ha bir de boy band misali arkadan "owh ow ow" sesleri veriyorlar. başlarım vokalinize diyorum, on üzerinden kendilerine iki veriyor, haftanın en kötü progressive grubu seçiyorum. ha piyasada kaç tane progressive grup var diyeceksiniz, rahatsız etmeyelim gençleri, haklısınız. seviyoruz sizi.
- ne saçmalıyorsun sen gene
+ karışma benjamin alkollüyüm
benjamin'den yıllar sonra gelen cevap ve düzeltme:
- cahil azur, bok ye sen! süper grup, süper albümler, süper şarkılar ailecek hastasıyız. demek ki neymiş, bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak kötü bir şeymiş.
hakkını yememek lazım, 90larda çıkan ingiliz grupların en özgün ve en iyilerinden biriyle karşı karşıyayız. bol psychedelic soslu atmosferik prog rock diye tanımlanabilir tarzları. zaman zaman gitarı katlederken zaman zaman da slow melodilerle melankolinin dibine vurabiliyolar. sample ve egzantrik efekt kullanımı pink floydu andırıyo. vokaller ise labrie tarzı çığırtkan değil, müziğin saykadelik havasını tamamlar cinsten. 15 dakkalık parçaları da var, 3.30 dakkalık parçaları da. ortalama 6-7 dakika. şarkı sözleri de anlaması güç bilinçaltı akışlarından içsel sorunlarla boğuşan insanla ilgili olanlara kadar değişkenlik gösteriyor. konser performansları ise kalburüstü.
frontman steven wilson da opethin son üç albümünün prodüktörü ve konuk müzisyenidir aynı zamanda. baya iyi anlaşıyomuş opethle ki, ciddi derecede bi bokluk çıkmaz ise bundan sonraki pek çok albümde gene beraber çalışacaklarmış. damnation albümündeki death whispered a lullaby parçasının sözlerini de steven abimiz yazmıştır zaten. akerfeldt ise opeth ve benzeri atmosferik/melankolik prog gruplarını seven herkese şiddetle tavsiye etmekte porcupine treeyi. (bunları alan bunu da aldı benzeri) in absentiayı da hayatı boyunca dinlediği en güzel albümlerden biri olarak nitelendirmiş.
adet olduğu üzere bi kadro bi de diskografi koyalım:
steven wilson - gitar/keyboard/vokal
richard barbieri - keyboard
colin edwin - bass
chris maitland - bateri
nisan-mayıs arası anathemayla avrupa turnesindeler. yaza doğru da opethle kuzey amerika turnesine çıkacaklar.
kısacası, kesinlikle dinlenmesi gereken bir grup porcupine tree. bu girime de noktayı koymak üzereyken sözlerimi steven wilson'ın bir vecizesiyle bitirmek istiyorum. "the saddest music is also the most beautiful."
feci şekilde "rain" kelimesine takmış olan grup. nasıl suede "gasoline" 'ı sık sık kullanıyorsa, bunlar da "rain" 'i bolca kullanıyorlar. bu da bu gece yaptığım bir tespit işte..
ve "böylesi bir daha gelmeyecek." diye düşünen kalburüstü müzikseverleri üzüntüye boğan king crimson kadar "içi dolu" müzik yapan; hatta tam anlamıyla "müzik" yapan mükemmel bir grup. sıkılmazsanız şöyle alalım sizi: (bkz: @2087009)
"oha lan, okunmaz o." diyenler için de stüdyo kayıtlarını göz önüne alarak, günümüzden geçmişe doğru bir adet ortaya karışık alalım. başlangıç için iyi olabilir:
biraz rush azıcık tool bi de pink floyd koyup üstüne de özel soslardan döküp karıştırınca ortaya çıkacağını düşündüğüm gruptur.trains'in ilk cümlesi tool'dan parabol'a,signify'ın başı da pink floyd'a götürür insanı.rush etkisini de tam açıklayamıyorum ama sezdim biraz.kısacası;güzel gruptur
steven wilson'ın solo projesi olarak başlayıp çağımızın en başarılı ve etkileyici "progressive rock/metal" gruplarından birisi haline gelen porcupine tree'yi anlayabilmek ve anlatabilmek için önce steven wilson'dan kısaca bahsetmek gerekir diye düşünüyorum.
