söyleyecek çok şeyi olup hiçbir şey söyleyememek  

kabız olmuşluk hissi yaratan durumdur.ya söylemek istediklerin için doğru zaman değildir ya da söyleyeceklerini duyması gereken kişi yanında değildir.bazen de kendin bile duymak istemezsin söylemek istediğin şeyleri.içine atar,sadece susarsın..

(bkz: yorulmak)

(bkz: anlatılacak çok şey varken susmak)

nerden başlayacağını bir türlü kestirememek
dolayısıyla söze bir türlü başlayamamak
ve bu şekilde kıvrınıp dururken
size ayrılan sürenin sonuna gelmek

karşı tarafın ne kadar anlayacağına bağlıdır biraz da. inat etmiş gibi aynı tavırlarını, üslubunu sergilemeye devam ediyorsa selam bile vermez olursunuz sonunda, kısa süreli kafasına dank etse de yine özüne döner.

söylenecek şeylerin her zaman söylenebilecek basit şeyler olmamasından, daha çok düşünsel,felsefik ve genel itibariyle soyut şeyler olmasından kaynaklanır.güneş tutulması gibi,belli şeyler gerçekleştiğinde,belli şartlar yerine geldiğinde açığa çıkarlar.

tam tersi için ara sokakta dialog kuran iki kadına dönüyoruz,

-cevriyeeeeeeee
+he kııızz
-biliyomusun eminenin kocası başkasıyla geziyomuş yaaaaa
+amaneeeyynn !!
-akşam da eve gelmemiş..
+tüüü utanmaz arlanmaaaaazzz!
-yaa yaaa
+rezil herif!

gündemimiz bunlardan ibaret olsaydı, hem söyleyecek çok şeyimiz olurdu,hemde bunların hepsini söyleyebilirdik.ama ne derece sağlıklı olurdu orası meçhul tabi...

"söyleyecek sözüm vardı,hepsi yarım kaldı,neler ummuştum hayattan elimde ne kaldı..kırılan kalbim miydi yoksa kalbimdeki bu sancıyla küflenmiş ruhum unutmadı,unutmadı seni hala!.."*

belki de söylenecek sözleri karşıdaki insanın anlamama ihtimali üzerine zorunlu kalınmış durum.
"ne desem boş şimdi" diye düşünüp dilimizin ucuna gelenleri yuttuğumuz hiç olmaz mı?

üstüne duygusal bir sürü metin döşenebilir ama şayet kişi doğru zamanda konuşmayıp başına bir sürü maraz geliyorsa o zaman da yakınmamalıdır. "sistem suçlu." demek de bir çözüm değildir.

sessizlik bazen iyi bir taktik olarak kullanılabilir. bilhassa kavga anlarında agresif tarafı çıldırtmak için iyi bir çözümdür ancak kişi haksızlığa uğramak istemiyorsa illa ki çenesini açmalıdır. hatta atasözü de patlatasım geldi: "ağlamayan çocuğa meme vermezler."

(bkz: söylesem tesiri yok sussam gönül razı değil)

insanda ülser , kolit ve bilimum hastalığın ortaya çıkmasına sebebiyet verebilecek tehlikeli bir durumdur .. sağlığa zararları tecruubelerimle sabittir ..

anlaşılmamak korkusunun da ürünüdür.malum ki,insanlar her terimden,tanımdan,cümleden hatta kelimeden aynı şeyleri anlamaz.mesela "seviyorum" un birçok anlamı vardır her insana göre.mesela ayda bir sevgili değiştiren magazin simasına mikrofon uzatıldığında seviyorum der.yıllar önce mecnun leyla'sına da seviyorum demişti.aynı şey mi?değil..

bazen karşıdakinin anlayacağını hissettiğinizde söylersiniz beyninizden geçip dilinize dökülmek istenenleri.ya da susarsınız.sessizliğe dökülür kelimeler.

bunca zaman söylediklerinin anlaşılmamasından ya da yanlış anlaşılmasından öte gelen yorgunluk hali...

hepimizin* zaman zaman (bazılarımızın sık sık) yaşadığı ve yine yaşanmışlıkların getirdiği bir çeşit durumdur. o söyleyecek çok şeyinizin tamamını bağıra çağıra söylesenizde pek birşey değişmeyeceğini kestirmişsinizdir ve o yüzden kendinizi yormak yerine genelde gidip daha faydalı olacak birşeylerle uğraşırsınız.

aslında bu durumun yaşandığı anlar genellikle tehlikeli anlardır. boşluğa düşen ruh halinden her şey beklenebilir.

(bkz: toplu katliam)
(bkz: cinnet geçirme)
(bkz: sinir krizi)
(bkz: ağlama krizi)
...

