|
|
- kpss'ye giriş nedeni.
- memurluk olayını hayat garantisi olarak gören insanın söylemidir. nitekim kamu kuruluşlarındaki atıl yapı bu görüşü desteklemektedir. kimileri için bir kere sırtını devlete dayamayagör, bir daha işini düzgün yapmışsın yapmamışsın farketmez. ne de olsa adımını atmışsın eşikten içeri, hiçbirşey olmaz. o nedenledir ucu bucağı bitmeyen kuyruklar, günler sonrasına randevu veren hastaneler, okullardaki/üniversitelerdeki çözümsüz görülen sorunlar, hep devlete sırtını dayama olayını yanlış anlayan insanın eseridir, yazıktır günahtır.
(dbk21, 19.06.2008 14:15)
- deniz* - domuz*sanrısı.
(closer, 19.06.2008 14:36 ~ 14:36)
- garanti işin çok az olduğu, üretimi değil karnını düşünen özel şirket patronlarının olduğu günümüz koşulları için cidden çok geçerli durum.
üniversiteyi bitirirsiniz, 700 ytl için özel şirketler canınızı çıkarırlar, of dediğiniz anda bahane hazır: "arkadaşım senin deneyimin yok, istemiyorsan kapı orada, işsiz çok, senin yerine gelen olacaktır." garantiniz zaten yok, yarın işten çıkarım korkusu had safhada.
ki 850 küsür kişinin alındığı infaz koruma memurluğu sınavına - mülakatına çoğu üniversite mezunu 10000 küsür kişinin katılması boşuna mıdır?
- dolaylı olarak devletin sana dayaması.
(bkz: dayatmak)
- (bkz: memur)
- halk arasında kullanılan yaygın bir cümle.
- son zamanlarda iyiden iyiye düşündüğüm olay. bu kadar oku, yaz sonra 700 ytl ile işe başlama teklifi al. teklifi al dediğim ben başvurdum. böyle aşkın ızdırabını sikeyim. gerçekten sıkılıyorum ve şu aralar herşeyi gözden geçiriyorum. hani bunca yıllık eğitime, emeğe, paraya acımasam yemin ederim eski işime döneceğim. tornacılık, büfecilik, garsonluk, kasaplık gibi çeşitli işler yaptım. daha sonra aklıma sıçayım üniversiteyi kazanmaya meylettim ve kazandım, beş yıl sonra sonuç tam bir fiyasko. iş başvurusu yaptığım yerler içinde en iyisi 700 ytl teklif ediyor. akıllara ziyan birşey. sikini sallasan üniversite mezununa deyiyor gibi de bir argümanları var. haksız da sayılmazlar.
dün değil evvelsi gün okuldan önce çalıştığım tornacıya gittim. hoş beşden sonra eski patron iş durumlarını sordu. ben de açıkça herşeyi anlattım. o da, "ben sana 800 veririm istersen" dedi. bu söz ciğerimi dağladı. yıllarca verilmiş emeğin bir hiç olmasının vesikası gibiydi. adam, kötü niyetinden değil; yardımcı olmak için, belki de şaka yapmak için söyledi, ama hem o hem de ben pis bozulduk. devlete sırtımı dayamaya çalışıyorum içim ağlayarak. gereksiz hayaller kurarak o kadar motive etmişiz ki kendimizi, okulun bitmesi ile hayatın gerçeği, tokat gibi patlıyor insanın yüzüne.
işsiz olmak inanılmaz sıkıcı birşey. hiçbir gerekçeniz yokken hala evden para almak, en küçük harcamalrın bile hesabını yapmak korkunç birşey. zaten bir süre sonra para falan isteyemiyorsunuz utandığınızdan. birkaç günde bir annemin odamın kapısına bıraktığı para olmasa yaşamımı idame ettirmek imkansız hale gelecek. (biliyorum şimdi diyorsunuz ki bu yazı sözlük yazarlarından borç istemeğe doğru gidiyor; ama değil, insan işsizken borç da isteyemiyor)
şimdi bunları neden yazdım? devlet kapısı belki de herşeye rağmen hala, insanın insan gibi muamele gördüğü tek yer. okul sonrası şarampole yuvarlanan herkesin tutunacak son dalı. bugün bir kpss kitabı aldım
|
