ortaya nasıl bir eser çıktığını onu yok etmeden önce son kez görmek. eğer güzelse daha sonra bok muhabbetlerinde arkadaşlara anlatılmak üzere akılda tutulur.
kaç kilo gitti benim götten minvalinde bokun kalın ve yoğun gözükmesiyle sıçanı mutlu edebilecek durum. lakin çok yenilmişse ve bilakis gözü doyurmayacak kıvamdaysa ümit kırar, boyun büktürür.
klozet kullanılmışsa yapılması daha kolay olan eylemdir. zira alaturka tuvalet deliği mevcut tuvalet ışığını kullanmaktaki yetersizliği ve klozet deliğine göre daha aşağıda olması nedeni ile bu eyleme pek müsait değildir.
2 hafta önce vadinin tuvaletinde alaturka tuvalete 5 cm çapında herhangi bir insan evladından çıkma ihtimali oldukça düşük olan eylemi gerçekleştiren arkadaşımın son kez baktığında yüzünde nasıl bir ifade vardı merak ediyorum gurur mu yoksa evladını ve 1 kg a yakın ağırlğı kaybetmenin buruk sevinci mi bilemiyorum. eleman kendini aşıp o deliğe oldukça sağlam da bir köprü kurabildiğine göre işi bilen bi arkadaştı herhalde demekten kendimi alamadım günlerce.
kendisine bol şanslar dilemekle beraber sifonu çekmeyi öğrenmeye davet ediyorum.
çoğu zaman, küçümser bir bakışla, bir daha arkamıza bakmadan sifonu çekeriz, umarsızca... ancak bilir miyiz, o bokun içinde ne hatıralar var?.. bazen dostlarla yediğiniz tatlıların, tuzluların, bazen sevgiliyle yediğiniz güzel bir yemeğin ardında kalan hatıralardır o boklar.. sen, insanoğlu, o bokun üstüne tuvalet kağıdına sıvadığın son taneleri de o dibi karanlık, kasvetli deliğe gönderirken hiç düşündün mü? hiç aklına geldi mi o sıçtığın bokun her gramının aldığın nefes gibi sayısının belli olduğunu?.. o atomlar, o bileşikler bir daha vücuduna dönmemek üzere, her gün biraz daha unuttuğun güzel anıların gibi kaybolacak. bir kez daha bak ona, iç geçirerek son bir defa bak. o anı bir kez daha yaşa..işte carpe momentum denen şey biraz da bu olsa gerek...
www.ratemypoo.com sitesinde son kez bakmakla kalmayıp fotoğrafını çeken, üstüne oylanması için internete koyan manyaklar da mevcut, mide bulandırmak için birebir.