steven wilson 1967'de, hertfordshire'da (ingiltere) dünyaya geldi. henüz 8 yaşındayken ailesinden hediye olarak aldığı "pink floyd – dark side of the moon" ve "donna summer – love to love you baby" plaklarını defalarca dinleyerek müzikle tanıştı. çocukken zorla aldığı gitar derslerinden çabuk sıkılmıştı; çünkü asıl sevdiği şey, elinde sadece klasik bir gitar da olsa, farklı ses düzenlemeleri ile kendi eserlerini ortaya koymak ve bunları kaydedip albümler hazırlamaktı. (henüz 11 yaşındaki bir çocuk için müzikal anlamda tek kelimeyle dahice bir davranış...)
gençlik yıllarında müzik yaptığı birçok farklı gruptan sonra steven wilson'ın müzik piyasasında öne çıkan ilk grubu no-man oldu. steven wilson ve tim bowness ikilisi 1987 yılında no-man grubunu kurup "progressive rock" ve "trip-hop" arası bir çizgide, atmosferik elementleri ve caz esintilerini de barındıran başarılı eserler ürettiler. son stüdyo albümü together we’re stranger'ı 2003 yılında çıkaran ve bu güne kadar beş stüdyo albümü yayınlamış olan no-man 2008'de yeni bir albüm yayınlayacağını da duyurdu.
wilson'ın no-man dışında en çok ses getiren projesi şüphesiz ki israilli rock yıldızı aviv geffen'le ortak çalışmasının mükemmel bir ürünü olan blackfield grubu oldu.
ikilinin, bir porcupine tree hayranı olan geffen'in 2000 yılında wilson'ı israil'e davet etmesiyle başlayan dostlukları 2004 yılında yayınlanan blackfield i albümüyle müzikal anlamda da perçinlenmiş oldu. albüm müzik çevrelerinden son derece olumlu eleştiriler aldı. 2007’de yayınlanan blackfield ii albümü ise blackfield'ın artık yalnızca bir yan proje olmaktan çıkıp başarılı ve kalıcı bir gruba dönüştüğünü gösteriyordu.
steven wilson şu anda ilgili konularda kendi kendini eğitmiş bir ses mühendisi, yapımcı, besteci, gitarist, piyanist ve şarkı sözü yazarı olmasının yanısıra mellotron'dan hammond'a birçok enstrümanı da büyük bir ustalıkla çalabilmektedir. hakkında söylenebilecek daha çok fazla şey olsa da yavaş yavaş konuyu toparlayalım ve...
...gelelim porcupine tree'ye.
ilginçtir ki porcupine tree müzik hayatına bir "şaka" olarak başladı. ("şaka", bildiğiniz şaka işte!) steven wilson ve malcolm stocks, kendilerinin gençlik çağlarında rock dünyasının zirvesinde yer alan pink floyd gibi grupların etkisiyle "hayali bir grup kurmak" ve bu yaptıkları şakayı inandırıcı kılıp çevreye yaymak istediler. porcupine tree adını verdikleri bu grup için hayali grup elemanları yarattılar, bu grup elemanları için hayali özgeçmişler yazdılar... hayali albümler ve şarkı isimleri yaratıp bunu çevrelerine yaydılar. fakat wilson bununla yetinmedi, böyle bir grubun gerçekten var olduğunu kanıtlamak için daha fazla kanıta ihtiyaçları olduğunu düşünüyordu: gerçek müziğe. wilson böylece porcupine tree için müzik de yapmaya başladı; evde kendi stüdyo aletleri varken ve para karşılığı kullanılan stüdyolardaki gibi zaman kısıtlaması yokken rahat rahat çalışmış ve çok sevdiği 60'lardaki ve 70'lerin başlarındaki "psychedelic" ve "progressive" müziğe eğilimini rahatça ifade edebilmişti.
