refik  

beyoğlu asmalı mescit sokakta, asmalı mescit balıkçısının karşısında tarihi meyhane. öğle yemeklerinde turkcell çalışanlarının uğrak yeri.

orhan kemal'in , sait faik'in , muzaffer buyrukçu'nun , edip cansever 'in ve bilimum babaların geçmişteki uğrak yeri.

yol arkadaşı... ayrıca bir erkek ismidir.

gevende'nin böyle en dostçasından, en güzelinden bir başka şarkısı.. zira kendisi suratlarda öyle güzel gülücükler bırakıyor ki, o gazla brezilya yollarına, festival yollarına düşesi geliyor insanın..

gevende'nin neredeyse bütün dünyayı gezmiş olduğunu anlayabileceğiniz başarılı parça.

(bkz: refika)

asmalımecitte'ki bu mekan kalitesiz mezeleri, kötü servisine rağmen sürekli dolmaktadır, ne diyelim allah işlerini güçlerini rast getirsin.

gevende'nin evi carpe diem'di(r). carpe diem'in sahibi refik abi'ydi. bu şarkı da onadır. pek şahanedir.

bir gevende şarkısı. sözleri anlaşılmıyor ve iyi ki anlaşılmıyor.. kıpırtılı çingene ruhunu bedeninizde hissediyorsunuz bu şarkıyla.. hoş evet..

sevmeyenler olabilir de, şu rakıya orada bal mı damlatıyorlar nedir... çok seviyorum o ortamda oturup içmeyi. kalite düşüyor evet bazı bazı fakat alışkanlık işte vazgeçilemiyor. baba yadigarı gibi o meyhane, zamanında istanbul'un tek kallavi mekanıydı kendi türünde. hem her daim yakup tan iyidir yahu, orada yediğimiz mezeler bir boka benzemiyor. bir de refikte tanıyıp seviyorlarsa daha iyi muamele var açıkcası. tamam tamam aldatıyorum kendisini arada sofyalıyla.