sözlü tarih  

her ne kadar uzun bir geçmişi de olsa, sosyal bilimlerde son zamanlarda moda olmuş teknik. bu teknikte öyle arşivlere filan bakıp tarihi olaylar anlaşılmaya çalışılmaz. devlet istatistikleri, geniş kapsamlı makro düzey araştırmalar filan değil de bizzat tarihi olayları yaşamış, olayların geçtiği mekanlarda bulunmuş insarlarla konuşulur. alttan tarih yazımı da derler buna, yani "küçük insanlar"dan dinlersiniz büyük olayları. her ne kadar devlet arşivlerinde ya da resmi belgelerde bulamayacağınız bilgilere ulaşsanız bile bu metodla, bilginin genellemesi yapılamaz ve bilginin doğruyu yansıtıp yansıtmadığıni anlamak zordur.
(bkz: ben anlarım o ayrı)

folklordür bir nevi. mit de diyebiliriz ki modern tarih araştırmaları ve yazımında dikkate değer özellikler barındırır.
bir kere sözlü tarihi yakamazsınız. hafızaları yakamazsınız, istediğiniz gibi düzenleyemezsiniz. en öznel yaklaşım olmasının yanında ortak niteliği yüzünden en nesnel tarihtir de aynı zamanda.

"tarih belgelere dayalıdır" efsanesini yerle yaksan edebilirsiniz gerçek bir saha derlemesi yaparsanız. ve hatta ben çok uçuyor olabilirim ama bana öyle geliyor ki şu post-modernizm denen başa bela illet bu sözlü tarih, mit, folklor araştırmaları sonucunda netliğe kavuşacak.

50 yıl sonra bu yazdığım kalmayacak belki ama bunu okuyanlar, sözlü tarih yaratıcıları, bu söylediklerimi hatırlayacaklardır ve bir zamanlar bunu biri söylemişti diyeceklerdir. o zaman demedi demezsiniz.

bir de id-ego-süperego diye bir şey vardı ama onun konumuzla ilgisi yok, o yüzden o konuya girmiyorum.

"tarih öğretir ama öğrencileri yoktur."

ingeborg bachmann / malina