bugün aldığım sayısından sonra "nereye gidiyor bu dergi?" dedirten dergi (zira deli hikayeleri yoktu , tavşanlar acaip şeyler çizmeye başlamışlar , yiğit özgürden de faydalanamadık nedense ..)
çok sevimli şekilleri ve yürüyüşleri olan, keşke evde besleyebilseydim dediğim, görüldüğünde insanda sevme,sarılma ve sıkma duygusu uyandıran hayvancık.
ilk kez bu haftaki sayısında hiç bir karikatüristin veremediği gülme efektini yumurtalar bölümünden bir amatörle kazandığım dergi. ilginç. gelecek gördüm o çocukta.
çok çok sevimli, bir o kadar da aptal kanadı var uçamaz bir kuş cinsi. sevimlilik ve aptallığın toplandığı bir minik hayvan olmasından olsa gerek, bir çok karikatüre malzeme olmuştur. üzerinden geçen uçağa bakarken sırt üstü düşen sürü ise bunları hepten sevimli yapmıştır.
diğer mizah dergilerine oranla tercih edilebilecek, okunabilecek bir dergi. ersin karabulut gibi bir çizgi dehasını bünyesinde barındırıyor oluşu da tercih sebeplerinden.
daha çok hikayeler yerine tek tek karikatürler içerdiği için okunası olan komik mizah dergisi, türdaşları aksini yaptığı için hem daha az güldürücü oluyor, hem de okuyucuyu çabuk sıkıyorlar...
kantinde masaya odaklanmış çocuğun odak sebebi haline gelen dergi. canım çok istedi, gidip okuyayım dedim; keyfi bozulmasın diye ses çıkarmadım, içim gitti ama!
çatal dillerini değil de yalnızca kalemlerini kullanarak eleştiri yaptıkları için dava edilen ve oğuz aral'ın yolunu izleyen çizerlerin oluşturduğu, bizim gibi gençleri en sıkıntılı ve yoğun dönemlerimizde bile güldürmeyi başaran yegane şeylerden biri olan, gündemin havasını çok iyi yakalayan ve bu nedenle de bazı insanlardan (bkz: mümtaz şahsiyet rte) tepki toplayan, özellikle kapaklarıyla zirveye oynayan mizah dergisi.
