popüler kültürün afet ve felaket boyutlarına ulaştığının gayri resmi belgesidir. severek dinleyenlerin tümünün ı.q.sunun en fazla doksan olduğu konusunda herkesle her türlü iddiaya girebileceğim şarkımsıdır, upo(unidentified playing object/tanımlanamayan çalan cisim)dur. şimdi genel görüş olarak tabiiki de zevkler ve renkler tartışılmaz. ancaaaaaak... bir insan, bir toplum dakikalarca hiç değişmeden devam eden ve popüler müziğin en bilindik kalıbıyla, hiç bir orkestrasyon olmaksızın aynı tınıyla devam eden bir "şey"i hiç yadırgamadan dinleyebiliyorsa burada bir sorun var demektir. ortalama bir insan zekası böyle bir uyartıyı yadırgar. sinirsel uyartılar beynin "bu ne lan?" merkezini uyarır ve ybsg merkezine durmak bilmez, yılmaz sinayller gönderir. demek ki artık toplumsallaşma arzusu ülkem gençliğinde nasıl bir boyuta ulaştıysa sırf popüler olana bağlı olup/katılıp toplumda yer edinebilmek adına bu denli insanlık dışı işkenceleri vücudunun bütün sinyallerine karşı gelerek kabullenebilmektedir. ha hala "ya nedir canım sanat eseridir sanatçı özgürdür" dicek olan varsa ben de o zaman koyayım istiklal caddesinin ortasına bir kayıt cihazı, sabahtan akşama kadar bütün sesleri kaydedeyim, sonra da diyeyim ki "ben albüm yaptım." o da sanat olsun. ayrıntılı bilgi için
(bkz:
dadaizm)
(bkz:
olcak iş var olmıcak iş var)
