pazar banyosu yapmak  

annenin ısrarlarına rağmen, birazcık tilkilik yapılarak, bizimkiler dizisi en azından on dakika daha fazla seyredilirdi.
sonrası nazi kampında işkence gibi gelirdi.
ve yıllar sonra anımsanacak en güzel şeylerden birisi olacağı hiç akla gelmezdi...

haftosunu tatilinin son demidir adeta. biz küçükken ve bizi henüz annemiz yıkarken "bizimkiler" ve arkasından gelen sıcak sütümüz vardı. şimdiyese %100 futbol ya da cnbc-e nin rome'u six feet under ı var...

ilkokul zamanlarının vazgeçilmez ritüeli, adeta ruhani bir ayindir. her pazar; ailecek kahvaltıya oturulur. ardından annenin cumartesi günü yıkadığı önlükleri, gömlekleri, çorapları ütüleme telaşı başlar. çocuklar kıpır kıpırdırlar, birbirlerini yerler tek oda içinde ( 80'ler ya, soba zamanı ). öğleden sonra televizyon, maç düşkünü babanın egemenliğine girer. anne çocukların başında ödevler bitti mi sevdasına düşer. akşam saati yaklaşınca, işte o an gelir.
(bkz: @532437) müthiş bir deneyimdir...

kimileri için, haftanın, suyla temas edilen tek günü olduğundan, ufak da olsa bir heyecanın eşlik ettiği ambiyanstır. ellerinde sabunla -göte, başa aynı sabun uygulanır- banyoya gelirler. bellerine bağladıkları, beyazdan kırma havluyu çözerler. duşa ya da küvete yaklaşırken, kedinin ürkekliği vardır içlerinde. ilk adımı attıktan sonrası kolaydır. suyun sıcaklığıyla oynarlar önce. birden üzerlerine vuran soğuk su kaçırır gibi olur onları ama bilirler ki o gün o işi bitirmezlerse, bir sonraki pazara kadar, kendilerinin zorlukla duyduğu lakin etraftan oldukça ters tepki toplayan kokular salacaklardır. su ısındıkça bir gevşeme baş gösterir. sıcak suyla sabunu köpürtüp, o köpüğü baştan ayağa yayarlar. bu işlem, takribi 5 dakika alır. 2 dakika da durulanmak için harcarlar. işte, çocukluklarında annelerinin zorlamasıyla, bu gün alışkanlık haline getirdikleri bir banyo seansını da bu şekilde başarıyla tamamlamışlardır. akabinde ne tozlu bir masaya, ne de kirli bir örtüye dokunurlar. çünkü onlar ak paktır...

(bkz: banyo yapıp bizimkiler seyretmek)

yarının pazartesi olduğu gerçeğini, televizyondan maç nidaları gelmesi ve annenin ütüye başlamasının ardından bir kez daha hatırlatan eylemdir. okulunu sevmeyen genç bireyin içine darlık veren bir hadisedir. hele de son güne bırakılmış fersahlarca kalınlıkta ödev duruyorsa banyoya girilmek istenmez. girilir ödevler düşünülerek çıkılmak istenmez; fakat bir an önce çıkılması gerektiği yoksa yarına ödevin nah yetişeceği düşüncesi kemirir çocuğun içini. böyle tezatlar ve korkular genç bünyedeki enerjiyi emer bitirir. tabi bunlar ödevlerin hayati önem taşıdığı (daha doğrusu öğretmen ve ebeveyn tarafından aşırı önem yüklendiği) yetişmezse hoca tarafından öğrenci kişinin canına sçıldığı ilkokul ve ortaokulda geçerlidir. (lisede hoca sana kızarsa sen de hocaya kız bağırırsa sen de bağır, üniversitede zaten kimsenin kimseyi xlediği yok)ama bu yılların bireyin psikoljisinde en büyük etkiyi yaptığı göz önünde bulundurulursa irdelenmesi gereken bir konu.

parliament pazar gecesi sineması sırasında annemin zoruyla yaptığım eylem... ya ben o filmlerin birinin bile sonunu bilmiyorum *

banyodan çıkıp temiz temiz giyinildiğinde de gidilip anne-babanın elinin öpülmesi gereken durumdu pazar günleri banyo yapmak.
o zaman çocuklar sokakta oynardı. sokakta derken internet kafe demiyorum aman yanlış anlaşılmasın. taş toprak içerisinde. öyle olunca bütün hafta sonu sokaklarda * sürten çocuk kirlenince pazar günü yıkanmalıydı.

banyo sobası yakılır, tüm aile sırayla banyo yapar, ardından merdaneli çamaşır makinesinde çamaşırlar yıkanırdı, öyle bir duş alayım deme lüksü yoktu ama güzel günlerdi.