izlerken "vurma adam öldü!" diye söylenmenize neden olan dvd. biz de burada konser izliyoruz diye kendimizi kandırıyoruz. baba
* gitarı, eliyle değil ruhuyla çalıyor resmen. gözleri faltaşı gibi açıp izliyorsunuz tabi. on an island albümü + seçmece pink floyd şaheserleri ile mest ediyor sahnedekiler sizi. ambiyansa kitlenip kalıyorsunuz siz de... zaten sonlara doğru seyircilerin arasında aklını kenara koyup kendini kaybedenleri görünce orada olmanın ne kadar ayrı bir şey olduğunu da hissedebiliyorsunuz. sadece pink floyd ve david gilmour hayranlarının değil, müziksever herkesin izlemesi şart.
not 1:
high hopes performansı ömrü altı ay kısaltıyor.
not 2: david baba'ya hesap sorulmaz ama david bowie'ye comfortably numb neden söylettirilir?
