal denen şeyin canlı hücre içermediği, dolayısıyla canlı bir vücud parçası olmadığı bilinseydi (hatta hücre diye bir şey olduğu bilinseydi diyelim) başka bir şeyini saklarlardı herhalde hazreti muhammed'in. daha bi kıymete binerdi en azından. keşke bilselerdi (en ermiş tonlamamla söylüyorum bunu)

(bkz: kıla tapmak)
(bkz: kutsal kıl)
(bkz: kıl ulan kıl)

'ya rab, benim eşyalarımı tapınak vasıtası yapma!..'

(bkz: hz muhammed)
(bkz: hadis-i şerif)

bu hadis, peygamberin ağzından çıktığını bütün hadisçilerin kabul ettikleri 17 hadisten biri imiş.

dinlerin sıfırdan, bak james bunu yeni yaptık anlayışıyla piyasaya sürülmediği, her kültür ögesi gibi, dinlerin de, var olana bir şeyler eklemeye, taş üstüne taş koymaya dayalı olduğu ön kabulüyle düşünüldüğünde, sakal-ı şerif olayı hiç de o kadar aykırı gelmiyor. ilahi varlığın şimdilik son düzeltici faaliyeti olduğu bildirilen islam da, kendinden önceki inançların put ve kült ihtiyacına karşı tüm o radikal bayrak açışına rağmen, pek de o kadar "allah ile kul arasında" olamıyor. en azından, insan, genlerine işlemiş kodlardan bir anda bağımsızlaşıp, az çok dünyevi simgelerden, ikonografiden, inancın üç boyutlu ifadelerinden, ete kemiğe bürünmüş kutsallıktan kolayına vazgeçemiyor.

ilahi varlığın veya onun temsilcisinin/temsilcilerinin tasvirlerini yapmamak, inanışının ve ibadetinin merkezine bu tür tasvirleri, objeleri, sembolleri koyma ihtiyacı duymamak, soyut düşüncedeki gelişimin işaretleri olarak olumlanabilir pekala. ya da allah'ın insanoğlunun artık bunlara ihtiyaç duymayacak olgunluk seviyesine eriştiğine hükmettiği çıkarımıyla, kişi, bir mümin olarak kendisine ve çağdaşlarına pay çıkarabilir.

oysa, din denen şeyin, dünyevi siyasi erke el vermek gibi bir pratik işlevi de var. din adına hükmeden veya öyle yaptığını söyleyen normal insanlar, hükümlerini geçirmelerine yardımcı olması için, bu otoritelerini kanıtlayacak somut nesnelere ihtiyaç duyuyorlar hala.

kutsal topraklar, kutsal yapılar, kutsal emanetler, halihazırda elimizdekilerin en gelişmişi de olsa, bir dinin öncüllerinden miras aldığı simgeleştirme ve somutlaştırma anlayışıyla anlam yüklediği çeşitli objeler, inanca dayanacak sağlam bir temel arayan sıradan insanın ihtiyaç duyduğu belli belirsiz payandalar olarak hala geçerliliklerini koruyorlar.