saat sabahın 6'sı, ramazan ayındayız. yatakta mışıl mışıl uyurken telefon çalar. arayan sevgilidir.
- ben okula gitmicem bugün.
- hö? (uykunun vermiş olduğu rehavet ve bilinçsizlik)
- diyorum ki okula gitmiyorum, ....'ya gel (semt gizli).
- ya kızım iyi de başka zaman bulamadın mı? daha sonra gelirim.
- ya şimdi gel, ben napıcam o saate kadar.
- okula git. (?!)
- geliyo musun gelmiyo musun?
- iyi tamam be geliyorum.
- bana bağırarak konuşma. (yuh artık)
- tamam tamam. (lan ramazanda da kızla buluşulmaz ki)
ardından ikinci telefon gelir, uyuyakalmıştır zavallı erkeğimiz.
- nerdesin sen yaa?
- evdeyim. (yine bilinçsizlik)
- niye hâlâ evdesin sen. ben sana gel demedim mi? (panter emel mübarek)
- ya tamam çıkıyorum, uyuyakalmışım.
- he gülüm sen yat uyu orada, benim burada kıçım donsun. (ben gelsem benim de donacak, bari birimizinki donsun)
- tamam çıkıyorum hemen.