(bkz: eulogy)
(bkz: tool)

bazen sevgili karşısında olur; söylemek istersiniz.. ama söyleyecekleriniz söyleyebileceklerinizden, kelimelerin sınırlarından o denli fazladır ki sıradanlaşmaması için söyleyeceklerinizden vazgeçersiniz...(bkz: aşk)

- hakkaten abi sen neden hiç konuşmuyorsun

- eskiden çok konuşurdum, baktım bir işe yaramıyor. bıraktım.

şeklinde de ifade edilebilen durum.
(bkz: organize işler)

düdüt: lan ne atmışım... doğrusu için tıktık... spoiler sayılmaz tırsma...
@1038429

anlaşılamama tedirginliği veyahut kelime seçimine fazla özen gösterme hissiyatındayken, cümleleri istediği gibi dizememe korkusu yaşayan bireyin serzenişidir..
bunun zıttı olarak ise ;
(bkz: söyleyecek şeyim yok ama ben de buradayım bakınızı)

(bkz: konuşamıyorum)
(bkz: ilhan irem)

öyle anlar vardır ki düğümler birer birer oturur boğazına, kelimeler senle dalga geçer gibi gelmezler biraraya birtürlü, dilin tutulsa yazarak anlatırsın belki ama elin ayağın da rakip takıma geçmiştir çoktan. susarsın. oysa bir anlatabilsen içindekileri, sustukça derine batan, canını yakanları bir çıkarabilsen ortaya. ne olduğunu bilmeden çaresizlik içinde susarsın. sonunda an gelir tek bir cümle dökülür dudaklarından:

-lavabo ne taraftaydı?

bir intikamdır. adamı düşeceği yanlış yol konusunda uyarmak yerine bırakalım da götünde patlasın demektir.

sonunda insanın şişip patlayacağı duruma zemin hazırlamaktan başka bir işe yaramaz. aslında o kadar dolusundur ki damarlarındaki kan neredeyse kulaklarından fışkıracak gibi olur sinirden. fakat karşımdakini kırmayayım diyerekten söyleyeceklerin gelir boğazında düğüm olur,çıkmaz ağzından bir cümle...bırak cümleyi kelime çıkmaz ki. aslında kendine zarardır başka bir şey değil.

mutsuzsuz yüzleri görmekten yoruldum.
aldığı üç kuruş maaşla ay sonunu zor getiren insanlardan,
hastane kapılarındaki kuyruklardan,
sedyede ölümü bekleyen hastadan,
pazarın dağılımında, yere dökülen sebzelerin daha az çürüklerini toplayanlardan,
selamsız başlayan başlanan günlerden,
dost görünüp bizi sırtımızdan vuranlardan,
ağzında maskeyle gezen, saçı dökülmüş ama gözleri umutla parlayan yorgun çocuklardan,
sanat yapmadan sanatçı geçinenlerden,
magazin programlarında arz-ı endam edenlerden,
televizyonların gündüz kuşaklarında yayınlanan, şakşakçı kadın programlarından,
dövülen, aldatılan, gözyaşı dinmeyen yine de ‘’kaderim’’ diyen kadınlardan,
parasızlıktan okuyamayan, dahi beyinlerin haykırışlarını duymayanlardan,
az maaş, çok iş aklıyla cebini dolduran patronlardan
gladyatör siyaset arenasından,
toprağı karış karış satan politikacılardan,
çok evliliklerden olan çocukların sokaklarda olmasından,
tinercilerden, kapkaç yapanlardan,
tecavüze uğrayan bebeklerden,
uyuşturucunun bitmez tükenmez yükselişinden,
altın vuruş yaparak hayatına son veren gencecik fidanlardan,
türk parasının ayaklar altında ezilmesinden,
abd’ye göbekten bağlı oluşumuzdan,
mayın tarlalarında top oynayan çocuklardan,
aydın/ lanamayanlardan,
muhalefette olup ta, muhalefet yapamayanlardan,
koltuk sıcaklığını, milletin çıkarlarının önünde görenlerden,
üniversiteyi bitirmiş işsizler ordusundan,
emekli maaşlarını almak için, banka kapılarında ölen yaşlılardan,
devletten üç ayda bir alacakları 85 lira için birbirini ezen yaşlılardan,
kiraların yükselişinden, mutfağına gaz alamayanlardan,
ana haber bültenlerinde, şehit ailelerinin gözyaşlarından,
velhasıl, omuzları düşmüş, yorgun insanları görmekten
yoruldum artık.
elimde olsaydı, hayatımın bu yarısında biraz ara vermek isterdim yaşama.
uzun bir uykuya dalmak ve uyandığımda mutlu yüzler görmek isterdim.
ya da elimde bir sihirli değnek olsun isterdim.
yıldızlarını etrafa saçan, mutluluk veren, mis kokulu gül bahçeleri olan.
ama öyle bir değnek yok, öyle bir hayat da.
bunlara katlanacak gücümde yok.
yoruldum artık....

(bkz: sebatın dibine vurmak)

(bkz: ya ben lan neyse bişey demiyorum)