sükut suikasti  

ukteci: z3yn3p

uktecinin notu: "tanpınar'a göre nedir?"

ahmet hamdi tanpınar sağlığında edebiyatçı kimliği yönüyle edebi çevreler tarafından yeterli ilgi ve alakayı görememiştir. tanpınar edebiyatçı/akademisyen kimliğine gösterilen bu ilgisizliği sükut suikasti olarak isimlendirmiştir.

döneminde edebiyat çevrelerince kırtıpil hamdi denilerek aşağılan tanpınar, kendisini sükut suikastine kurban edenlere şöyle serzenişte bulunur:

"ne yaptım? beş şehir'le, okunmayan, hissedilmeyen büyük ve küçük hikayeler, romanla türk edebiyatı nın bütün bir tarafıyım. bu eserlerden memnun muyum? orası başka. fakat abdullah efendi nin rüyaları bilhassa 1.hikaye böyle tenkitsiz mi geçecekti? huzur ki okuyanların hepsi sevdiler, üç makale ile, yaz yağmuru hiçbir akissiz mi geçecekti? bunların türkiye ye getirdiği hiç birşey yok muydu? türkiye ye ve türkçe ye? ya şiirlerim? hala hiçkimse deniz manzumesinden bahsetmedi. deniz manzumesiki türkçe nin beş-on manzumesinden biridir. buna eminim. buna makalelerimi de ilave edin. hayır,ben adımı,küçük şöhretimi hakettim. fakat niçin bu haksızlık? bu işte eksiğim nedir? işin öbür tarafı hala kendimle cenkleşmem, hala kendimi olmuş addetmemem! belki de kendi kendimi mahveden benim. hakkımdaki sükut suikastinin bir sebebi de benim. edebiyatçılarla düşüp kalkamıyorum. 20 ile 35 yaş arasında olanlara çok yakındım, şimdi çok uzağım. aramızda bütün bir kültür ayrılığı var.mesafe...bu genişlik ve ayrılık benimle beğendiğim garplıların arasındakine hemen-hemen yaklaşıyor. edebiyatı, memleketin bugünkü vaziyetinde bu kadar ciddiye almamalıydım".

ben, edebi çerçeveden biraz uzaklaşarak açıklayacağım bu terimi. çok güzel, çok naif ve çok çarpıcı bir tamlamadır sükut suikasti. çırpınıp durmalar karşısındaki kayıtsızlığı anlatır. bir insana verilebilecek en büyük cezadır. belki de tanpınar bu yüzden suikast demiştir buna. insanların kayıtsızlığı, suskunluğu ve aldırmazlığı ona gelen en büyük darbe olmuştur.

bu suikast insanın canına yavaş yavaş kıyar. hastalıklı bir şey gibi ele geçirir ruhu. egoistiz çünkü. insanoğlu olarak. egolarımıza düşkünüz. onlar olmadan yaşamayan aciz varlıklarız. biri onları beslemezse yavaş yavaş, can çekişe çekişe son nefeslerimizi veririz düşmanlarımızın ellerinde.

korkunç değil mi?

işte sükut suikasti bu. sessizliğini korumak kimilerine göre, kimilerine göre de it dalaşına girmemek.

bazen hak edene değer vermemek; bazen de en çok hak edene, hak ettiği cevaplar yerine koskoca bir susuş vermek.

son zamanlarda "çıksın da konuşsun!" diye çok yazıldı çizildi diye susuyorum.

alim olan anlardı ya, kimse anlamalarını beklemiyordu konunun ana fikrini. çok normal.

çok açıklama beklendi, ben de şimdi çıktım ve bu başlıkta sustum.

anlaşılmayan bir şey kaldı mı?

harika.

hadi kaldığınız yerden devam edin şimdi.