grubun ilk iki kasedi olan tarquin's seaweed farm ve the nostalgia factory böyle bir ortamda doğdu, ve wilson bu iki albümü, ilgi göstereceklerini umduğu insanlara yolladı. grup böylece az da olsa bir hayran kitlesine ulaştı.
yine de wilson porcupine tree'yi halen çok ciddiye almıyor, genel olarak no-man ile ilgileniyordu. fakat porcupine tree olarak "delerium" yapım şirketinin çatısı altına girdiklerinde wilson bazı şarkıların "piyasaya sürülebilir kalitede" olduğunu farketti ve bu iki albüm "delerium" etiketiyle tekrar piyasaya sürüldü.
grubun müzik piyasasında ses getiren ilk albümü 1992 yılında, yukarıda sözünü ettiğim iki albümden seçilen bazı şarkıların birleştirmesiyle, tek bir albüm olarak hazırlanan on the sunday of life oldu. ilk başta yalnızca 1000 kopyası piyasaya sürülen albüm marketlerde yerini alır almaz tükendi; fakat basının ve grubun dinleyici kitlesinin de etkisiyle albüm yeniden üretildi ve piyasaya sürüldü. albüm radioactive toy, nine cats gibi şarkılarla başarılı bir "psychedelic/progressive rock" albümü görüntüsü çiziyordu.
wilson grubun yükselen başarı grafiği nedeniyle grubun tarzını yalnızca 60'lar ve 70'lerin "progressive/psychedelic rock" ekolüyle sınırlamak istemedi; bu ekolü de takip eden ama yeni müziğe, çağdaş tarzlara da kucak açan bir tarz yaratmak istedi. bu bağlamda porcupine tree, yaklaşık 30 dakikalık tek bir şarkıyı içeren voyage 34 "single"ını piyasaya sürdü. lsd temalı bu şarkı radyolarda boy gösterebilmek için fazlasıyla uzun olsa da, dinleyici ve eleştirmenlerden yine olumlu tepkiler aldı.
1993'te yayınlanan up the downstair albümüyle porcupine tree takipçi sayısını artırırken wilson, artık dinleyicilere canlı performans sunması gerektiğinin de farkındaydı. tabii ki wilson bunu tek başına yapamazdı. dolayısıyla grup hayali bir yeraltı macerası olmaktan çıkıp vokal ve gitarda steven wilson, bas gitarda colin edwin, davulda chris maitland ve klavyede richard barbieri olmak üzere canlı bir gruba dönüştü.
bu kadroyla verdikleri konserlerle oldukça olumlu eleştirilar alan porcupine tree, 1995 yılında çıkardıkları the sky moves sideways albümü "progressive rock" takipçileri arasında büyük yankı uyandırdı ve grup "90'ların pink floyd'u" sıfatını, sonuna kadar hak ederek, üzerine aldı. fakat wilson daha sonra albümle ilgili olarak "artık albüm çıkarmayan pink floyd'u sevenleri tatmin etmek için o albümü yaptım; ama şimdi bundan pişmanlık duyuyorum, çünkü pink floyd üyeleri belki de asla tekrar bir araya gelip albüm çıkarmayacak." dedi.
wilson pişman olsun ya da olmasın, porcupine tree hayranları giderek artıyordu. albüm bu başarısıyla beraber grubun amerika’da yayınlanan ilk albümü de olmuştu. çıta biraz daha yükselirken porcupine tree, albüm turnesi dahilinde birleşik krallık, italya, hollanda ve yunanıstan'da konserler verdi.
porcupine tree konserleri için kemik bir grup kadrosu oluşturulsa da, birkaç şarkı haricinde the sky moves sidewayssteven wilson'ın solo albümü sayılırdı. fakat, artık tamamen gerçek müzisyenlerin yarattığı müziğe ihtiyaç duyduğunu farkeden wilson diğer grup üyelerini de harekete geçirdi ve grup yeni albümleri signify için çalışmalara başladı.
grup 1996’da albümü piyasaya sürdü.
