türk insanının doğallığını, içtenliğini yansıtmaz sabahları söylenen o yalın "günaydın" kelimesi, buz gibidir. bir soğukluk, bir bana dokunmayan yılan bin yaşasıncılık, bir ipimle kuşağım havası, gereksiz. sabahları görmek istemediğimiz hareketler bunlar. halbuki şöyle konuşulsa sabahları ne güzel olur değil mi:
-ne lan karga bokunu yemeden kalkmışsınız!
+ya ne yapaydık yarraaam!? iş var güç var.
-tamam çok konuşma da bi siktir git çay koy.
bakın ne kadar içten, ne kadar doğal. işte türk insanının sıcaklığı, işte buram buram samimiyet kokusu.
aylar sonra gelen edit:
(bkz:
uzay eriği)
