sıra dayağı  

idare odasına yakın olan sınıfların başına sıkça gelebilecek elim hadise. buna rağmen tek başına dayak yemektense toplu halde yemek insan fazlaca koymaz..

eğitimciyim diye geçinen öğretmenlerin tüm sınıfı cezalandırmak adına kullandıkları 2 türden oluşan yöntemdir. birinde cetvelle direkt avucun içine, diğerinde yani daha acılı olan türde ise tüm parmaklar bir noktada birleştirilip avuç yukarıya bakacak şekilde konumlanır ve psikopat hocanın darbesi korkudan gözü kapalı bir şekilde beklenir.

(bkz: dayakla eğitim verdiğini sanan zihniyet)

birbirine peşi sıra dizilmek suretiyle sıralanmış öğrenciye cetvel yada el yordamıyla fiziksel şiddet uygulanmasının dilimizdeki karşılığıdır.

30cm'lik tahta cetvel ile açılan avuç içine yada açıkta bulunan yanaklara şamar atılma yolu ile gerçekleştirilen eylemdir.

eski yıllarda bir takım eğitimcilerin hiperaktif öğrencilerin aktivasyonlarını düşürmek maksadıyla kullandıkları yan etkisi çok olan eğitim katalizörüdür.

paralel bir durum da hocaların haylaz diye tabir ettiği sınıfın heyecanlı gençlerini tahtaya çıkarıp ibret - i alem için taksim meydanı' nda asılan adam misali evire çevire dövmesidir. bu tahtada dayak yiyen gençler lisede hocalarını dövebilmektedirler.

düzene baş kaldıran sınıfa,
düzeni düzmeye kalkan sınıfa
ezilen sınıfa atılır..

(bkz: kurunun yanında yaş da yanar)

uygulayanlara sıra tarağı müstehaktır.

ilkokulda benim de bi kaç defa içinde bulunduğum topluluğun başına gelen olay. şimdi hatırlıyorum o kadar garip ki.. bi tanesi hoca izin alıp gitmişti, haliyle sınıfta çıkan gürültü neticesinde başımıza gelmişti. herkes sınıfta birbirine bi şeyler atıyor, kimi dışarda koşuyor falan. neyse içimizden biri sınıfa koşarak gelmişti "milleeeet! sıra dayağı geliyor.." arkasından dediği oldu ve hocanın bi tanesi ( tanımam,etmem. öğretmenler odasından yerinden kalkmaya üşenmemiş diğer sınıflardan bi hoca olmalı) eline cetveli kapmış sınıftan içeri girdi. herkes sus pus kesildi tabi. biz hocaya bakıyoruz, hoca avuçlarımıza. avcunu açmayan iki tane yer demişti. kimse başkaldıramamış, uslu uslu dayağını yemişti. hatırlıyorum da benimki gerçekten çok acımıştı. bi şey de yapmamıştım ki.. yapmış olsam bile 8 yaşında falandım. arka sıramda oturan arkadaşımla devlet meselesi konuşmicaktım, hele kısık ses tonuyla sakince hiç konuşmicaktım. tırnağıma denk gelmişti. oturup, acıyan tırnağıma bakmıştım öylece.. kim ona bu hakkı vermişti, arkasına bile dönüp bakmadan gidebilecek nasıl bi vicdana sahipti, anlayamamıştım hiç. hala daha anlayamıyorum ki bu yaşımda dahi aklıma geldiğinde arkadaşlarımın surat ifadesine kadar her şeyi hatırlayabiliyorum.
anlıyoruz ki, öğretmen olmak özellikle sınıf öğretmeni olmak sevgi ister, emek ister..

ne yazık ki ilk olarak okullarda öğrendiğimiz ve dolaylı olarak da başka şekilleriyle, başımıza gelen hükumetler sayesinde yaşadığımız bir stil.

sebebi olmadığınız bir davranıştan dolayı ceza almanızdır.

davranış bireysel iken, cezanın toplu olması saçmadır. bu yöntemi uygulayan öğretmenin hak, hukuk, adalet konularını da işleyen kişi olması ayrıca ilginçtir.

öğrenciler arasında öfkeye yol açar. sıra dayağına sebep olan kişinin dışlanmasına ve belki de ayrıca cezalandırılmasına sebep olabilir.

sıra dayağının amacı üzüm yemekten çok, bütün bağcıları hizaya getirmektir.

ancak dayağı yiyen de problem çözmede şiddet yöntemini benimser ve başka sıra dayaklarına ortam oluşturur.

(bkz: kısırdöngü)

öğrenci: ama burası özel okul.
hoca: eee, parayla değil sırayla koçum...

kurunun yanında yaş da yanar sözünün uzatılan parmak uçlarına ilkokul çağlarında acı acı kazındığı şiddet türü. falakanın sözümona modern çağlara sirayet etmiş hali.

lozan barış anlaşmasından nefret etmemin nedenidir.

ilkokul 4'teyken hocamız türkiyenin sınırları ne zaman tam olarak belirlendi diye sormuştu. hiç unutmuyorum iki kişi parmak kaldırmıştık o da bildiğimizden değil ya tutarsa diye . ben 29 ekim demiştim arkadaşım 23 nisan hocamız da demir cetvel demişti. demir cetvelle bir güzel sınıfı sıra dayağına çekti.işte o gün bu gündür ne zaman lozan lafını duysam aklıma o soğuk cetvelin avucumu ateş gibi yakması gelir.

ha bu arada sıra dayağından sonra acıyı hafifletmek için sıranın demirine ya da yanmayaln kalorifer borusu gibi yüzeylere bastırısanız avucunuzu acısı biraz daha azlıyor hem de şişmiyor.bu konuda uzman gibiyimdir çünkü hocamız hem cetvelle döverdi , hem uzun tırnaklarıyla kulak mememizi delercesine kulağımızı çekerdi hem de öğretmenler tuvaletine su döktürürdü. şimdi baktım da endişelendim pek de normal bir çocukluğum olmamış..

(bkz: grup aktiviteleri)

stand or fall together konsepti içerisinde gerçekleşen durumlardır.

öğretmenin sırayı kaldırıp kafamıza vurması.