mehmed uzun'un 2005'de yayınladığı romanın adıdır. roman
kürtçe olarak yazılmış,
selim temo tarafından
türkçeye çevrilmiştir.
ithaki yayınevi aralık 2006'da romanın 19. basımını yayınlanmıştır.
aşkın aydınlığını, sıcaklığını; ölümün karanlığını, soğukluğunu samimi bir dille anlatır yazar. aşk ve ölümü sarmaşık gibi birbirine dolarken; karanlık ve aydınlığın içiçeliğinden bahseder. kullanılan dil ve kurgusu açısından önemli bir romandır.
iç savaşı, ölümü bu kadar ince işleyen bu eser türkiye'de savaş naralarının yeri göğü inlettiği şu zamanlarda özellikle okunmalıdır. aydınlık mutlaka görülmelidir.
bir mehmed uzun romanı.
en başında kahramanlarını öldüren, ölüme giden yolu anlatan bir kitap.
başladığınız anda bir çaresizlik duygusuna kapılıyorsunuz, sonunu biliyor olmanın çaresizliği belki, ama merak yine de tutukluyor.
çaresizlik hissinin kitabı, bunun için karanlık, sonuca rağmen üstelemenin kitabı, bunun için aydınlık.
mehmed uzun'u dilinde okumak gerek fakat. bir sevişme sahnesi betimlemiş ki kitapta, bunu ana dilinde nasıl anlatmıştır kimbilir demeden edemedim...
kitabın erkek karakteri olan baz'ın jitem subaylarından binbaşı cem ersever olduğu söylenen mehmed uzun'un harika kitabı.
memed uzun un tüm arşivine sahip biri olarak içlerinden kesinlikle en beğendiğim ve 3 kere okuduğum eseridir. hele bunu okurken rojda dan esmer parçası çalıyorsa, hafiften aşk uğramak üzereyse yüreğinize...memed ustamın bu eserine doyum olmaz....
uzun süre msn de adım kevok olarak yazdı bu kitaptan sonra.çok çok çok etkilendim gerçekten
bitti, bugün bitirdim, daha yeni.
muhterem validem, ankara'da olduğundan mütevellid, bana yüklenmiş yemek, bulaşık, sonu olmayan getir götür fasılları arasında, bitirdim işte. tatil başlarken, temmuz olmadan oblomov bitecek demiştim, hadi kolaysa, daha başında silah sesleri çınlarken, dağ, ova, vadi betimlemeleri zihnini almışken oblomov'a başla.
kevok, jîr, baz... welatê mezin-büyük ülke, sonra parça parça ayrılmış dağlar ülkesi, denizler ülkesi, çöller ülkesi, ovalar ülkesi, tanıdığımız ama, bunu söylemeye korktuğumuz, çok güzel bir yer, bir yerler.
mehmed uzun'un anlatımı, nasıl denir, sözlü kültür ürünü gibi, sonradan yazıya geçirilmiş bir sözlü kültür ürünü. kitabı, elini kulağına koymuş, sakin, dingin, bilge bir dengbejin sesinden dinler gibi okudum.
roman okur gibi değil, hani böyle dile, cümlelere yoğunlaşarak değil. zaten çeviri dünyanın en zor işi. hem çok yakın hem çok uzak bir dili, yine hem çok yakın hem çok uzak bir dile çevirmek, çok zor gibi görünüyor bana, uzaktan da olsa. hawar, mala min... çevrilememiş zaten, doğrudan sözcüklerin karşılığı verilmiş. zaten hawar'ı öyle dışardan bu kitabı okuyan birinin anlayabilmesine imkân yok. ben de anlayabileceğimi zannetmiyorum. insanların yaşadığı, yaşamlarının parçası olan şeyi, anlamaktan korkuyorum, kevok gibi, korkuyorum hep, korkudan nefret ederek.
ovalar ülkesinin sönmek üzere yıldızları, azıcık görünürken bitti kitap. ovalar ülkesinin, iplerinde biber kurutulan balkonundan, dağlar ülkesinin kevok'unu aradım etrafta, ama kitabın başında, çoktan ölmüştü kevok.
ama o sıra aklıma geldi, belki jîr yaşıyordur, rênas öldü, belki jîr yaşıyordur.
mehmed uzun'un nirvanasıdır.daha önce sadece kürtçe yazıyor diye bu kadar üne kavuşmuş olmasını enteresan diye nitelendirdiğim için kızıyorlardı ama mehmed uzun'un ilk kitapları gerçekten kayda değer değildir.bu kitap kanımca nureddin zaza'dan bile büyük bir öykücü kazandığımızın en büyük göstergesidir.
kürt edebiyatının en önemli eserlerindendir.
ayrıca türkçe çeviriside azımsanmayacak ölçüde iyidir.
