|
|
- liselerin mezunlarını buluşturmak için mayıs-haziran aylarında düzenlediği geleneksel olay
- yüz kaslarının gülümsemekten akşama kasılmış bi hale gelmesini sağlayan gereksiz bi gelenek.
- çoğunluğun aksine ışık lisesi'nde aralık ayının ikinci pazar günü düzenlenen ve gerek sohbetleri gerekse yemekleri ile mezunları memnun eden geleneksel organizasyon..
(doaaa, 06.06.2004 21:32)
- neden pilav yendiğini anlayamadığım garip lise aktivitesi. özellikle neden pilav?
- (bkz: kabataş erkek lisesi pilav günü)
- enteresan ritüellere sahip bir tür lise geleneği. yarrak gibi kimseye faydası olmayacak bir giriye imza atma pahasına türk eğitim sistemine verip veriştirmek yerine bu bana saçma gelen ritüellerden nemalandığım kadarını paylaşacağım.
pilav günü lisesiyle ve barındırdıkları ile barışık kimileri için gerçekten de önem arz eden bir tür buluşma olarak görülebilir; fakat sizin eğitim gördüğünüz yıllar zarfında da düzenlenen bu güne, yüzlerinde parlak ve rahat bir gülümseme ile gelen saçları uzun, kotu doksan dokuz yerinden yırtık üniversiteli delikanlıları görüp "ulan bir gün ben de kurtulucam bu cehennemden" gazına gelip içinize bu güne karşı özel bir hıncın tohumlarını atabilirsiniz. hele de azbuçuk sorunlu bir lise hayatı geçiriyorsanız bu günün sizde açtığı yaralar kafanızda yarattığınız geleceğe dair senaryoların şiddete meyilli bir hâl almasına sebep olabilir; zira bu pilav günü dedikleri gerçek anlamda "mutlu mes'ut bir lise hayatı" diktasının hollywood'un on yapımdan dördünde patlattığı statue of liberty suretine bürünebiliyor kısa bir süre içerisinde.
sadede gelelim, pişirilmiş iki kazan pilavın okul öğrencilerini, öğretmenlerini, yöneticilerini ve çalışanlarını amsalak bir muhabbetin ta göbeğine oturtup "bakın ne güzel bir araya geldik. şu pilav da olmasa bir araya geleceğimiz yok hey gidi hey eheheh" dedirtebilmesine anlam veremediğimden olsa gerek; eğitim gördüğüm üç yıl boyunca "şuradan mezun olursam pilav gününe lightsaberla gidecem lan" demiş ve idari bağlamda pek de haz ve hazım edilemeyen, hakkında iki kere resmi muamele başlatılmış bir öğrenci olmama rağmen yıllardır istinasız biçimde içinde yaşamadığım baba evine telefon etmek suretiyle pilav gününe şeref konuğuymuşcasına çağrılan bir insan oldum çıktım.
bunun daimi bir işkence yöntemi olduğunu düşünürken aklıma sirayet eden "fazladan sekiz kilo pirinç aldılar herhalde. heba olmasın diye düzenliyorlar şu günü" fikrine ciddi anlamda inanmak isteyişim bir kenara dursun; bir kereye mahsus olmak şartıyla cebren ve hile ile götürüldüğüm o günlerden birinde zamanında önünde oluşan kuyruklarda süründüğüm yemekhane kapısının arkasında dikilip elimdeki tabldotta duran tavuklu ve nohutlu pilava bön bön bakarken masalarda oturan kalabalık arasından müdür yardımcısı sıfatına sahip birinin çıkıp adımı ve soyadımı bağırarak beni konuşma yapmaya davet edişini unutamıyorum.
sonra daha dandiği, yıllar önce benim o yırtık kotlu, saçları uzun abilere baktığım gibi bana bakan üç yüze yakın kişinin beni ciddi anlamda bir "bok" sanma ihtimalinden ötürü hafif endişelenişim, elimdeki tabldotu alışkanlıktan olsa gerek bulaşık hanesine bırakıp kendilerine öss, üniversite, iş hayatı hakkında büyük önem teşkil eden sırlar vereceğimi sanan o süpersonik bilimadamı adayları lise öğrencilerine dönüp "öss'ye çok kasmayın. olursa olur. ha bi de pilav gününe falan gelmeyin, toplanın bira için" şeklindeki komik beyanımdan sonra kopan saçma sapan alkış.
geçen sene çağrılmadım. bu sene vakit ve imkan bulursam bizzat kendim gidip starwars'un faydaları hakkında brifing vereceğim.
- yıllar sonra gelen bi çağrıyla 'gitsem mi acaba?'diye düşündüren,gidince bi zamanlar gözünde o kadar büyüyen yerin aslında ne kadar ufak olduğunu ve eski aşkları görünce 'bunu mu sevmişim ammada zevksizmişim bee'dedirten şey
- (bkz: sosis günü)
|
