sözlükteki ülkücü nefreti  

uç gürüşleri nefretle yaklaşmak onları davalarında haklı göstermeye yarayacak, kendilerine savunulacak bir nokta yaratacaktır. asıl yapılması gereken gerçek demokrasi ortamında uç görüşleri eritebilmektir. buna ulaşmanın yolunda nefret ya da körü körüne savunma yoktur. ideolojilerin neferi olunamaz.

ülkücülüğü, komunistliği vs.'yi bir kenara bırakıp sadece hal ve tavırlara bakıldığında bile bu haksız nefret için haklı sebepler bulunabilir(nefret haksızdır, kabul ediyorum, kimseden görüşü dolayısıyla nefret edilemez, saygı duyulmalıdır filan ama bu nefreti doğuracak görüş dışında da etkenler vardır)

öncelikle ülkücülerde nötr çoğunluğu(ya da apolarize edilmiş mi demeliydim)iten bizzat ülkücülerin gayet artist tavırlarıdır ve bence bu tavırlar insanların ülkücülere bakış açısını belirleyen en önemli durumdur. liselerde en serseri adamlar hep ülkücülerden çıkar çünkü arkasında her an kavga etmek için yanıp tutuşan hiç de azımsanamayacak bir topluluk vardır. hal böyle olunca dayak yemekten tırsan insan ülkücülere saygı duyar fakat içinde uyuz olma fitilleri hafiften ateş alır.

ülkücülerle tartışamazsınız(en azından büyük bir çoğunluğuyla) çünkü çoğu insan bilir ki ülkücüler için tartışma tıkandığı anda küfür ve yumruk başlar. bu da bir fikri bir ülkücüye kabul ettirmenin ya da en azından o fikir hakkında düşündürmenin imkansızlaşmasına neden olur. insan tartışamadığı birine de çok sıcak duygular beslemez doğal olarak.

ülkücüler bu ülkeyi gerçekte sadece kendilerinin sevdiklerini iddia ederler ve birinin kişinin duyguları hakkında yorum yapması o kişiyi doğal olarak rahatsız eder.

ve en önemlisi siyasi bir görüşü destekleyen gençliğin yapması gereken en önemli şeyi yapmaz ülkücülerin bir çoğu: okumaz. zaten lisede vs. bu ülkücülerin çoğu sigaraya başlamak gibi başlamışlardır ülkücü olmaya: özenerek. güçlü görünmeye, sağa solu pataklamaya, grup halinde dolaşmaya özenerek. dolayısıyla işin bu boyutunda kalırlar hep, asla derinine, felsefesine inemezler. bu yüzeysellik ve ideolojiye göstermelik bağlılık da sıkar bir çok insanın canını.

yukarıda sayılan nedenler ve şahsi sorunlar başlatır ülkücülüğe nefreti genelde. ve bu sözlükte yazanların çoğunun o ülkücü gruplarıyla dolu liselerden geldiğini, belki ülkücülerle kavga ettiklerini, sol görüşlü arkadaşlarıyla oturup her şey üzerine tartışabildikleri, beraber eğlenebildikleri halde ülkücülerle konuşurken ortamın hemen gerildiğini düşünürsek... ülkücüleri en azından sevmemek çoğu sözlük yazarı için gayet normaldir. buna da saygı duyarım.

(birileri çıkıp genellemelerden bahsedecek, evet, genelleme yaparak bazı yerlerde hata yapmışımdır belki, istisnalardan özür dilerim)

(umarım ülkücü arkadaşlar bu giriyi kötüledikten sonra "ülkücülerle tartışamazsınız" kısmını bi daha okuyup "küfür" ve "yumruk"un yanına "eksi oy"u da koyarlar. belki de bu konuda bana hak verip kelimelerle tartışmayı en azından denerler)

sebepsiz oluşmayan, haklı nefret.

ülkücü geçinen haydutların gözlerindeki meymenetsiz, pis ifadenin sonucu olan nefret.

en az 3 kişi dolaşanların, saçları uzun diye millete omuz atanların, elalemin karısına-kızına laf atanların, adam toplayanların* sebep olduğu nefret.

hem nefret edilmek için herşeyi yapan, hem de neden bizden nefret ediyorlar diye düşünenlere atfedilmiş haklı nefret.