şarkı bestelerinde yine steven wilson'ın etkisi ön planda olsa da, wilson'ın elektronik ortamda kaydettiği şarkıların gerekli bölümleri gerçek enstrümanlarla tekrar kaydedilerek daha sağlam bir etki yaratılmıştı. wilson'ın deyimiyle "grubun müziğinin kökleri hala progressive rock'a dayansa da grup artık 90'lara özgü, tamamen orijinal bir tarz yakalamıştı". waiting, every home is wired, sever gibi şarkılar büyük kitlelerin ilgisini çekerken grup özellikle, sık sık radyolarda kendine yer bulmasıyla, italya’da hatrı sayılır bir takipçi kitlesine ulaşmıştı. porcupine tree daha sonra, 1997'de roma'da, yaklaşık 5000 kişiye verdiği konserin kaydı olarak coma divine'ı yayınladı. bu albüm, grubun "delerium" etiketiyle çıkan son albümü oldu, çünkü grup artan ilgi karşısında dünyaya açılmak istiyordu ve bu şirketi kendine yeterli görmüyordu.
çalışmalara devam eden grup 1999'da stupid dream albümünü "snapper/k-scope" etiketiyle yayınladı. şarkıların yazım sürecinde yoğunlaşılan nokta vokallerdi. bu nedenle albüm, grubun önceki albümlerine oranla pop müziğe daha yakın bir çizgi sergilese de wilson "pop üzerinde deneysel çalışmak konusu ilgimi çekti, ve albümdeki her şarkının iyi olması benim için önemliydi." diyerek bu durumdan rahatsız olmadığını belirtti. nitekim "single" olarak da yayınlanan piano lessons, stranger by the minute ve pure narcotic genel dinleyici kitlesinden dünya çapında olumlu tepkiler aldı ve albüm, grubun o güne kadar yayınladığı albümler arasında en çok satan albüm haline geldi. grup bu albüm için birleşik krallık, italya, yunanistan, hollanda, belçika, isviçre, almanya , fransa, polonya ve a.b.d.'yi kapsayan uzun bir turneye çıktı.
porcupine tree, "delerium"dan ayrılıp "snapper/k-scope" bünyesine geçene kadar olan boş zamanını da kesinlikle iyi değerlendirmişti. kısa süre içinde yeni albüm için hazırlıklara başlayan grup 2000'de lightbulb sun albümünü yayınladı. grubun tarzı artık tamamen oturmuştu; grubun üyeleri, steven wilson liderliğinde, ne yapmaları gerektiğini artık biliyorlardı. böyle bir atmosferde yaratılan bu albümde bulunan lightbulb sun, four chords that made a million, hatesong, shesmovedon ve "how is your life today?" gibi şarkılar dünya çapında müthiş bir beğeniyle karşılandı.
grup albüm çerçevesinde londra'da (ingiltere) ve new york'ta (a.b.d.) büyük çaplı konserler verirken ilk ciddi almanya turnesine de çıktı. aynı dönemde dream theater'la beraber bir turneye de çıkan porcupine tree her konserinde takipçi sayısını artırıyordu. 2001 yılının haziran ayında küçük çaplı bir a.b.d. turnesi de düzenleyen grup daha sonra yeni stüdyo albümü için "lava/atlantic records" ile anlaştı.
2002 yılında gruptaki ilk kadro değişimi yaşandı. davulcu chris maitland gruptaki 8. yılından sonra porcupine tree'den ayrıldı. grup elemanlarının uzun süredir tanıdığı gavin harrison davulcu olarak kadroya dahil edildi.
porcupine tree hayranları tarafından sabırsızlıkla beklenen yeni albüm 2002 yılında, in absentia adıyla "lava records" etiketiyle yayınlandı. sadece yayınlandığı yıl 100.000 kopya satan bu albüm grubun o tarihe kadar en çok satan albümü olmuştu. modern müzik endüstrisini mükemmel bir biçimde eleştiren the sound of muzak dışında, trains, blackest eyes, wedding nails gibi şarkılar teknik ve melodinin ustalıkla birleştirildiği yapılarıyla büyük yankı uyandırırken grup, artık tamamen oturmuş olan kendilerine özgü tarzlarıyla dinleyiciler için daha fazlasını da müjdeliyordu. bu albüm, grup tarafından öyle olduğu hiçbir zaman resmi olarak açıklanmasa da, grubun hayranları tarafından bir "konsept albüm" olarak görüldü. birkaç şarkı dışında tüm şarkılar "deliliğin" ve "bir seri katilin portresinin" işlendiği sözlere sahipti. fakat wilson, şarkıların ve sözlerin ucunu açık bıraktıklarını, her dinleyicinin şarkılardan kendine özel anlamlar çıkarabileceğini özellikle belirtiyordu.
