|
|
- tetikte olmak isteyen talebe bünyenin ruhundan sızan, olan ve programdır.
bir zamanlar öğrenci olarak demem odur ki, şudur yani: bu azman köpekler onu bunu parçalıyorlar. it oğlu itler ısırdılar mı da bırakmıyorlarmış, tuttuklarını koparıyorlarmış. işte genç talebe bünyesi de o zamanlar böyle bir azman köpecikle(ah ulan tezatcığa bak)karşılaşırsam ne yaparım diye düşünmekte. yolda yürürken ve genellikle sahibi ile yürümekte olan bir köpek gördüğü zaman zuhur ediyor bu düşünceler. köpeğin bana nasıl, ne taraftan, ne şekilde saldıracağını simülasyonlarla ete kemiğe büründürüyorum. rotring(0.9) kalemimi çıkartışımı, daha o bana dişlerini geçiremeden ona kalemi saplayışımı filan. kanla yazanlar gibi oldu lan
köpecik oracıkta vıyaklamaya başlıyor, sahibi şaşkın, bir köpeğine, bir bana bir de köpeğin boynuna(belgeselerden öğrendim, aslanlar avlarını boğazlıyorlar, bir öküz*ygen bile boğazına yediği darbeye dayanamaz)bakıyor. sonra bana haykırarak köpeğine sarılıyor, 'katil talebe, katil talebe!' diyor, ben tabii savaş alanından dipdiri çıkan bir kahraman edasıyla önemli değil diyorum. benim yerimde kim olsa aynı şeyi yapardı diyorum. daha da afallıyor sahibi, 'ne..! utanmaz! katil! seni öğretmenine şikayet edeceğim!' filan diyor. ama yine ben bir kahraman edasıyla kalemimi çıkarıyorum düşmanımın boynundan, kan fışkırıyor sahibinin suratına, ceketime siliyorum kalemimi ve iç cepe ittiriveriyorum. sakin ve kul adımlarla olay yerinden uzaklaşıyorum.
şu ana kadar böyle bir şey olmadı; ama tetikteyim. eski alışkanlık işte, sokağa kalemsiz çıkmıyorum.
sokağa kalemsiz çıkmamak
|
