poğaça  

içine peynir, kıyma vb. konarak hazırlanan bir tür tuzlu çörek.

poça, pohça, bohça, pağaça gibi telaffuz edenler, hatta bu şekile camlarına yazan patisserieler** vardır.

en son şirinevlerde poağaça olarak yazıldığını görüp dumur olduğum hamurişi.

samsunda gördüğüm kadarıyla simitin pabucunu dama atmış olan hamurişi.ey gidi eski günler sabahları sıcacık simidi çaya bana bana az mı yerdik.

en pahalı itü fakülte kantinlerinde satılan besin maddesi olmayan yiyecek.

(bkz: abi bana bi poça) *

yeni yeni çıkan sebzelisi çok lezzetli olan yiyecek.

yapılması en kolay tuzlu çeşitlerinden biri. evde yapılan pastanelerdeki gibi yumaşak olmaz daha sert olur. çıtır çıtır ama yağ topağı bir versiyonu için (bkz: karaköy poğaçası) (bkz: beyaz fırın)

izmiriçin boyoz' un egemenliğinden kurtulmaya çalşan, izmir dışındaki illerden gelen öğrencilerin hala vazgeçemediği sabah kahvaltılarının vazgeçilmezi....

(bkz: egzoz)

kendimden başka sevmeyenine rastlamadığım içine peynir, kıyma, ıspanak, patates konulabilen (ya da hiçbir şey konulmayan) oldukça yağlı bir hamur işi. pek çok insanın sabah kahvaltısı, annelerin, ninelerin ve bilimum orta yaş ve üstü hanımteyzenin beş çayı tercihi, misafirlik ve altın günlerinin vazgeçilmezidir.

(bkz: ponçik)

anne eli değmişse tadından yenmeyen, ya da gerçek anlamıyla oturup yarım tepsi yediren yiyecek, süper olay. hey yavrum.

almanya da bulunmayan yiyecek çeşididir. tuzlu ve sert, yumuşak ve tatlı*, sert ve tatlı hamur isi kombinasyonlarının bulunmasına karşılık, tuzlu ve yumuşak poğaçanın bir alternatifi yok. taharet musluğundan sonraki en büyük ihtiyaç da budur kanımca. döner konusunda yakaladığımız başarının bir benzerini simit sarayları ve poğaça ile de elde edebileceğimizi düşünüyorum.

küçükparka giderken köşedeki üniversite 2den alınırsa hele bir de zeytinli olursa tadına doyulmayan yiyecek.

türkçede en çok yanlış yazılan, en çok yanlış telaffuz edilen kelimelerden biridir.

bir diyetisyenin "ancak eğer yiyecek hiçbir şey yoksa ölmemek için yerim." dediği,dışarıda genellikle margarinden yapılan yiyecek.

efendim bu güzel hamur işinin adı çoğu zaman yanlış yazılır.tabi bu olay, poğaça denen şeyden yemiyeceğim anlamına gelmez. şimdi adını ’’puhaahahahça’’ yazdı diye, o pastaneden poğaça almıyacağım gibi bir düşüncem de yoktur. bu da ona kıl olmam için bir sebep değildir..

haa kıl olmam için sebep nedir abi? bir’’puhauahaçaya’’ 5 ytl derlerse hem kıl olurum, hem de konuyla alakalı fena şekilde söverim, üstüne de bir başlık açar olayı tescillerim.(ayak üstü rap yaptım yoww yoww)

ayrıca uzun bir süre profitereorerel diyemedim ben..aaa hala diyemiyorum hatta yazamıyorum.. dur kendim için bir başlık açayım ’’profi bilmem ne diyemeyen neslin amına koyayım’’ diye

çabuk yapılan kahvaltıların en güzelidir bir börekçiye gidip iki poğaça, bir büyük çay söylemek.

uzun süre ayakkabı içinde kalan ve şişen ayakların alabileceği şekil, sıfat.

insanları tasvir ederken, anlatırken kullanılması vacip olan bir nesne. teşbih(benzetme) sanatında adeta devrim başlatmış bir kavram. konu ile ilgili ilk öngörünün murat boz isimli ses sanatçımız(!) hakkında yapılmış olması ise devrim kıvılcımının ne kadar güçlü olduğunun göstergesidir.


giri silinir, değiştirilir mazallah, işimizi garantiye alalım.

murat boz
73- poğaça gibi çocuk maşşallah..
(aysel gürel, 08.08.2007 04:12)

ps: gecenin dördünde poğaça nerden aklına geldi? "börekçilere poğaça mı yapıyorsun anam" diye sorasım var.

düzeltme: ilgili giri silinmiş tabii.

yapılırken bohça gibi kapatıldığı için ismi bohça olmuş lakin günden güne değişerek (bkz: poğaça) olmuş.

"simit poğaça" denilen bir türü de vardır.simitle poğaçanın birbiriyle seviştirildiği bir şeydir bu.sanıyorum arnavutlara özgü bir gıda türüydü.

kilo aldırtırtan, uzak durulması gereken bir yiyecek.

hüzünlü bir sonbahar günü, gemide ekmek parası peşinde koşan simitçinin, elinde simit stoku bitince, bana iki günlük bayat bir şekilde verdiği yiyecekti. nasıl hüzünlendiğimi bir bilseniz, eminim siz de ağlardınız. o bembeyaz tüylü, albatros kanatlı canlılara(hayvan bile diyemedim) yani martılara bayat poğâçâ atmak zorunda kaldım. susamın başdöndürücü tadına alışkın olan bu canlılar attığım poğâçâları yemediler. halbuki ben eminönü'ndeki boyacı çocukların hepsine tüm paramı dağıtmıştım. ne demek ulan hem cebimdeki son 10 ytl'yi sana verecem hem de martılarım için bayat poğaça verecen. benim gibi kaç müşterin var, tezgâh kapatan. bana bunun cevâbını ver bakayım...

o çok sevimli canlılar yine aç kalmışlardı. aslında onların hepsi asilzâde canlılardı. ölmek pahasına da olsa, o bayat poğâçâları yemediler. açlıktan ölecekleri an akıllarına halet-i suratımın geleceğine emindim. eve gelince kendimi cezalandırma yöntemleri aramaya başladım. kıçımı açık şekilde yatmayı kafaya koyup, dinlenme ritüelime girdim. yarın zor gün bir olacaktı, viyana patent enstitüsü yolu görünmüştü.