grup albüm tanıtımı için 4 büyük avrupa ve kuzey amerika turnesi düzenlerken bu turnelerden birisi opeth ile birlikte düzenlendi. bu turnelerde gruba vokalist/gitarist john wesley de eşlik etti. (wesley bundan sonraki tüm konserlerde gruba eşlik edecekti.) oldukça başarılı konserlerle dolu olan bu turneler grubun hayranları için yepyeni bir sürpriz daha barındırıyordu. film yapımcısı ve fotoğraf sanatçısı lasse hoile, porcupine tree müziğine uyan görsel öğeleri konserlere yansıtmıştı.
bu turne serisini londra'da verdikleri büyük çaplı bir konserle tamamlayan porcupine tree, 2003 yılında, konser kayıtları yayınlamak üzere kendi plak şirketleri olan "transmission"ı kurdu. yine bu dönemde grup, stupid dream ve lightbulb sun albümlerini "lava/atlantic records" etiketiyle tekrar yayınlarken aynı zamanda up the downstair albümünü de tekrar kaydedip aynı firmadan yayınladı.
2004 yılında yeni albüm çalışmalarını hızlandıran grup, aynı yılın sonunda çalışmaları tamamladı ve 2005 yılının bahar aylarında deadwing albümünü yayınladı. albümün konusunu, aslen bir film senaryosu olan, steven wilson ve mike bennion imzalı bir hayalet hikayesi oluşturuyordu. (wilson bu hikayeyi filme çevirmeyi hala düşünmektedir.)
neredeyse tüm şarkıların wilson tarafından bestelendiği bu albüm büyük yankı uyandırdı; shallow ,open car, deadwing gibi şarkılar grubun tarzının "rock"tan "metal"e evrimine işaret ediyordu. bu değişim grubun takipçi sayısını bir kademe daha artırırken lazarus, mellotron scratch gibi şarkılar ise grubu uzun yıllardır takip eden dinleyiciler için de yeterince tatmin ediciydi. albümdeki deadwing, halo, lazarus, arriving somewhere but not here gibi şarkılarda, konuk sanatçı olarak king crimson'dan adrian belew ve opeth grubundan mikael åkerfeldt de yer aldılar.
ayrıca bu albüm japonya'da da yayınlandı ve grubun japonya'da yayınlanan ilk albümü olmasına rağmen albüm satışları bazında bu ülkede de ciddi bir ilgi gördü.
albüm turnesi boyunca grup yalnızca bu albümden ve eski şarkılarından oluşan konserler vermeyeceklerini, daha "sert" şeyler de sunacaklarını dinleyicilere duyurdu. bu da grubun rock-metal sentezli bir müziğe yöneleceklerini gösteriyordu. 2005 yılının sonuna kadar süren deadwing turnesi son derecede başarılı geçmişti.
2006 yılında grup "roadrunner records uk" şirketiyle anlaştı. aynı yılın ekim ayında grubun ilk konser dvd’si olan arriving somewhere yayınlandı ve büyük ilgiyle karşılandı.
bu albümü takip eden aylarda çıkan nil recurring isimli ep ise fear of a blank planet'ın eksik kalan yanlarını tamamlayan ayrı bir güzellik olmuştu.
bu gelişim süreciyle beraber her albümde müziğine yeni ve iyi bir şeyler katmış olan porcupine tree bence günümüzde yalnızca rock ya da metal müzik severler için değil, her tarz müziği dinleyen insanlar için önemli bir grup olarak görülmelidir. girinin başına dönersek...
günümüzde "müzik"in geldiği noktayı ve gerçekten "müzik" yapan insanların/grupların sayısının çok az olduğunu şu sözlerle belirten bu grubu tanımlamak için "müzik yapıyorlar, gerçek müzik..." demek yeterli olacaktır sanırım:
"one of the wonders of the world is going down
it's going down i know
it's one of the blunders of the world that no one cares
no one cares enough..."
steven wilson'ın ingilizliğinden gelen pink floyd hayranlığı ve opeth'in 3 albümünün prodüktörlüğünü yapmasıyla gelen opeth yansıması ve bu 2'sinin eşsiz uyumu... aslında 1987'den beri aktif olan bir grup olsa da asıl patlamasını 2001 yılında bateriye gavin harrison'ın geçmesi ve ardından çıkan in absentia albümüyle yapmıştır. stupid dream ve signify albümlerini de yabana atmamak lazım ama gene de patlama yapılan albüm in absentia'dır. ondan sonra çıkan deadwing ve fear of a blank planet albümleri de bütün şarkıları güzel olan albümlerdir. yani son 3 albümleri efsanedir. steven wilson'ın sözleri, harika clean vokalleri, kaliteli bir baterist ve zeka birleşince böyle bir grup ortaya çıkıyor demek ki. arriving somewhere but not here ve anesthetize gibi 2 tane de uzun metrajlı progressive metal eserleri vardır ki 2'si de 2000'li yılların en sağlam ve komple eserlerindendir.
benim gibi pink floyd ve opeth hayranı bir insanı tek bir şarkıyla kendine bağlamıştır ve o günden beri bırakmamıştır, türkiye'de daha konser vermemeleri yakın zamanda geleceklerini gösteriyor gibi, dvdlerden izlediğime göre canlı performansları da harika, canlı canlı sentimental dinlemek istiyor bu yürek.
kısmetse önümüzdeki hafta canlı canlı izleyeceğim gruptur..gece gece bu haberi aldım ya diyecek bir şey bulamıyorum..ellerim ayaklarım titriyor resmen..allahım sana geliyorum..tek istegim anesthetize canlı dinleyebilmek.çalsınlar lan nolur lan...
(bkz: sübhaneke dinimiz amin)
bir progressive rock hayranı olarak hakkında bazı "yanlış"ları düzeltmek istediğim, cesur yeni dünyanın ilk ve son harikası..
false: abi kafa s.kiyorlar valla, hele o steven wilson mudur nedir? şan dersi alması lazım. true: arkadaşım sen ayrıl şöyle köşeye, çıkışta buluşalım.
false: "sadece 'deadwing' isimli albümleri güzel. gerisi kolpa". true: böyle diyenleri pazarcı - zabıta kavgasının arasına atıyoruz, en temiz yolu bu.
false: "ya bildiğin üçüncü sınıf rock müziği abi yeaa" true: şu anda progressive rock müzik gruplarının arasında (yeni nesil) en uzun soluklu grup. 9 stüdyo albümleri var aynı zamanda.
false: "bütün albümlerini dinledim ama kendimi yansıtan bir şarkı bulamadım" true: sen bana nasıl bir cibiliyetsiz olduğunu söyle ben sana hemen bir şarkı bulurum seni anlatan..
false: "ingiliz melankolisini sözlerine yansıtıp sonik seslerle müziklerini harmanlamışlar abi" true: yukarda false olarak yazdık ama doğru, aksi bir cevap verilemez buna.
altmışlarla yetmişlerden şaşma seksenleri aşma bi adamım ben. doksanlardan sonra varolmuş grupları pek dinlediğim söylenemez. ama bu adamlar... resmen sike sike dinletiyorlar. ama sırları da eskiyi günümüzün modern müziğiyle birleştirip bize sunmalarında. günümüzde bi pink floyd varsa o da porcupine tree'dir. floyd gibi herkes onları konuşmadı belki, ama böylesi daha iyi. çünkü biliyoruz ki artık tüm dünyanın konuştuğu gruplar tokio hotel ve gibileri. kimse konuşmasın pt'yi, bizim olsun, güzel olsun.
